Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015
Λαβωμένο γεράκι
Του Γιάννη Μακριδάκη
Κατά την πρωινή πεζοπορία στους πέριξ αγρούς είδα ένα μεγάλο σταχτί πουλί. Σηκώθηκε από τη γη και ξανάκατσε κάμποσα μέτρα πιο κάτω. Τραυματισμένο, σκέφτηκα. Ο νους μου πήγε αμέσως στις τουφεκιές που ακούγονται στην περιοχή κάθε σούρουπο. Πήγε μετά και στην ίδια σταχτιά εικόνα του, την οποίαν είχα μόλις προλάβει να αντιληφθώ ένα πρωί καθώς έμπαινα στο περιβόλι κι αυτό απογειώθηκε σαν σίφουνας, τρομαγμένο στη θέα μου, αφήνοντας πίσω την όρνιθα νεκρή και μισοφαγωμένη.
Έβγαλε μια φίλη το μπουφάν της και μου το ‘δωσε. Μπήκα στα περιφραγμένα χωράφια και έψαξα να το βρω. Ένιωσα κάποια στιγμή το οξύ του βλέμμα να με διαπερνά. Ήταν κίτρινο και χωμάτινο ταυτόχρονα, ξεχώριζε ανάμεσα στο πράσινο της χειμωνιάτικης φύσης. Έκανε τότε να πετάξει αλλά προτίμησε να λουφάξει καθώς το πλησίαζα. Στάθηκα στο ένα μέτρο μακριά του για μερικά δευτερόλεπτα και αναμετρηθήκαμε, δε μπορούσα να το κοιτάξω στα ίσα και κατάματα, τόσο περήφανο ήταν που μου απόδιωχνε το βλέμμα, το κοιτούσα περιμετρικά και πλάγια, ζύγιασα το βηματισμό μου και το μπουφάν στα χέρια μου, ζύγιασε κι αυτό τα πόδια και τα φτερά του, με μία κίνηση πεταχτή έριξα το μαύρο ύφασμα πάνω του και του ‘κρυψα τον ήλιο, το πλάκωσα προτού προλάβει να ανοίξει το λαβωμένο του φτερό και να μου φύγει.
Ο ποιητής των «μεγάλων οριζόντων» Νίκος Καββαδίας
Στις 11 Γενάρη 1910 ερχόταν στη ζωή ο μεγάλος ποιητής
Ο ποιητής και πεζογράφος Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910 στην επαρχιακή πόλη Νίκολσκι Ουσουρίσκι, του Χαρμπίν στη Μαντζουρία, από γονείς Κεφαλλονίτες που ήρθαν το 1914 μετά την κήρυξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και εγκαταστάθηκαν στο Αργοστόλι.
Στη συνέχεια η οικογένεια εγκαθίσταται στον Πειραιά όπου ο μικρός Νίκος στο δημοτικό έχει συμμαθητή τον Γιάννη Τσαρούχη, ενώ στο γυμνάσιο γνωρίζει τον συγγραφέα και ιατρό του Πολεμικού Ναυτικού Παύλο Νιρβάνα.
Στα 18 του χρόνια αρχίζει να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας.
Τελειώνοντας το Γυμνάσιο, δίνει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή αλλά δεν συνεχίζει καθώς με το θάνατο του πατέρα του αναγκάζεται να εργαστεί σε ναυτικό γραφείο, συνεχίζοντας πάντα να συνεργάζεται με φιλολογικά περιοδικά μέχρι τη μέρα που βγάζει ναυτικό φυλλάδιο και μπαρκάρει ως "ναυτόπαις" στο φορτηγό "Άγιος Νικόλαος"
Το 1934, η οικογένεια μετακομίζει από τον Πειραιά στην Αθήνα και το σπίτι της γίνεται τόπος συγκέντρωσης λογοτεχνών, ζωγράφων και ποιητών. Ο Καββαδίας την εποχή εκείνη περιγράφεται ως ένας λιγομίλητος απλός άνθρωπος, ατημέλητος, χαριτωμένος, εγκάρδιος, με ανεξάντλητο χιούμορ, αγαπητός στους πάντες.
Η Δύση κατασκευάζει τα μουσουλμανικά κτήνη
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΕΙ ΓΙΑ ΤΗ
ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ;
Τοῦ Andre Vltchek*
(Μετάφραση: Κωνσταντῖνος Ἀν. Θεμελῆς)
[Τό κείμενο αὐτό δημοσιεύεται στό περιοδικό Counterpunch (Ἀνταποδοτική Γροθιά, σημαίνει ἡ λέξη) τοῦ τρέχοντος Σαββατοκύριακου, 9-11 Ἰανουαρίου 2015. Τό δημοσιεύω ἐδῶ στά Ἐλληνικά ἒπειτα ἀπό ἂδεια πού μοῦ παρέσχε τό περιοδικό. Οἱ πλαγιογραμμίσεις καί χρωμοεμφάσεις εἶναι δικές μου. Κ. Ἀν. Θεμελής.]
*****************
Ἑκατό χρόνια πρίν δέν θά μποροῦσε κάποιος νά φανταστεῖ δύο μουσουλμάνους νά μπαίνουν σέ ἓνα καφενεῖο ἢ σέ ἓνα ὂχημα δημόσιας συγκοινωνίας καί νά ἀνατινάζονται, σκοτώνοντας δεκάδες ἀνθρώπων. Ἢ νά σφαγιάσει τό προσωπικό ἑνός σατιρικοῦ περιοδικοῦ στό Παρίσι! Τέτοια πράγματα ἁπλῶς δέν συνέβαιναν.
Ὃταν διαβάζει κάποιος τά ἀπομνημονεύματα τοῦ Edward Said ἢ μιλᾶ μέ ἠλικιωμένους ἂντρες καί γυναῖκες στήν Ἀνατολική Ἰερουσαλήμ, γίνεται ἀπολύτως καθαρό ὃτι τό μεγαλύτερο μέρος τῆς παλαιστινιακῆς κοινωνίας συνήθιζε νά εἶναι ἀπολύτως κοσμικό καί μετριοπαθές. Νοιαζόταν γιά τή ζωή, τήν κουλτούρα, ἀκόμα καί τή μόδα περισσότερο ἀπ’ ὃτι γιά τά θρησκευτικά δόγματα.
Τό ἲδιο θά μποροῦσε νά εἰπωθεῖ γιά πολλές ἂλλες μουσουλμανικές κοινωνίες, περιλαμβάνοντας ἐκεῖνες τῆς Συρίας, τοῦ Ἰράκ, τοῦ Ἰράν, τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Ἰνδονησίας. Οἱ παλιές φωτογραφίες μιλοῦν μόνες τους. Γι’ αὐτό εἶναι τόσο σημαντικό νά μελετάει κάποιος προσεχτικά παλιές εἰκόνες ξανά καί ξανά.
Συν Αθηνά και χείρα κίνει…
Σε έναν όλο και πιο σκοτεινό ευρωπαϊκό ορίζοντα δεν πρέπει να χαθούν οι δυνατότητες για μια πραγματική αλλαγή
Η αιματηρή επίθεση στο Παρίσι φέρνει νέα κύματα αναταραχής στην Ευρώπη. Θυμίζει εμφατικά ότι η κρίση δεν αφορά μόνο την οικονομία. Πρόκειται για μια γενικευμένη κρίση που περιλαμβάνει αξιακά ζητήματα, την ίδια τη δημοκρατία, τον πολιτισμό και εν τέλει τη διάλυση των κοινωνιών.
Επιπλέον, η ένταση των παγκόσμιων ανταγωνισμών, ο εύφλεκτος διεθνής περίγυρος διαμορφώνουν ένα μαύρο σκηνικό, μέσα στο οποίο επιβάλλεται ο ουσιαστικός αναπροσανατολισμός της συζήτησης για την Ευρώπη.
Το αποτρόπαιο χτύπημα στο Παρίσι, ήρθε να υπενθυμίσει ότι η Ευρώπη δεν ζει σ’ ένα ειρηνικό περιβάλλον. Αλλά δίπλα σε εστίες τεράστιας έντασης και βίας, στις οποίες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έχουν βάλει βαθιά το χέρι τους, μαζί με τον υπερατλαντικό σύμμαχο.
Κούφιες απειλές και πραγματικές πιέσεις στην οικονομία
Με ομοβροντία απειλητικών δηλώσεων και δημοσιευμάτων επιχειρούν οι πιστωτές και η αστική τάξη να δημιουργήσουν κλίμα τρόμου για την επόμενη μέρα των εκλογών, ακυρώνοντας εκ προοιμίου κάθε σκέψη διαφοροποίησης από την γραμμή της Τρόικας.
Του Λεωνίδα Βατικιώτη
Πρώτοι απ’ όλους βγήκαν οι τραπεζίτες που έκρουσαν το καμπανάκι του κινδύνου επειδή το Νοέμβριο έφυγαν από τις τράπεζες καταθέσεις ύψους 3 δισ. ευρώ κι έτσι έφτασαν τα 161 δισ. ευρώ. Ωστόσο, μια ματιά να ρίξει κανείς στο ύψος των καταθέσεων θα διαπιστώσει ότι όλο το 2011, ακόμη και τον Ιανουάριο του 2014, οι καταθέσεις κυμαίνονταν σε αυτό ακριβώς το ύψος: 161 δισ. ευρώ! Τώρα τους έπιασε η ανησυχία για τη φυγή κεφαλαίων; Άλλωστε, αν έχουν πρόβλημα μπορούν να ζητήσουν την επιβολή φραγμών στην κίνηση κεφαλαίων, όπως επιβλήθηκαν στην Κύπρο τον Μάρτιο του 2013…
Πρόβλημα εμφανίζουν και τα δημόσια έσοδα σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές, που αποδίδουν μάλιστα τις χαμηλές εισπράξεις του Δεκεμβρίου (κάτω από 5 δισ. ευρώ), παρά την πληρωμή των τελών κυκλοφορίας και της τέταρτης δόσης του ΕΝΦΙΑ, στις προσδοκίες των πολιτών για φιλολαϊκές αλλαγές στην φορολογία. Η αλήθεια είναι ότι τα δημόσια έσοδα άρχισαν να υπολείπονται των στόχων από την στιγμή που ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς άλλαξε τη διοίκηση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιων Εσόδων. Έκτοτε σταμάτησαν να πληρώνουν φόρους και τα χονδρά πορτοφόλια που είχαν βρει τον μπελά τους με την Γενική Γραμματεία. Το πρόβλημα επομένως δεν είναι οι προσδοκίες, που μακάρι να πιάσουν τόπο, αλλά η μόνιμη φορολογική στάση πληρωμών του μεγάλου κεφαλαίου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)