Oι σκιαγμένοι και οι άνετοι

Του Αρη Δαβαράκη

Κόβοντας βόλτες στο facebook το Σαββατοκύριακο, έπεσα πάνω σε μιαν ανάρτηση της Αναστασίας Λαμπρία η οποία είχε εντοπίσει την ηλεκτρονική "ἑπανέκδοση" ενός κειμένου του Κωστή Παπαγιώργη εξαιρετικά επίκαιρου και απίστευτα "προφητικού" που είχε δημοσιευτεί στην έντυπη LIFO το 2007 (αν αγαπάτε!). Πρίν απο 7 ολόκληρα χρόνια λοιπόν ο Κωστής Παπαγιώργης, αρθρογραφώντας σε ένα free-press πολύ της μόδας -φτιαγμένο όμως απο τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο ο οποίος ξέρει τι κάνει και σε ποιούς απευθύνεται- προχώρησε σε σκέψεις, συγκρίσεις και προβλέψεις που σήμερα έχουν ήδη επαληθευθεί στο 100% τους. Γι'αυτό μερικά μυαλά ξεχωρίζουν απο τα πολλά μυαλά. Υπάρχουν λόγοι σοβαροί. (Αρης Δαβαράκης)

Oι σκιαγμένοι και οι άνετοι. Η Ελλάδα είναι χωρισμένοι ανάμεσα στους επιτυχημενάκηδες που δεν κωλώνουν πουθενά και τους δειλούς που πάνε τοίχο-τοίχο. Πώς φέρεται ο χρόνος στους μεν και στους δε;

Πολλοί είναι οι τρόποι για να οξύνει κανείς την ανθρωπογνωσία του μέσα στον νεοελληνικό βίο, αλλά η μελέτη της λέξης «κομπλεξικός» κρατάει τα σκήπτρα. Από τη μαθητική ηλικία κιόλας, η χρήση του όρου ισοδυναμεί με επίδειξη ταυτότητας. «Ρε μαλάκα, μιλάμε για κομπλεξάρα, ούτε νερό δεν μπορεί να πιει!»

Η κατηγοριοποίηση είναι προφανής. Από τη μια οι ξεσκολισμένοι, αυτοί που δεν κωλώνουν, δε μασάνε, δεν τους τη βγαίνει κανένας, και από την άλλη οι αδικογεννημένοι, οι σκουντούφληδες και μουντζωμένοι. Ο ασυμπλεγμάτιστος είναι «μορφή, όλα τα σφάζει / όλα τα μαχαιρώνει· σε αγοράζει στο πιτς φιτίλι, γεννήθηκε τετραπέρατος· αντίθετα, ο έρμος ο κομπλεξικός πάει τοίχο τοίχο, αν κερδίσει ποτέ κερδίζει μόνο στο λήγοντα, στην πρόσθεση ξεχνάει το μηδέν, τέλος πάντων μαζεύει τα καρφοπέταλα των άλλων.

Κλαγγή πολέμου

Του Περικλή Κοροβέση

Το 1983, ο Ρίγκαν, ένας εκ των θεμελιωτών του νεοφιλελευθερισμού -οι άλλοι δύο ήταν η Θάτσερ και ο αιμοσταγής δικτάτορας Πινοσέτ-, πήρε την πρωτοβουλία να ανασκευάσει ριζικά τον ρόλο της CIA. Αυτός ο οργανισμός ήταν βεβαρημένος με πολλά στρατιωτικά πραξικοπήματα, πολιτικές δολοφονίες και ωμές επεμβάσεις στα εσωτερικά άλλων χωρών. Στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης ήταν ένας μαφιόζικος γκανγκστερισμός, που έπληττε θανάσιμα το κύρος των ΗΠΑ. Και έτσι γεννήθηκε μια νέα οργάνωση με ωραίο όνομα, το «Εθνικό Κληροδότημα για τη Δημοκρατία» (National Edowment for Democracy-ΝΕD), που θα αναλάμβανε την πολιτική δουλειά της CIA ανοιχτά και ξάστερα και όχι υπογείως όπως οι προκάτοχοί της. Το NED παρουσιάζεται σαν μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση, αλλά χρηματοδοτείται κατευθείαν από το Κογκρέσο.

Συνεταίρους έχει τη USAID (Αμερικανική Επιτροπή για τη Διεθνή Ανάπτυξη), τα ινστιτούτα των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών, τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις των εργοδοτών και των συνδικάτων. Υπάρχουν ακόμα μια σειρά από νεφελώδεις οργανώσεις και πολλά think tanks (δεξαμενές σκέψης). Ο βασικός σκοπός αυτού του ευαγούς ιδρύματος είναι ευγενής. Θέλει να προωθήσει τη δημοκρατία σε όλον τον κόσμο. Οχι οποιαδήποτε δημοκρατία όμως, αλλά όπως την αντιλαμβάνονται οι ΗΠΑ και την εφαρμόζουν στη χώρα τους. Δηλαδή μια δημοκρατία-εργαλείο της αγοράς, που θα βγάλει μια κυβέρνηση, εκλεγμένη βέβαια, η οποία θα δουλεύει αποκλειστικά για το διεθνοποιημένο αρπακτικό κεφάλαιο, με τίμημα τη διάλυση όλων των κοινωνικών θεσμών και νόμων που προστάτευαν την εργασία.

Μεταλλαγμένα:θανατηφόρα δηλητήρια...

Toυ Βασίλη Βιλιάρδου

«Είμαστε μόλις στο ξεκίνημα της κατανόησης των πολύπλοκων επιδράσεων της διατροφής, στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Μία επιστημονική μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε από το .περιοδικό Science το Δεκέμβριο τον 2002, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι,

«Τα μόρια των τροφίμων ενεργούν όπως οι ορμόνες, οι οποίες ρυθμίζουν τη λειτουργία του σώματος και ενεργοποιούν την κυτταρική διαίρεση. Τα μόρια αυτά μπορούν να προκαλέσουν πολυποίκιλες, έντονες ψυχικές ανισορροπίες, οι οποίες κυμαίνονται από την αδυναμία αυτοσυγκέντρωσης και την υπέρ-κνητικότητα, έως τις πολύ σοβαρές ψυχολογικές ασθένειες.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως δεν γνωρίζουμε ποιά μόρια σε ποια τρόφιμα, έχουν ποιό αποτέλεσμα. Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το ότι, η σύνθεση των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων μπορεί να αλλάξει ριζικά, χωρίς να το γνωρίζουμε».

Τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα διαθέτουν γονίδια, τα οποία έχουν εισαχθεί στο DNA τους. Εν τούτοις, τα γονίδια δεν είναι όπως τα παιχνίδια Lego, στα οποία η κάθε εικόνα μπαίνει στη θέση της. Η εισαγωγή γονιδίων δημιουργεί απρόβλεπτες, μη ανατρέψιμες αλλαγές - όπως στο παράδειγμα ενός πειράματος, όπου η εισαγωγή γονιδίων άλλαξε την ποσότητα της παραγόμενης πρωτεΐνης.

Δεν είναι όμως μόνο αυτή καθαυτή η συγκεκριμένη αλλαγή το πρόβλημα, αλλά το ότι μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα - μέσω πολύπλοκων επιδράσεων, κάτω από την επιφάνεια«.

Ενα μποϊκοτάζ για το δρόμο

Δοκιμάσαμε την εφαρμογή κινητών που εντοπίζει τις εταιρείες που στηρίζουν το ισραηλινό Απαρτχάιντ

"Στη Ν. Αφρική δεν θα είχαμε κερδίσει την ελευθερία μας εάν δεν υπήρχε το διεθνές μποϊκοτάζ του απαρτχάιντ..."

Ντέσμοντ Τούτου

Του Αρη Χατζηστεφάνου

O Ιβάν Πάρντο, ένας έφηβος από τη Μεγάλη Βρετανία, είχε μια φαεινή ιδέα. Θα έφτιαχνε μια εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα η οποία θα μπορούσε να σκανάρει τον γραμμοκώδικα προϊόντων και αφού συνδεθεί με το Ιντερνετ να ενημερώνει τους καταναλωτές εάν η εταιρεία που τα παράγει ευθύνεται για την καταστροφή του περιβάλλοντος ή τη στήριξη αυταρχικών καθεστώτων. Το 2012, λοιπόν, παρουσίασε το Buycott και άρχισε να εντάσσει σε αυτό διάφορες καμπάνιες για το μποϊκοτάζ εταιρειών. Η εφαρμογή παρέμενε σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό μέχρι τον περασμένο Απρίλιο όταν εντάχθηκε σε αυτήν και η καμπάνια με τίτλο «Long live Palestine, boycott Israel» για το μποϊκοτάζ εταιρειών που συνεργάζονται ενεργά με το ισραηλινό κράτος.

Λίγα 24ωρα μετά την έναρξη των ισραηλινών επιχειρήσεων στη Λωρίδα της Γάζας και παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε καμία αναφορά σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης, το Buycott βρέθηκε στη δεκάδα με τις δημοφιλέστερες εφαρμογές κινητών τηλεφώνων στη Βρετανία και στην πρώτη θέση στη Μέση Ανατολή. Σχεδόν μία εβδομάδα αργότερα, η εφαρμογή ξεπέρασε τα 250.000 «κατεβάσματα» και συνέχισε να διαδίδεται με αστραπιαίους ρυθμούς.

Η ΑΔΕΔΥ, ο ρόλος και η προοπτική της

Του Παύλου Αντωνόπουλου*

Οι ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, με κύριο χαρακτηριστικό την κατά μέτωπο επίθεση του Κεφάλαιου στα εργασιακά, οικονομικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα του εργαζόμενου λαού, βρήκαν την εργατική τάξη και τους μισθωτούς ανέτοιμους να αντισταθούν και να εμποδίσουν την εφαρμογή αυτών των πολιτικών. Παρά τις ηρωικές αντιστάσεις των εργαζομένων που εκδηλώθηκαν με μαζικούς αγώνες και συγκρούσεις, οι Κυβερνήσεις με κύριο όπλο τις δυνάμεις καταστολής και με την ανοιχτή στήριξη όλων των Μέσων προπαγάνδας αλλά και με την ουσιαστική αδράνεια των Κοινοβουλευτικών κομμάτων της Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, κατάφεραν μέχρι τώρα να συνεχίζουν την αντιλαϊκή πολιτική τους, με μεγάλες όμως απώλειες.

Το για χρόνια εδραιωμένο δικομματικό σύστημα κατέρρευσε έχοντας συρρικνωθεί η επιρροή των Κυβερνητικών κομμάτων από το 85 και πάνω % στο 28 %. Οι εικονικές διαφορές πολιτικής μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που για χρόνια συντηρούσαν το σύστημα εναλλαγής στην Κυβέρνηση έχουν πάει στην άκρη και τα δυο κόμματα κυβερνούν πλέον όντας απόλυτα μειοψηφικά στη συνείδηση του λαού, καταγραμμένο και με την ψήφο του. 

Κι όμως η Κοινοβουλευτική αριστερά, καταγράφοντας ένα ποσοστό πάνω από 33 % για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία του τόπου μας, “κοιμάται” τον ύπνο του δικαίου. Τις λαϊκές αντιδράσεις τις περιορίζουν είτε σε ανά τρίμηνο κομματικές συγκεντρώσεις τύπου ΚΚΕ, είτε σε ανταλλακτικά παζάρια τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτή την πολιτική όμως από τη μια κρατούν το λαϊκό κίνημα σε καταστολή, ιδιαίτερα τα τελευταία τρία χρόνια κι από την άλλη αφήνουν μεγάλα περιθώρια για πολιτική δράση των ακροδεξιών φασιστικών κομμάτων αλλά και των κάθε λογής αστικών εμφυτευμάτων τύπου Γέφυρας, Ποτάμι κλπ για τη συγκράτηση στο αστικό μπλοκ των εργαζομένων και τον αποπροσανατολισμό τους.

Πρέπει να πάτε σε κάποιο είδος ακύρωσης του χρέους...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου

Η οικονομολόγος Νορίνα Χερτζ επισημαίνει τους κινδύνους από την υπερχρέωση πολλών χωρών και την αδικία να πληρώνουν οι φορολογούμενοι τις πολιτικές των κυβερνήσεων και των τραπεζών, ενώ δίνει έμφαση στη διαφοροποίηση των πηγών της ενημέρωσης και στον έλεγχο των συμφερόντων που κρύβονται πίσω τους.

Στη συνομιλία μας επισημαίνει τους κινδύνους από την υπερχρέωση πολλών χωρών και την αδικία να πληρώνουν οι φορολογούμενοι τις πολιτικές των κυβερνήσεων και των τραπεζών. Επισημαίνει την αξία της κριτικής σκέψης στη λήψη των αποφάσεων και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη διαφοροποίηση των πηγών της ενημέρωσής μας, αλλά και στον έλεγχο των συμφερόντων που κρύβονται πίσω τους.

Παρά το γεγονός ότι οι οικονομολόγοι έχουν κάνει ελάχιστες σωστές προβλέψεις για την τρέχουσα οικονομική κρίση, οι περισσότερες κοινωνίες τούς αντιμετωπίζουν ως κάποιους τους οποίους μπορούν να εμπιστευτούν.

• Το χρέος δεν είναι πλέον μόνο μια απειλή, όπως προειδοποιούσατε ήδη εδώ και δέκα χρόνια, αλλά μια πραγματική θηλιά στον λαιμό πολλών κρατών, αλλά και δισεκατομμυρίων πολιτών, ακόμα και στις αναπτυγμένες χώρες. Μια μαζική διαγραφή του χρέους θα αποτελούσε κατάλληλη απάντηση γι’ αυτές τις υπερχρεωμένες χώρες;