Καμία Συμμετοχή – Νομιμοποίηση Στο Έκτρωμα Της ΝΕΡΙΤ / Ο.Κ.Δ.Ε.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

            Καμία συμμετοχή – νομιμοποίηση στο  έκτρωμα της ΝΕΡΙΤ

Με αφορμή τις διαδικασίες για τις Βουλευτικές Εκλογές της 25ης Ιανουαρίου («διακομματική», «τηλεοπτικός χρόνος» κ.λπ.), η Ο.Κ.Δ.Ε. διευκρινίζει ότι:

Με τα πενιχρά οικονομικά και τεχνικά μέσα που διαθέτει, θα παλέψει για τη διάδοση του προγράμματός της, για την προβολή της αυτόνομης καθόδου της, χωρίς να επιδιώκει καμία «προβολή» από την εκτρωματική ΝΕΡΙΤ, χωρίς να κάνει καμία χρήση κανενός τέτοιου «δικαιώματος». Την ίδια στάση είχε η Ο.Κ.Δ.Ε. και στις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2014.

Επιμένουμε σταθερά στην απόλυτη και κατηγορηματική καταδίκη της ΝΕΡΙΤ, της νέας ΥΕΝΕΔ, συμβόλου της χούντας Σαμαρά–Βενιζέλου, του λουκέτου σε υπηρεσίες και οργανισμούς, των απολύσεων χιλιάδων εργαζομένων, του πραξικοπηματικού τρόπου διακυβέρνησης που έχουν επιβάλλει με «μαύρες» πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Για έναν πολιτισμό ολικής ανατροπής

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Δεν φτάνουν τα γράμματα και οι τέχνες. Ούτε η συνεχής επίκληση της λέξης πολιτισμός σαν να είναι ένα βότανο που γιατρεύει όλες τις κοινωνικές αρρώστιες, καταλαγιάζει τα πάθη και ημερώνει τον άνθρωπο. Όσο κι αν ακούγεται πεζό, για να πιάνουν τόπο οι τέχνες και τα γράμματα, ο άνθρωπος χρειάζεται φαγητό, στέγη, αγάπη, υγεία, δουλειά και αρμονικό κοινωνικό περιβάλλον. Δηλαδή, χρειάζεται τη διασφάλιση των βασικών υλικών και συναισθηματικών του αναγκών που είναι περίπου όμοιες και αναντικατάστατες κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Γι’ αυτό, η προσέγγιση του πολιτισμού σαν κάτι ξεχωριστό από το υλικό, συναισθηματικό και πνευματικό μέρος της ζωής, συνέβαλε στη διαμόρφωση κοινωνιών με ένα θαυμάσιο περίβλημα που κρύβει μέσα του όλη την αγριότητα και βαρβαρότητα την οποία υποτίθεται ότι θα εξαφάνιζε αυτό που αποκαλούμε πολιτισμός.

Είναι πλέον φανερό ότι ανώτερος πολιτισμός δεν μπορεί να υπάρξει μόνο με γράμματα και τέχνες όσο κι αν αυτά στην εξέλιξη των κοινωνιών μπορεί να αποτελούν απαραίτητη ή αναπόφευκτη προϋπόθεσή του. Εάν δεν επιλυθεί το κεντρικό πρόβλημα της ασταμάτητης μεγέθυνσης της κοινωνικής ανισότητας, του διαχωρισμού των ανθρώπων σε πολίτες άλφα και βήτα κατηγορίας, του μέχρι θανάτου ανταγωνισμού μεταξύ μονάδων και συλλογικοτήτων και της ακόρεστης επιδίωξης του ατομικού κέρδους, τα γράμματα και οι τέχνες θα συνεχίσουν, σε τελευταία ανάλυση, να υπηρετούν όχι τον πολιτισμό, σαν την ιδανική μορφή συνύπαρξης που εμείς τον αντιλαμβανόμαστε, αλλά να υπηρετούν ακριβώς αυτά που ο πολιτισμός έρχεται να εξουδετερώσει και να αντικαταστήσει με άλλες αξίες και με ένα άλλο τρόπο ζωής.

Σημείον ακράδαντο…

Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Το πρώτο μετά την δολοφονική επίθεση στα γραφεία του εξώφυλλο του Σαρλί δείχνει πεντακάθαρα αυτό που έγραφα και χθες, ότι στην ανθρωπότητα έχει αρχίσει ήδη να ανατέλλει από τη Δύση η Συνειδητητότητα.

Μετά από μια πορεία ανόητη, κατά την οποίαν ο άνθρωπος θεωρώντας εαυτόν ανώτερο και ξένο από το υπόλοιπο οικοσύστημα έδωσε όλη του την ενέργεια σε λάθος κατεύθυνση, οργάνωσε δηλαδή τον νου και την ζωή του με στόχο την επίθεση, πορεία η οποία κορυφώθηκε τον τελευταίο αιώνα με την ύβρη της κατανάλωσης, της άκρατης “ανάπτυξης” και της ανταγωνιστικότητας, περνάμε με τρόπο σαφή στην περίοδο της Συγχώρεσης.

Περνάμε στην μετακαταναλωτική περίοδο της Κοινωνικής Φυσικής Καλλιέργειας, κατά την οποίαν όλα τα πλάσματα της φύσης συν-χωρούν. Έρχεται πιο κοντά ο άνθρωπος στην Συνειδητότητα της φυσικής του υπόστασης και της θέσης του εντός Οικοσυστήματος. Το επόμενο βήμα είναι νοητικό: η επανάστηση του αξιακού του συστήματος.

Εμπρός, ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΜΑΡΣ!

Του Γιώσργου Δελαστίκ

Έρχονται σύντομα ριζικές αλλαγές τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη. Θα ζήσουμε συγκλονιστικά γεγονότα! Από την Αριστερά σε όλες τις εμφανίσεις της θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό αν οι ανακατατάξεις που θα σημειωθούν θα φέρουν αριστερό ή αντιδραστικό πρόσημο.

Δύο εβδομάδες έμειναν όλες κι όλες ως την ημέρα αυτών των αστραπιαίων πρόωρων βουλευτικών εκλογών. Ελπιδοφόρα δύσκολη αυτή η εκλογική αναμέτρηση για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση (ΜΑΡΣ). Ελπιδοφόρα γιατί ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσος πολύς κόσμος στην Ελλάδα που να τάσσεται εναντίον του ευρώ και της ΕΕ, που να απαιτεί να διαγράψουμε μονομερώς το χρέος και να στείλουμε στο διάολο τους τοκογλύφους ευρωπαίους «εταίρους». Όλο και περισσότεροι Έλληνες, εκατομμύρια πλέον, αισθάνονται ότι δεν πάει άλλο με αυτή την πολιτική. Δεν το λένε, αλλά η μπόχα του συστήματος που σαπίζει και αναδύεται από όλους τους πόρους του πνίγει το λαό μας.

Περί πατριωτισμού και εθνικισμού: Μία απάντηση σε συντρόφους

Του Γιώργου Ματθαίου

“Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα με την καρδιά μας και με το αίμα μας. Εμείς πιστεύουμε στην πιο σωστή θεωρία, που διανοήθηκαν τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας. Και η προσπάθειά μας, ο αγώνας μας είναι να γίνει η θεωρία αυτή πραγματικότητα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο! Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν κινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και ακριβώς αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας”

Νίκος Μπελογιάννης

Η αντισυστημική αριστερά θα έχει παρουσία στις εκλογές μέσω του μετωπικού σχήματος ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση (ΜΑΡΣ) σε μια πολύ δύσκολη μάχη. Την ώρα που όλοι ομνύουν στο ευρώ και τη ευρωζώνη από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τη Χρυσή Αυγή - με εξαίρεση το ΚΚΕ του οποίου όμως η ηγεσία αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων - και η αντίθετη άποψη εξοβελίζεται εντελώς νομίζω ότι αυτή η παρουσία ήταν αναγκαία και επιβεβλημένη.

Ωστόσο δεν μπορώ να μη ψέξω την επίθεση που δέχθηκε το Σχέδιο Β μετά τη συμφωνία ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΠΑΜΕΣ από τις νεοτροτσκιστικές, κυρίως, συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, επιθέσεις που πολλές φορές επικεντρώθηκαν στο πρόσωπο του σ. Αλέκου Αλαβάνου με απίστευτους χαρακτηρισμούς που δεν συνάδουν σε αριστερούς και αριστερές οργανώσεις – ιδιαίτερα όταν θέλουν να αυτοχαρακτηρίζονται και “επαναστατικές” - παρά μόνο στον υπόκοσμο της φασιστικής και ναζιστικής δεξιάς. Οι σύντροφοι αυτών των οργανώσεων, όπως ιστορικά είναι αποδεδειγμένο, πάντα ήταν με το λιγότερο κακό – πόσες φορές δεν ψήφισαν “ΠΑΣΟΚ χωρίς αυταπάτες”, όπως και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ - δεν έχουν κανένα ηθικό και πολιτικό δικαίωμα να απευθύνονται με αυτό τον τρόπο στον Αλέκο Αλαβάνο και το Σχέδιο Β.

Η τέλεια προσομοίωση…

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

…Αφού, πάντως, ήθελαν να τα δοκιμάσουν όλα- πώς είναι να σέρνονται στο τραχύ οδόστρωμα τα ανάλαφρα Tod’s σου, πώς νιώθεις κάνοντας αλυσίδα για να μη σπάσει η κεφαλή της πορείας, πώς αισθάνεσαι φωνάζοντας,  προσπαθώντας να φτάσει η φωνή σου, η οργή σου, το παράπονό σου στ’ αυτιά της βαρήκοης εξουσίας, πώς είναι να διαδηλώνεις, να πορεύεσαι μαζί με τους ανυποψίαστους θνητούς υποτελείς σου, την πωλήτρια Ζαν, τον μεταλλεργάτη Λυκ, τον αποθηκάριο Αλί, τον μετανάστη Αντρέι, τον απολυμένο Γιώργο-, αφού, λοιπόν, ήθελαν μια τέλεια προσομοίωση δημοκρατίας, διαμαρτυρίας, μαχητικότητας, γιατί δεν φρόντιζαν να συμβεί και σ’ αυτή τη διαδήλωση του Παρισιού ό,τι συμβαίνει σε όλες τις διαδηλώσεις που διαταράσσουν την ηρεμία της εξουσίας τους; Γιατί δεν φρόντιζαν να τους επιτεθούν με βία έφιπποι Βέλγοι ή Σουηδοί αστυνομικοί, γιατί δεν έδωσαν εντολές να τους φλομώσουν με χημικά τα ελληνικά ΜΑΤ;