Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Το κείμενο του Στάθη που εξόργισε την Αυγή


Ούτε καν ενεργό λινκ στην πηγή δεν περιλαμβάνει η απάντηση που έδωσε ο Θανάσης Καρτερός από την εφημερίδα Αυγή σε κείμενο του γνωστού σκιτσογράφου για την μεταστροφή του Τσίπρα και των κυβερνητικών στελεχών.

Παραθέτουμε ολόκληρο το κείμενο του Στάθη από το site Ενικός.

(Αυτο)κριτική

Δύσκολα εμφανίζεται στην Ιστορία τέτοια οβιδιακή μεταμόρφωση, τέτοια μετάλλαξη ενός πολιτικού ηγέτη, όπως αυτή του κ. Τσίπρα. Και το ίδιο δύσκολα ένα αριστερό κόμμα, ή έστω το μέρος εκείνο του κομματικού σώματος που του απέμεινε, παρακολουθεί αυτή τη μετεξέλιξη προσπαθώντας να μιλήσει τη γλώσσα που μιλούσε πριν να αυτομολήσει στην πολιτική που αντιμαχόταν.

Σπανίως, επίσης, στην Ιστορία αυτή η μεταμόρφωση συντελείται τόσο γρήγορα. Και τόσο ξετσίπωτα.
Θα αναφερθώ μόνον σε ένα απ’ τα χίλια που έλεγε ο κ. Τσίπρας, πριν να αρχίσει κι αυτός να αραδιάζει τα χίλια ένα παραμύθια της Χαλιμάς. Ελεγε: «Η λέξη ισοδύναμα έχει εισαχθεί απ’ την τρόικα. Οταν αναζητούνε ισοδύναμα, εννοούν ισοδύναμους πόνους». Τώρα όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ομιλούν στα πάνελ και από του βήματος της Βουλής για τους εν λόγω πόνους -τα ισοδύναμα- ως να πρόκειται για φάρμακα που θεραπεύουν πάσα λύπη και στεναγμό, ως να πρόκειται για παραμυθία αυτών των ίδιων, ώστε να αντέξουν τον αυτοδιασυρμό τους. Εσχατοι των Κλαζομενίων και υπομείονες των Αβδηριτών.


Δεν έχει, όμως, πλέον καμία σημασία να υπενθυμίζει κανείς στον κ. Τσίπρα τι έλεγε και τι λέει. Το έργο έχει προχωρήσει, βρισκόμαστε σε μια νέα σελίδα. Κι αυτή, επίσης, σπανίως εμφανίζεται στην Ιστορία, εις όσα αφορούν τουλάχιστον την παρουσία της Αριστεράς διεθνώς. Σπανίως κόμματα της Αριστεράς έχουν περιπαίξει τη λογική, έχουν ατιμάσει την ηθική κι έχουν διασύρει την ιδεολογία τους όσον ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του, απ’ όταν ο ίδιος κι όσοι τον ακολούθησαν πέρασαν κάτω απ’ τα καυδιανά δίκρανα της υποταγής.
Σπανίως οι ηττημένοι ηττώνται μέσα τους και οι ήρωες μεταμορφώνονται σε ρεμάλια, όπως έγινε με πολλούς από τους Σέρβους μετά τον πόλεμο που έχασαν.

Η Αριστερά, σε όλες της τις εκδοχές, εκφράζει την ταξική αντίθεση με τη Δεξιά, σε όλες της επίσης τις εκδοχές. Ποτέ άλλοτε, ή σπανίως, ένα κόμμα της Αριστεράς δεν έχει διασύρει τόσο πολύ και τόσο, σαν έτοιμο από καιρό, αυτήν την αντίθεση. Και μαζί της και τον εαυτόν του.
Οι γενίτσαροι ήταν αθώοι. Τους άρπαζαν μωρά οι Οθωμανοί και τους ανάθρεφαν τέρατα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που απέμεινε δεν αποτελείται από γενίτσαρους. Αυτοί που αυτομόλησαν στη δεξιά πολιτική δεν ήταν αρπαγμένα μωρά, αλλά ενήλικες που ανάλωσαν -αν όχι όλοι, πάντως οι περισσότεροι και οι καλύτεροι- τη ζωή τους στρατευμένοι στις ιδέες, στα ιδανικά και στον τρόπο της Αριστεράς. Που ως τώρα δεν ήταν ποτέ η χλεύη της Δεξιάς.

Μα δεν αυτομόλησαν, θα έλεγε κανείς, υποχώρησαν για να ανασυνταχθούν και να πολεμήσουν την επόμενη μέρα. Μάλιστα. Πώς πολεμάνε; Λέγοντας όσα κατήγγειλαν; Πράττοντας όσα απέρριπταν; Ή, μήπως, δεν εφαρμόζουν το μνημόνιο που οι ίδιοι υπέγραψαν και μαζί με όλες τις εκδοχές της Δεξιάς υπερψήφισαν; Ή, μήπως, δεν γνωρίζουν ότι τα περί ισοδύναμων είναι φούμαρα, καθώς ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έλεγε – ή, μάλλον, ούτε καν φούμαρα, αλλά «πόνοι»; Σε τι ελπίζουν; Σε ένα λέγε-λέγε-λέγε, ό, τι μείνει κι όπου βγάλει; Τόσο μπορούν; Πέστε μου ένα (αριθμός 1) μέτρο, που έφεραν ως αντιστάθμισμα στα εγκληματικά μέτρα που δέχθηκαν να επιβάλουν. Ενα! Ούτε ένα. Ενώ αντιθέτως βροχή, βροχή φωτιάς κι Αρμαγεδδών, οι διαταγές που εκτελούν.

Κι επιπλέον διαπράττουν το αίσχιστο: φορτώνουν στον λαό τον φόνο του εαυτού του. «Μας ψηφίσατε, δεν μας ψηφίσατε»,; ερωτούν ξεδιάντροπα εκείνους που φόβισαν, εκείνους που εξαπάτησαν.

Ο κ. Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός για να έχουμε υπερπρωθυπουργό τον κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ ή όποιον άλλο γκαουλάιτερ μας στείλει το Βερολίνο. Σπανίως μια μετάλλαξη λαμβάνει σάρκα και οστά σε τέτοιο βάθος και με τέτοια ταχύτητα. Ο κ. Τσίπρας μιμείται πλέον τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου, με όλο και πιο ανατριχιαστικό τρόπο. Ομιλεί με τη σύνταξη του Ανδρέα, τις παύσεις του Ανδρέα, τη στίξη του Ανδρέα.

Και το πιο ανατριχιαστικό, όλο και πιο έντονα πια η φωνή του θυμίζει τη φωνή του Ανδρέα. Ανατριχιαστικό, αλλά αναμενόμενο, διότι όσο πιο κούφιος είναι ο μίμος, τόσο πιο έντονη ακούγεται η ηχώς του ινδάλματός του. Σπανίως ένας πολιτικός έχει μιμηθεί τόσους πολλούς και τόσα πολλά. Ο κ. Τσίπρας μιμείται την πολιτική Σαμαρά, τους τρόπους του Βενιζέλου και το στιλ του Ανδρέα. Τον μόνον που δεν μιμείται ο κ. Τσίπρας είναι τον σύντροφο Τσίπρα που πιστέψαμε, που βοηθήσαμε, που αγαπήσαμε.

Η ντροπή που βαραίνει πολλούς από εμάς για όλο αυτό είναι το ελάχιστο. Η οδύνη, όμως, που βοηθήσαμε να βαραίνει σήμερα, απ’ όλο αυτό, κόσμο και κοσμάκη είναι ανεξιλέωτη…

Πηγή:http://info-war.gr/ [οι υπογραμμίσεις δικές μου]

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ: Παραθέτουμε το άρθρο "απάντηση του Θ. Καρτερού απο την "Αυγή":

Μπράβο, ρε Στάθη!

Να σας πω την αλήθεια, το πήρα και κάπως προσωπικά το σημείωμα του Στάθη προχτές στον "Ενικό". Όχι για την κριτική, την πολεμική, την καταγγελία του ΣΥΡΙΖΑ και της πολιτικής του. Τέτοια γράφτηκαν και θα γραφτούν ακόμα πολλά. Αλλά γιατί έχει πάρει μια σκούπα και μας πετάει όλους στα σκουπίδια. Όλους όσοι επιμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Ξετσίπωτοι, ρεμάλια, αυτόμολοι! Κι άλλα κι άλλα. Ακόμα και Έσχατοι των Κλαζομενίων και υπομείονες των Αβδηριτών!

Να μια ενδεικτική παράγραφος: "Οι γενίτσαροι ήταν αθώοι. Τους άρπαζαν μωρά οι Οθωμανοί και τους ανάθρεφαν τέρατα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που απέμεινε δεν αποτελείται από γενίτσαρους. Αυτοί που αυτομόλησαν στη δεξιά πολιτική δεν ήταν αρπαγμένα μωρά, αλλά ενήλικες που ανάλωσαν -αν όχι όλοι, πάντως οι περισσότεροι και οι καλύτεροι- τη ζωή τους στρατευμένοι στις ιδέες, στα ιδανικά και στον τρόπο της Αριστεράς. Που ώς τώρα δεν ήταν ποτέ η χλεύη της Δεξιάς".

Μπράβο, ρε Στάθη! Μας έδωσες και κάποιου είδους προαγωγή. Διότι οι καθ' ύλην -και με ISO- εισαγγελείς της επαναστατικής ορθοδοξίας μάς στιγμάτιζαν μέχρι τώρα ως γενίτσαρους. Εσύ μας έβγαλες χειρότερους από γενίτσαρους. Κι αν από μόνοι μας παραδοθήκαμε, όπως γράφεις, στη χλεύη της Δεξιάς, τώρα εσύ ανέλαβες να διατυπώσεις το νέο, βαρύτερο κατηγορητήριο. Για να μας παραδώσεις στη χλεύη των αριστερών. Των συνεπών που βλέπουν, κρίνουν, επικρίνουν, καταδικάζουν.

Κι έτσι, για άλλη μια φορά στην Αριστερά του σχίσματος εμφανίζονται οι ίδιοι ρόλοι. Κρίνοντες και κρινόμενοι. Εισαγγελείς και κατηγορούμενοι. Ηθικοί και ανήθικοι. Θα έπρεπε όμως να έχει διδαχτεί ο Στάθης -και ο κάθε Στάθης-, από την Ιστορία που επικαλείται, πού οδηγεί αυτή η ιεροεξεταστικού τύπου μανία. Γιατί υπήρξε και αριστερή ιερή εξέταση, που έδινε τη δική της τελική λύση στο πρόβλημα των γενίτσαρων. Ή των χειρότερων κι από γενίτσαρους.

Πίκρα, από κάθε άποψη. Γιατί νομίζαμε ότι ο ηθικός εξοστρακισμός έχει εξοστρακιστεί πια από την Αριστερά. Τουλάχιστον την Αριστερά που θέλει να βλέπει τον κόσμο και τον εαυτό της με ένα πιο σύγχρονο και κριτικό μάτι. Και μας ήρθε κατακέφαλα η νέα φουρνιά παπικών που έχουν τους αφορισμούς στο τσεπάκι. Και δεν έχουν πρόβλημα να κάψουν τους χτεσινούς συντρόφους τους. Χωρίς να καταλαβαίνουν σε ποια χλεύη παραδίνονται έτσι οι ίδιοι...

Πηγή:http://www.avgi.gr/article/5959226/mprabo-re-stathi-

Σχόλιο ιστολογίου: Πικράθηκε το παιδί!!!  Μέχρι που έχασε το ένα του μάτι!!! Του έμεινε όμως το αριστερό...και τί μάτι...ΣΥΓΧΡΝΟ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΚΡΙΤΙΚΟ!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.