Το «Ισλαμικό Κράτος» («IS») αποτελεί μια επιχείρηση πολλών εκατομμυρίων
δολαρίων. Στις αδίστακτες πρακτικές χρηματοδότησής του διαφέρει από τις άλλες τζιχαντιστικές οργανώσεις μόνο στον ισολογισμό της επιχείρησης.
Στο κείμενο τούτο εξετάζεται η πρακτική χρηματοδότησης του «IS», αλλά και η λεγόμενη «σεξουαλική τζιχάντ» (ΠΓ).
Tου Werner Ruf
Το τέλος του διπολικού διεθνούς συστήματος συνοδεύτηκε επίσης με την ιδιωτικοποίηση της βίας. Κυρίως στις ΗΠΑ, αλλά επίσης στη Μ. Βρετανία και στο Ισραήλ, δημιουργήθηκαν πολυάριθμες στρατιωτικές εταιρίες, που στο μεγαλύτερο μέρος τους δραστηριοποιούνται στη λογιστική, στην εκπαίδευση ή στη φύλαξη, εν μέρει όμως επεμβαίνουν άμεσα και στις μάχες, όπως για παράδειγμα η διαβόητη εταιρία Blackwater (που στο μεταξύ ονομάζεται Academi), η οποία από το 2004 έχασε στις μάχες στο Ιράκ τουλάχιστον 27 άντρες.
Συνολικά στο Ιράκ ανέπτυξαν δράση περίπου 50.000 υπήκοοι των ΗΠΑ στα πλαίσια ιδιωτικών στρατιωτικών επιχειρήσεων. Εδώ ο ανταγωνισμός μεταξύ τους γίνεται πιο οξύς: Σ΄ ένα δανέζικο ντοκιμαντέρ («The Child Soldier’s New Job») που μεταδόθηκε τον Απρίλιο, αναφέρεται ότι η βρετανική εταιρία Aegis Defence Services έχει στρατολογήσει πρώην παιδιά-στρατιώτες από τη Σιέρα Λεόνε για μια ημερήσια αμοιβή 16 δολαρίων. Ο διευθυντής της εταιρίας James Ellery το εξήγησε ως εξής: «Ό,τι μπορούμε τώρα να αντέξουμε οικονομικά, είναι οι Αφρικανοί».
Όπως στον τριακονταετή πόλεμο
Στο Αφγανιστάν ο αριθμός των αντρών που συμμετέχουν στις ιδιωτικές επιχειρήσεις βίας ξεπερνά ακόμη και αυτόν των 98.000 στρατιωτών των ΗΠΑ που σταθμεύουν εκεί. Τέτοιες εταιρίες έχουν το πλεονέκτημα ότι επειδή δεν δρουν ως κράτος, δεν εξαρτώνται από το διεθνές δίκαιο και το διεθνές δίκαιο περί πολέμου. Επιπλέον, το κράτος σε περίπτωση θανάτου ή τραυματισμών δεν χρειάζεται να αναλάβει καμιά παροχή.
