ΣΧΟΛΙΟ ΧΑΡΗ ΛΥΚΟΒΙΤΗ: Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε και κορυφώθηκε εδώ και 15 περίπου χρόνια. Επειδή γνώριζα πολλούς μαστόρους καραβιών και ναυπηγοεπισκευαστές, θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνη την εποχή.
Η καταστροφή - απόσυρση αυτών των σκαφών έναντι χρηματικής αποζημίωσης έγινε αιτία να ξεχαστεί η παραδοσιακή ξυλοναυπηγική στούς ταρσανάδες της χώρας. Να σημειώσω εδώ πως τα σκαριά στην Ελλάδα είναι δύο: του Αιγαίου και του Ιονίου με το δεύτερο να έχει πιο κοίλη και φαρδιά κατασκευή στην καρένα του "υπακούοντας" έτσι στον διαφορετικό κυματισμό του πελάγους.
Η καταστροφή αυτή έγινε ταχύτατα χωρίς να νοιαστεί κανείς για την υπερχιλιετή παράδοση της οποίας απ' όσο γνωρίζω ελάχιστα απομεινάρια υφίστανται πλέον.
Αυτό που κατορθώθηκε όμως είναι να διαφυλαχτεί αυτή η κληρονομιά στις απέναντι ακτές του Αιγαίου όπου οι γείτονες των μικρασιατικών παραλίων μυρίστηκαν την ευκαιρία και "διέσωσαν" τον εκεί παραδοσιακό τρόπο κατασκευής και μάλιστα τον υποστήριξαν περαιτέρω με την βοήθεια των Πολυτεχνικών τους σχολών ναυπηγικής, με τρόπο ώστε σήμερα να μιλάμε για τουρκικό-μικρασιατικό σκαρί και όχι για ελληνικό.
