ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (35) :Thelonious Monk - Misterioso

AirBnb: συνεργατική οικονομία ή μαφία των διαμεσολαβητών;

Αυτό το καλοκαίρι νοικιάστηκε  η μισή Ελλάδα στην AirBnb αλλά αυτό τίποτα δεν έχει να κάνει με συνεργασία και αλληλέγγυα οικονομία...

Του Γιώργου Καλλή*

Πάνω από 300.000 σπίτια και δωμάτια νοικιάστηκαν τον προηγούμενο χρόνο μέσω της ιστοσελίδας της AirBnb, φιλοξενώντας 4 εκατομμύρια ανθρώπους. Όταν τον Απρίλιο ανέλαβα να βάλω το εξοχικό των γονιών μου στη Σύρο προς ενοικίαση, βρήκα ήδη εκεί κάθε δεύτερο σπίτι στη γειτονιά μας· η μισή Ελλάδα πρέπει να νοικιαζόταν στην AirBnb αυτό το καλοκαίρι.

H AirBnb αποτελεί το πιο γνωστό παράδειγμα αυτού που έχει ονομαστεί η «οικονομία του μοιράσματος» (sharing economy) ή αλλιώς η οικονομία της «συνεργατικής κατανάλωσης» (collaborative consumption). Στην AirBnb, για παράδειγμα, μπορείς να νοικιάσεις με τη μέρα το αχρησιμοποίητο δωμάτιό σου σε ξένους και στο επόμενο ταξίδι σου στο εξωτερικό να νοικιάσεις εσύ το σπίτι μιας οικογένειας που λείπει σε διακοπές. Στην BlablaCar βρίσκεις επιβάτες για τις άδειες θέσεις στο αυτοκίνητό σου στο ταξίδι για Θεσσαλονίκη, ενώ στη Lyft και την Uber οδηγοί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για μικρές διαδρομές μέσα στην πόλη. Στη RelayCar μπορείς να νοικιάσεις το αμάξι σου σε έναν άγνωστο όταν δεν το χρειάζεσαι και στη Liquid το ποδήλατό σου. Στην ελληνικής προέλευσης Cookisto παραγγέλνεις σπιτικό φαγητό από ερασιτέχνες μάγειρες που το φέρνουν σπίτι σου (ή, αν είσαι καλός στο μαγείρεμα, μπορείς να εξυπηρετήσεις εσύ άλλους), ενώ στο TaskRabbit γείτονες κάνουν με μικρή αμοιβή μικροδουλειές, απ’ το να σου βάλουν ράφια με μπλακεντέκερ, μέχρι να σου πλύνουν και να σου στεγνώσουν τα ρούχα ή να πάνε τον σκύλο βόλτα.

Επιδρομή στην πόλη:Οι άστεγοι ως τουριστική ατραξιόν...

Του Κωστή Μαργιόλη 

Το 2014 ανακοινώνεται στον τύπο* η έναρξη του «πρωτοποριακού για τα ελληνικά δεδομένα» προγράμματος «Αόρατες διαδρομές» στην Αθήνα. Περίπου δέκα χρόνια μετά, το ίδιο πρόγραμμα επιδοτείται από ειδικά κονδύλια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής καθώς αποτελεί τη μεγαλύτερη τουριστική ατραξιόν στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, η οποία αναπτύσσεται πια με ρυθμούς αντίστοιχους των χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας και δέχεται 30 εκατομμύρια τουρίστες το χρόνο έχοντας εξαλείψει  το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης. Ταυτόχρονα έχει ανακοπεί η εξάπλωση των ανθρώπων του περιθωρίου (ναρκομανείς, άστεγοι κτλ), κάτι που αποτελούσε ανασχετικό παράγοντα στην προσέλκυση τουριστών στο κέντρο.

Οι λιγοστοί «περιθωριακοί» που κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι στους δρόμους είναι την ίδια στιγμή αξιοθέατα (όπως τα λιοντάρια στο τσίρκο) και ξεναγοί του εαυτού τους, αφού όσοι από αυτούς περνούν τις εξετάσεις του υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης έχουν το δικαίωμα να συνοδεύουν επί αμοιβή γκρουπ τουριστών που επιθυμούν να ζήσουν «μια μέρα μέσα στην άγρια ζούγκλα της Αθήνας».

Η επιστροφή του Τζορτζ Όργουελ και ο πόλεμος του Big Brother: Για το Ισραήλ, την Ουκρανία και την Αλήθεια

Πρόσφατα, είδα σε σκηνή του Λονδίνου μια παράσταση του 1984 του Τζωρτζ Όργουελ. Η προειδοποίηση του Όργουελ για το μέλλον έμοιαζε μακρινή, καθόλου απειλητική, σχεδόν καθησυχαστική. Ήταν σαν ο Έντουαρντ Σνόουντεν να μην είχε αποκαλύψει τίποτα, ο Big Brother να μην ήταν ψηφιακός ωτακουστής των πάντων και ο ίδιος ο Όργουελ να μην είχε πει, «Για να διαφθαρεί κάποιος από τον ολοκληρωτισμό, δεν χρειάζεται να ζει σε ολοκληρωτική χώρα».

Η  αξιοπρόσεκτη αυτή παραγωγή έδινε ένα μέτρο της πολιτικής κουλτούρας και στην εποχή μας. Όταν άναψαν τα φώτα, οι θεατές άρχισαν να φεύγουν. Δεν φαινόταν να είχαν συγκινηθεί καθόλου.

Καθώς οι πολίτες στις προηγμένες κοινωνίες αποπολιτικοποιούνται, συμβαίνουν αλλαγές ανεπαίσθητες, ίσως,  αλλά και θεαματικές. Η πολιτική γλώσσα είναι ενεργοποιημένη στο κεφάλι μας με όρους καθομιλουμένης, όπως προφήτεψε ο Όργουελ στο 1984. Η «Δημοκρατία» σήμερα είναι ρητορικό σχήμα. Η Ειρήνη είναι ο «διαρκής πόλεμος». Το «Παγκόσμιο» ταυτίζεται με το αυτοκρατορικό. Η κάποτε ελπιδοφόρα έννοια της «μεταρρύθμισης» σημαίνει τώρα παλινδρόμηση, ακόμη και καταστροφή. «Λιτότητα» είναι η επιβολή του ακραίου καπιταλισμού στους φτωχούς και το δώρο του σοσιαλισμού στους πλούσιους: ένα ευφυές σύστημα βάσει του οποίου η πλειοψηφία εξυπηρετεί τα χρέη των λίγων.

Σε 55 μέρες η καταλανική Consulta που απειλεί να φέρει τα πάνω κάτω σε όλη την Ευρώπη…

Του Γιώργου Μητραλιά

Η προειδοποίηση που ακολουθεί απευθύνεται κατά προτεραιότητα σε όλες τις «ευαισθησίες» της ελληνικής αριστεράς: Στους αμέσως επόμενους μήνες –ή ακόμα και εβδομάδες- δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην Ισπανία και ειδικότερα στη Καταλονία, αν δεν θέλετε να βρεθείτε προ μεγάλων εκπλήξεων που θα ανατρέψουν τα όποια -κυβερνητικά και άλλα- σχέδιά σας. Γιατί;  Μα, επειδή οι διαρκώς επιταχυνόμενες εξελίξεις στο Ισπανικό Κράτος, είναι πια ιστορικών διαστάσεων και απειλούν να αναδιαμορφώσουν το κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό σε όλη την Ευρώπη, μεταβάλλοντας τους συσχετισμούς δυνάμεων και βάζοντας σε κρίση παγιωμένες –εδώ και πολλές δεκαετίες- καταστάσεις, ισορροπίες  και… καθεστώτα. Με άλλα λόγια, μεγάλη προσοχή στα τεκταινόμενα της Ισπανίας αν δεν θέλετε να λογαριάζετε    –και εδώ στην Ελλάδα- χωρίς τον Ισπανό και Καταλανό ξενοδόχο…

Από πρώτη άποψη, οι 1.800.000 Καταλανοί πολίτες (σε συνολικό πληθυσμό 7,5 εκατομμυρίων!) που κατέκλυσαν προχτές 11 Σεπτεμβρίου τα 11 χλμ των δυο μεγάλων οδικών αξόνων της Βαρκελόνης,  δεν έκαναν παρά να μιμηθούν τους Σκωτσέζους που αυτές τις μέρες, ζητάνε κι αυτοί την ανεξαρτησία τους. Τεράστιο λάθος που το διέπραξαν πάμπολλα  ΜΜΕ τόσο εδώ όσο και αλλού. Φυσικά, οι Καταλανοί δεν περίμεναν τους Σκωτσέζους για να διαδηλώσουν υπέρ της απόσχισής τους από το Ισπανικό Κράτος. Αυτό κάνουν συνεχώς και με κάθε μέσο, από την αποφράδα 11η Σεπτεμβρίου 1714, δηλαδή σαν χτες πριν ακριβώς από 3 αιώνες, όταν ένας Ισπανός βασιλιάς, Φελίπε και Βουρβόνος κι αυτός σαν το σημερινό, κατέλαβε τη Βαρκελώνη μετά από πολιορκία 11 μηνών και κατάργησε όλους τους καταλανικούς θεσμούς αυτοδιοίκησης. Από τότε και μέχρι λίγο μετά το θάνατο του δικτάτορα Φράνκο, στους Καταλανούς απαγορευόταν, μεταξύ πολλών άλλων, επί ποινή φυλάκισης ακόμα και η χρήση της γλώσσας τους…

Αλλαγή ρόλων

Είναι απογοητευτική, εξευτελιστική, τραγική ίσως η αλλαγή ρόλων, όσον αφορά τη Γαλλία, σε σχέση με τη Γερμανία - αφού η σημερινή κατάσταση στην Ευρωζώνη, θυμίζει από πολλές πλευρές τη δεκαετία του 1930 στην Ευρώπη.

Τότε βέβαια ήταν η Γαλλία αυτή που έδινε συμβουλές στη Γερμανία, κατηγορώντας την για υπερβολική σπατάλη και συστήνοντας της λιτότητα. Αντίθετα, σήμερα είναι η Γερμανία αυτή που κυριολεκτικά απαιτεί από τη Γαλλία την άμεση υιοθέτηση μέτρων - όπως τη μείωση των δημοσίων δαπανών, τη δρομολόγηση διαρθρωτικών αλλαγών κοκ.

Με δεδομένο δε τον αδύναμο, ανεπαρκή χαρακτήρα του Γάλλου προέδρου, ελάχιστοι αμφιβάλουν για τη συνέχιση της «πολιτικής των υποκλίσεων» απέναντι στη Γερμανία - όπως επίσης για τη διαδοχή του από το ακροδεξιό, εθνικό σοσιαλιστικό κόμμα της χώρας, το οποίο στην πραγματικότητα ελάχιστα διαφέρει (εάν), από το αντίστοιχο στην Ελλάδα.

Επιστρέφοντας στην προπολεμική δεκαετία, στα τέλη Μαρτίου του 1930, όταν η τότε μεγάλη συμπαράταξη υπό τον σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο Hermann Muller κατέρρευσε, η συντηρητική γαλλική εφημερίδα «Le Figaro», για παράδειγμα, ανέφερε τα εξής σε ελεύθερη μετάφραση: