Meditations on Greece’s Crisis

By Constantine Michael*

In a country where catastrophic events flow endlessly the past five years, and where each calamity is followed by another, not only in terms of politics but also in terms of the downward spiral of the economy, people in Greece have to realize that our homeland is facing a crisis that is mainly moral. Unfortunately most of the young people refuse to realize the severity of the situation and despite facing unemployment and socialism, they have faith that miraculously their problems will be solved.

Whenever I have the opportunity, I spent my time observing the youth culture and its choices of entertainment. The truth is at least alarming. Every afternoon during the week, students fill the local cafes playing games, chatting over coffee –not about Greece’s current financial situation, - as if they were living either in denial to face reality or literally not caring at all that their parents were asphyxiating by being unable to repay serious debt coming from taking many reckless loans back in the 1990s.

Μεγάλες μπίζνες με τους πρόσφυγες...

Οι ανθρωπιστικές καταστροφές δεν είναι καταστροφικές για όλον τον κόσμο. Αμέσως μόλις δημιουργηθεί ένας καταυλισμός προσφύγων, πλακώνουν γραφεία συμβούλων, πωλητές καρτών πληρωμών και κολοσσοί του επίπλου. Όλοι τους επιθυμούν να επωφεληθούν από τη «βιομηχανία της ανθρωπιστικής βοήθειας», της οποίας ο ετήσιος τζίρος υπερβαίνει τα 25 δισ. δολάρια. 

[Μετάφραση: Βασίλης Παπακριβόπουλος]

Όπως συμβαίνει σε όλες τις διεθνείς εκθέσεις, τα περίπτερα είναι γεμάτα αφίσες με έντονα χρώματα, ελκυστικές φωτογραφίες και όμορφες κοπέλες. Κομψοί κοστουμαρισμένοι κύριοι ανταλλάσσουν επιδεικτικά τις επαγγελματικές κάρτες τους. Στα περίπτερα, μεγάλες μακέτες με καλοστοιχισμένα κοντέινερ: «Μπορώ να σας στείλω όλες τις σχετικές πληροφορίες για τους καταυλισμούς μας. Για μεταλλευτικές, πετρελαϊκές, στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή για πρόσφυγες», ανακοινώνει γεμάτη περηφάνεια η Κλάρα Ραμπάρτα, εκπρόσωπος της ΑRPA, ισπανικής εταιρίας logistics, σε έναν κύριο που απλώς δηλώνει  απεσταλμένος «μιας αφρικανικής κυβέρνησης». Πίσω από τον πάγκο της, μια μεγάλη φωτογραφία ενός καταυλισμού-υποδείγματος, όπου παρουσιάζονται σκηνές και ελικόπτερα διάφορων τύπων. «Η κύρια δουλειά μας είναι η προμήθεια εξοπλισμού για το ισπανικό Υπουργείο Άμυνας. Ωστόσο, είμαστε εδώ για να κατανοήσουμε την αγορά της ανθρωπιστικής δράσης. Πρόκειται για μια εξαιρετικά πολύπλοκη αγορά, στην οποία δραστηριοποιούνται κάθε είδους οργανισμοί».

Η έκθεση αυτή, που διοργανώθηκε παράλληλα με την πρώτη Παγκόσμια Ανθρωπιστική Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ τον Μάιο του 2016 στην Κωνσταντινούπολη, μέσω μιας μεγάλης διαφημιστικής προβολής συγκέντρωσε περισσότερους από 600 εκθέτες από ολόκληρο τον κόσμο. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας εξέλιξης που έχουν αποδεχθεί οι επιφορτισμένες με τη διαχείριση προσφυγικών καταυλισμών διεθνείς οργανώσεις: την ολοένα στενότερη διασύνδεση του ιδιωτικού τομέα με την ανθρωπιστική δράση. Αρκετές φορές τον χρόνο, στο Ντουμπάι ή στις Βρυξέλλες, σε γιγάντιες εμπορικές εκθέσεις, συναντώνται οι μεγάλοι οργανισμοί του ΟΗΕ, οι παραδοσιακές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και ιδιωτικές εταιρείες, από τη νεότευκτη τοπική επιχείρηση ώς τις μεγαλύτερες πολυεθνικές.

Αποτελέσματα της εφαρμογής των μνημονίων 2010-2015:χειρότερα δεν γίνεται!!!

Του Σπύρου Στάλια*

Το 2010  επίσημα εγκαταστάθηκαν στη χώρα το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η ΕΕ μετά από πρόσκληση του ελληνικού κατεστημένου, για να εφαρμοστεί ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα λιτότητας, για να εξέλθει η χώρα από την κρίση στην οποία περιήλθε αιφνιδίως το 2008, με την έκρηξη του παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού ανεμοστρόβιλου. Αυτή ήταν η πραγματική αιτία της κρίσης. 

Στο κείμενο που ακολουθεί καταβάλλεται μια προσπάθεια να αποτιμηθεί το πρόγραμμα λιτότητας ως προς την επίτευξη των στόχων του μετά από 7 χρόνια συνεχούς εφαρμογής του, και να δικαιολογηθεί η θεωρητική του αρτιότητα. 

Το πρόγραμμα λιτότητας δεν πρέπει να συγχέεται με το παράλληλο πρόγραμμα διαχείρισης των τοκοχρεολυσίων του χρέους, ασχέτως αν το ένα επηρεάζει το άλλο, με την έννοια ότι όσο το πρώτο δεν παράγει τα επιθυμητά αποτελέσματα τόσο το δεύτερο ζητά πιο βάρβαρα μέτρα.

Α. Οι στόχοι του Προγράμματος της Λιτότητας

Ο στόχος του προγράμματος ήταν, και ακόμα είναι, η ελληνική οικονομία  να φθάσει σ’ εκείνο το σημείο, όπου ο κρατικός τομέας θα πρέπει να έχει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, δηλαδή οι φόροι του να είναι όσοι με τις δαπάνες του,  έτσι ώστε να μην έχει ανάγκη γενικώς περαιτέρω δανεισμού, ceteris paribus. (να συμπεριλαμβάνονται οι δαπάνες και τα τοκοχρεολύσια)

Με το ίδιο πρόγραμμα επιδιώκεται επίσης το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών να είναι πλεονασματικό, δηλαδή οι εξαγωγές μας να είναι μεγαλύτερες από τις εισαγωγές μας, γιατί, εφ’ όσον η χώρα ανήκει στην ευρωζώνη, έτσι θα μπορεί να βρίσκει καθαρά ευρώ, χωρίς τόκο.

Cul de sac

By Michail Theodosiadis

Όπως όλα δείχνουν, η κατάσταση στην οποία βαδίζει η Ευρώπη κάθε μέρα βαλτώνει όλο και πιο πολύ. Οι πολιτικές ηγεσίες πλέον έχουν αποδειχθεί ανίκανες να χειριστούν τα ανοιχτά μέτωπα, από το Ελληνικό ζήτημα μέχρι και την προσφυγική κρίση και την τρομοκρατία. 

Μπροστά στην επέλαση της ακροδεξιάς, τη φοροαποφυγή, τα αδιέξοδα του κοινού νομίσματος και τον ερχομό εκατομμυρίων ανθρώπων, οι κυβερνήσεις όλες πλέον βρίσκονται σε μόνιμο αδιέξοδο, ψελλίζοντας βερμπαλισμούς περί «Ευρώπης των κοινών αξιών», της «αλληλεγγύης», έννοιες που δεν φαίνεται ότι ελκύουν πια κανέναν. 

Από την άλλη, όλες οι αφηγήσεις περί αριστερού εναλλακτικού δρόμου, που «θα άλλαζε την Ευρώπη αλλάζοντας την Ελλάδα» έχουν καταρρεύσει, καθώς έπειτα από έναν χρόνο αριστερής διακυβέρνησης η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με ανυπέρβλητες δυσκολίες, έχοντας ταυτόχρονα καταστεί ο εύκολος στόχος μιας Ευρώπης που αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους για όλα της τα δεινά. 

Πριν, ωστόσο, ανοίξει οποιαδήποτε συζήτηση αναφορικά με την πιθανή έκβαση της υπόθεσης εντός των επόμενων ημερών (και μηνών), θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό αρχικά να συζητηθούν τα πολιτικά και ιδεολογικά πλαίσια κάτω από τα οποίο διαμορφώνεται τούτη η πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, αν στόχος μας είναι η στείρα αγανάκτηση να μετατραπεί σε μια κατάφαση, τότε δεν έχουμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι κανένας παραδοσιακός πολιτικός χώρος (είτε πρόκειται για τη λαϊκιστική αριστερά, είτε για τη λαϊκιστική δεξιά, ή, τέλος, για το φιλελεύθερο κέντρο) δεν μπορεί πλέον να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα.

Μη τους ακούς πια!

Σου είπαν...

... ένα σωρό μισές αλήθειες, όπως π.χ. ότι είχες υπέρογκα χρέη. Σου απέκρυψαν, όμως, την άλλη μισή, όπως π.χ. ότι όλες οι χώρες του κόσμου έχουν χρέη και, μάλιστα, οι περισσότερες έχουν πολύ μεγαλύτερα από τα δικά σου.

... αμέτρητους σωρούς ψέματα, όπως π.χ. ότι για την καταστροφή σου ευθύνονται οι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι. Σε παραμύθιασαν, δηλαδή, αλλοιώνοντας την αλήθεια που είναι ότι, κατά μέσο όρο, η Ελλάδα είχε λιγότερους δημοσίους υπαλλήλους από τον μέσο όρο τής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

... στην αρχή ότι εχθρός σου είναι το υδροκέφαλο κράτος. Μετά έγιναν εχθροί σου οι φορτηγατζήδες. Ύστερα οι λιμενεργάτες. Κατόπιν οι φαρμακοποιοί. Στην πορεία έγιναν εχθροί σου και οι συνταξιούχοι... και οι εκπαιδευτικοί... και οι "αιώνιοι φοιτητές"... Πρόσφατα έγιναν εχθροί σου και οι αγρότες. Όλοι, με την σειρά, ο ένας μετά τον άλλο, έγιναν εχθροί σου με τέτοιον τρόπο ώστε να μη καταλαβαίνεις ότι την ίδια στιγμή γινόσουν κι εσύ εχθρός κάποιων άλλων.

Στρατηγός Γράψας: Η Ελλάδα των κρίσεων-(και μία απάντηση...)

Στο σκάκι ο κάθε παίκτης παίζει τα δικά του πιόνια, ακολουθεί  τις αρχές και τους  κανόνες του παιγνίου,  σχεδιάζει τη στρατηγική που θα ακολουθήσει , παρακολουθεί προσεκτικά τις κινήσεις  του αντιπάλου, προσπαθεί να αναγνωρίσει τη στρατηγική του, να προσδιορίσει τις δυνατότητές του, εκτιμά την κατάσταση και ανατροφοδοτεί το δικό του σχέδιο με σκοπό τη επικράτησή του.

Η Ελλάδα, με σημαίνουσα γεωπολιτική και γεωστρατηγική θέση, ήταν και είναι αδύνατον να παραμείνει εκτός της παγκόσμιας σκακιέρας των εξελίξεων, λόγο  αυτής  της θέσεως ήταν φυσικό να της ασκηθούν πολλαπλές πιέσεις, από εξωτερικούς διεθνείς  παράγοντες, προκειμένου να ενταχθεί σε αμυντικούς οργανισμούς και ενώσεις κρατών κάτι όμως που επέβαλε και το δικό της συμφέρον για ασφάλεια και ευημερία. Έκανε τις επιλογές της, εντάχθηκε στον ΟΗΕ το ΝΑΤΟ την ΕΕ και αφελώς επαναπαύθηκε, πίστεψε  ότι πλέον είχε λύσει τα προβλήματά της, εκείνο όμως που δεν έκανε ήταν να αξιολογήσει και να αξιοποιήσει τη θέση της στους οργανισμούς αυτούς, δεν αντιλήφθηκε ποτέ ότι οι οργανισμοί αυτοί αποτελούνταi από εθνικά κράτη τα οποία ενεργούσαν πρωτίστως για  την εξυπηρέτηση  ιδίων συμφερόντων και ωφελημάτων και δευτερευόντως  συνολικών,  έτσι έμεινε ανοχύρωτη στις διεθνείς και διμερείς κρίσεις, προχώρησε στις συμμαχίες που εντάχθηκε χωρίς κανένα στρατηγικό σχεδιασμό, χωρίς καμία εκτίμηση και εκμετάλλευση της θέσεως της στο διαμορφούμενο εκάστοτε  γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό περιβάλλον της.

Πόση ξεφτίλα ακόμη φιλοξενούν; Πόση;

Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά: Τουλάχιστον από το 2002 οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ -και όλοι οι συνεργάτες τους- όχι μόνο γνώριζαν πολύ καλά ότι έρχεται οικονομική κατάρρευση στην Ελλάδα μετά το πλιάτσικο της Ολυμπιάδας, αλλά μάζευαν και τους οικονομολόγους από την Αμερική για να τους συμβουλευτούν πως θα επωφεληθούν οι ίδιοι.

Έτσι άρχισαν να βγάζουν και στις Ελβετικές τράπεζες τα όποια κλεμμένα άλλωστε.

Το ότι το σύστημα είχε ξεπεράσει τα όρια του και ερχόταν καλπάζοντας η κρίση το 2008 (ναι, ήξεραν και την ακριβή χρονιά) ήταν πασίγνωστο στους κυβερνητικούς κύκλους όλης της υφηλίου, από τη δεκαετία του 1970 άλλωστε, μέσα από μελέτες που τις κράτησαν όλοι στα συρτάρια τους, για να μας πουν στη συνέχεια ότι η κρίση ξέσπασε εντελώς ξαφνικά ως ανεξέλεγκτο φυσικό φαινόμενο.

Αδέρφια, ως πότε θα το ανεχόμαστε αυτό!!!

Του Γιώργου Χαλιμούρδα*

Βλέποντας αυτή την φωτογραφία, γέμισα με αγανάκτηση την οποία δεν θα μπορούσα παρά να τη μοιραστώ μαζί σας, διότι μου φαίνεται αδύνατο να κατανοήσω πως μορφωμένοι άνθρωποι, συμπολίτες μου, πέφτουν θύματα της σύγχρονης γκαιμπελίστικης προπαγάνδας των φασιστικών Μέσων Μαζικής Χειραγώγησης, και επιπλέον πριμοδοτώντας την με το να την παπαγαλίζουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν, μη θέλοντας να δουν την πραγματικότητα που τόσο ωμά φαίνεται σε αυτή την φωτογραφία. 

Σήμερα οι εργαζόμενοι που ακόμα δουλεύουν στην πατρίδα μας είναι 3.200.000 και ζούνε τους υπόλοιπους 7.000.000. Όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια η ανεργία εκτοξεύτηκε στο θεό. Με τα νέα μέτρα του τρίτου μνημονίου αναμένονται νομοτελειακά χιλιάδες νέοι άνεργοι, χιλιάδες αγρότες δεν θα συμφέρει να καλλιεργούν πλέον, χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις θα κλείσουν, ενώ οι εργαζόμενοι θα απολαμβάνουν «προνόμια» όπως φαίνονται σε αυτήν την φωτογραφία. Διαχρονικά οι πολιτικοί κυβερνώντες μας λένε πως αν εφαρμόσουμε τα μνημόνια θα έρθει η ανάπτυξη. Το νέο πουλέν του συστήματος ο ακρονεοφιλελεύθερος Κυριακούλης μας λέει τα ίδια. Αλήθεια αδέρφια πότε θα καταλάβουμε ότι μας λένε ψέματα, οδηγώντας μας στην καταστροφή, στο εξανδραποδισμό και λεηλατούν την πατρίδας μας;

Η άφιξη της καταιγίδας

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Όταν έλθει η πρώτη κλήση περιθωρίου, η οποία δεν θα είναι δυνατόν να απαντηθεί θετικά, τα πάντα θα καταρρεύσουν σαν ένας τεράστιος, χάρτινος πύργος – ενώ δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσε να στηρίξει το παγκόσμιο σύστημα

«Ανεξάρτητα από ποιά οπτική γωνία παρατηρεί κανείς αυτά που συμβαίνουν στον πλανήτη, από χρηματοπιστωτική, γεωπολιτική, μακροοικονομική ή μικροοικονομική πλευρά, η πίστωση καθορίζει τα πάντα – αφού χωρίς δανεισμό δεν κατασκευάζεται τίποτα, δεν διεξάγονται πόλεμοι ή επενδύσεις, ενώ δεν παράγεται, δεν εμπορεύεται, δεν μεταφέρεται και δεν καταναλώνεται κανένα προϊόν.

Από την άλλη πλευρά, ο εκάστοτε δανειολήπτης πρέπει να διαθέτει κάποιο είδος εγγύησης, για να μπορεί να δανείζεται. Οι εγγυήσεις αυτές μπορούν να είναι είτε υλικής, είτε χρηματοπιστωτικής φύσης – ενδεχομένως να στηρίζονται απλά και μόνο στην εμπιστοσύνη του δανειοδότη ή στην  θετική πιστοληπτική του αξιολόγηση.

Περαιτέρω, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε ένα σημείο εξέλιξης, το οποίο έχει σημαντικές ομοιότητες με την κατάσταση που επικρατούσε το Φθινόπωρο του 2008 – με κάποιες όμως πολύ βαρύνουσες εξαιρέσεις.

Ειδικότερα, ο πλανήτης ευρίσκεται πριν από μία παγκόσμια κλήση περιθωρίου (margin call) – όπου θα ζητηθούν νέα χρήματα ή εγγυήσεις για τη λήψη καινούργιων δανείων, για να εξυπηρετηθούν τα ληξιπρόθεσμα παλαιότερα.Σήμερα όμως δεν έχει απομείνει κανένας κυρίαρχος οργανισμός ή Θεσμός, ο οποίος να διαθέτει έναν ισοσκελισμένο Ισολογισμό – έτσι ώστε να είναι σε θέση να δανείζεται, παρέχοντας εγγυήσεις.

Δεν διαθέτουν ούτε οι κεντρικές τράπεζες περισσότερα εργαλεία, έτσι ώστε να είναι σε θέση να ασκούν/ελέγχουν τη νομισματική πολιτική. Έχουν ήδη θέσει σε λειτουργία την ηλεκτρονική εκτυπωτική μηχανή,ακολούθησε ο μονεταρισμός των χρεών, ενώ τα βασικά επιτόκια είτε είναι μηδενικά, είτε αρνητικά. Όπως δήλωσε δε ο πρώην πρόεδρος της Fed του Ντάλας (πηγή), έχουν χρησιμοποιηθεί όλα τα πυρομαχικά, χωρίς αποτέλεσμα.

Φυσικά τα επιτόκια μηδενίσθηκαν, για να είναι δυνατή η εξυπηρέτηση των βουνών χρεών που έχουν δημιουργηθεί – κάτι που δυστυχώς δεν έχει επιτευχθεί παρά την πτώση των επιτοκίων, αφού τα χρέη συνεχίζουν να αυξάνονται ανεξέλεγκτα. Από την πλευρά της μακροοικονομίας λοιπόν, η πραγματική αγορά δεν είναι σε θέση να παράγει σε ικανοποιητικό βαθμό μετρητά χρήματα (κέρδη, φορολογικά έσοδα) – έτσι ώστε να είναι δυνατή η εξυπηρέτηση των συσσωρεμένων χρεών.

Επί πλέον, δεν υπάρχουν πια επαρκείς εγγυήσεις, μέσω των οποίων να είναι σε θέση ο πλανήτης να δανείζεται νέα κεφάλαια, για να εξυπηρετεί τα παλαιότερα – κατά το ποσόν που δεν παράγει. Με απλά λόγια, τα ληξιπρόθεσμα τοκοχρεολύσια δεν μπορούν να πληρωθούν εξ ολοκλήρου με τα παραγόμενα έσοδα και με τα δάνεια – ενώ οι εγγυήσεις, είτε είναι μετοχές, είτε ομόλογα, είτε ακίνητα, είτε απλά «εμπιστοσύνη», έχουν «καταναλωθεί» πια.

Επομένως, όταν έλθει η πρώτη κλήση περιθωρίου, η οποία δεν θα είναι δυνατόν να απαντηθεί θετικά, τα πάντα θα καταρρεύσουν – σαν ένας τεράστιος, χάρτινος πύργος» (B. Holder).

Ανάλυση

Οι αποστολές άνθρακα (λιγνίτη) στους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας έχουν μειωθεί, ως αποτέλεσμα του φθηνότερου φυσικού αερίου, καθώς επίσης των αυστηρότερων περιβαλλοντικών κανονισμών. 

2015, η προετοιμασία για το μεγάλο τελικό

[ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ]

Στο έτος που παρέρχεται έχουν συσσωρευτεί τεράστια άλυτα προβλήματα τόσο στην Ελλάδα, όσο στην Ευρωζώνη και στον υπόλοιπο πλανήτη, οπότε ο λογαριασμός μάλλον θα πληρωθεί το 2016 – ραδιοφωνική συζήτηση  

.Από όποια πλευρά και αν εξετάσει κανείς τι ακριβώς συνέβη το 2015, θα καταλήξει στο συμπέρασμα πωςεπρόκειτο για μία μεγάλη προετοιμασία, όσον αφορά τη διεξαγωγή του τελικού παιχνιδιού – εν πρώτοις σε σχέση με τα πάγια περιουσιακά στοιχεία, στα οποία επικεντρώθηκαν οι φούσκες και ο πληθωρισμός, ως αποτέλεσμα των πρωτοφανών παρεμβάσεων των κεντρικών τραπεζών (επιτόκια, πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης).

Όπως φαίνεται, οι ιδιοκτήτες χρηματικών απαιτήσεων (καταθέσεις, ομόλογα, δάνεια στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) θα είναι οι μεγάλοι χαμένοι – ενώ αυτοί που κατέχουν ποιοτικά πάγια (ακίνητα, μετοχές καλών εταιρειών όπως οι φαρμακευτικές, καθώς επίσης τα τρόφιμα κοκ.), θα έχουν κάποια δυνατότητα να διασώσουν την περιουσία τους, αφού ολοκληρωθεί ο τελικός.

Ο πολιτικός απόηχος της χρηματοοικονομικής κρίσης: Πηγαίνοντας στα άκρα...

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Ευρώπη παρέχουν επαρκείς αποδείξεις ότι οι πολιτικοί μετασεισμοί των χρηματοπιστωτικών κρίσεων μπορεί να είναι σοβαροί. Το άρθρο αυτό χρησιμοποιεί ένα νέο σύνολο δεδομένων που καλύπτει τις εκλογές και κρίσεις σε 20 προηγμένες οικονομίες πηγαίνει πίσω στο 1870 για να μελετήσει συστηματικά το πολιτικό απόηχο της χρηματοοικονομικής κρίσης. Ακροδεξιά κόμματα είναι οι μεγαλύτεροι κερδισμένοι  της οικονομικής κρίσης...

Των Manuel Funke, Moritz Schularick, Christoph Trebesch [21 Νοέμ, 2015]

Recent events in Europe provide ample evidence that the political aftershocks of financial crises can be severe. This column uses a new dataset that covers elections and crises in 20 advanced economies going back to 1870 to systematically study the political aftermath of financial crises. Far-right parties are the biggest beneficiaries of financial crises, while the fractionalisation of parliaments complicates post-crisis governance. These effects are not observed following normal recessions or severe non-financial macroeconomic shocks.

The Crisis has dealt a severe blow to Europe’s political system. Rushing from one emergency summit to the next, crisis fighting has become the new normal for Europe’s political class. At the national level too, two-party systems that were stable for decades have been swept away in recent years, with new parties seeing landslide victories in elections. Mass demonstrations, strikes and political turmoil make daily headlines.

Επίκειται κατάρρευση των οικονομιών του Κόλπου;

Ο υπουργός Πετρελαίου του Κουβέιτ Ali Al-Omair (C) στο δεύτερο Kuwait Oil and Gas Show and Conference στην Mishref, στο Κουβέιτ, τον Οκτώβριο του 2015. STEPHANIE MCGEHEE / REUTERS

Του Adeel Malik

Πριν από πέντε χρόνια, τα κράτη του Κόλπου, [1] το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Ομάν, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μοιράζονταν ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα περίπου 600 δισ. δολαρίων˙ μέχρι το 2020, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο [2] προβλέπει ότι θα έχουν συσσωρεύσει ένα συνδυασμένο έλλειμμα 700 δισ. δολαρίων. Οι παρατεταμένα χαμηλές τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν να κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Αυτά τα κακά νέα αποτελούν μια ακόμη υπενθύμιση της ανάγκης των πλούσιων σε φυσικούς πόρους αραβικών κρατών να χτίσουν ζωηρές, διαφοροποιημένες οικονομίες που να μπορούν να αντέξουν τις επιπτώσεις των διαταραχών των τιμών του πετρελαίου [3].

Αν και οι αραβικές κυβερνήσεις έχουν αναγνωρίσει εδώ και καιρό την ανάγκη να στραφούν μακριά από την υπερβολική εξάρτηση από τους υδρογονάνθρακες [4], είχαν μικρή επιτυχία σε αυτό. Το Ιράκ, για παράδειγμα, έθεσε την οικονομική διαφοροποίηση ως κεντρικό πολιτικό στόχο σε ένα από τα πρώτα πενταετή αναπτυξιακά σχέδια το 1965 -όμως η χώρα έχει γίνει πιο εξαρτημένη από το πετρέλαιο με την πάροδο του χρόνου. Στο Κατάρ, το Κουβέιτ και την Σαουδική Αραβία, επίσης, η διαφοροποίηση υπήρξε ένας κεντρικός, αλλά σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτος, αναπτυξιακός στόχος από το 1970. Ακόμη και η οικονομία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, μια από τις πιο διαφοροποιημένες στον Κόλπο, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές πετρελαίου.

Επιστροφή στο Μέλλον… του Σημίτη

Toυ Αρη Χατζηστεφάνου

«Μελλοντολογικά» μυθιστορήματα και ταινίες, από το «1984» του Οργουελ μέχρι το «Επιστροφή στο Μέλλον», αποτελούν πρώτης τάξεως ευκαιρίες για να κοιτάξει κανείς το παρόν και να αναλογιστεί ποιες από τις προβλέψεις έγιναν πραγματικότητα. Εμείς όμως σκεφτήκαμε να πραγματοποιήσουμε το αντίστροφο ταξίδι στον χρόνο.

"...Είδα το μέλλον, αδερφέ μου. Είναι φόνος..."

Λέοναρντ Κοέν (*)

Η 21η Οκτωβρίου του 2015 ήταν η μελλοντική ημερομηνία στην οποία ταξίδεψαν οι ήρωες της ταινίας «Επιστροφή στο Μέλλον ΙΙ», ερχόμενοι από το μακρινό 1985. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αναλώθηκαν σε έναν βλακώδη (αν και ομολογουμένως πολύ διασκεδαστικό) αγώνα δρόμου για να διαπιστώσουν ποιες από τις μελλοντολογικές προβλέψεις της ταινίας έγιναν πραγματικότητα.

Μπορεί λοιπόν να μην έχουμε ιπτάμενα, μη ρυπογόνα αυτοκίνητα (αλλά μόνο οχήματα της Volkswagen που κλέβουν στις μετρήσεις ρύπων) ούτε skateboard που αψηφούν τους νόμους της βαρύτητας, αλλά οι σεναριογράφοι πέτυχαν αρκετούς από τους αυτοματισμούς της σύγχρονης δυτικής πραγματικότητας.

Το νέο «Τείχος του Αίσχους» στην Ευρώπη

«Η Γερμανία δεν διαθέτει κοινή λογική στην οικονομία, αλλά ούτε και συμπόνια. Αυτό που επιβάλλει με το ραβδί είναι τυφλή ηλιθιότητα»

Τζόζεφ Στίγκλιτς, στην Libération, 17/7/2015

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Όταν τα μεσάνυχτα της 3ης Αυγούστου του 1914 άρχιζε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Σερ Έντουαρντ Γκρέϋ (Edward Grey) συνόψισε σε μια φράση του τα συμβαίνοντα ως εξής: «Απόψε τα φώτα θα σβηστούν σε όλη την Ευρώπη και δεν πρόκειται να τα δούμε να ανάβουν πάλι».

Στην δραματική πορεία της Ευρώπης έκτοτε, μέσα από δύο παγκοσμίους πολέμους, ρήξεις και αποσταθεροποιήσεις και έναν νέο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο που βιώνουμε σήμερα, πρωταγωνίστησε το φάντασμα της γερμανικής ηγεμονίας και η απληστία των Γερμανοεβραίων Τραπεζιτών που κρύβονται πίσω από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και την Νέα Παγκόσμια Τάξη.

Αν και οι ελληνορωμαϊκές ρίζες της Ευρώπης άντεξαν απέναντι σ’ αυτό τον κίνδυνο για έναν αιώνα, ποτέ οι ψευδαισθήσεις της γερμανικής ηγεμονίας δεν ήταν πιο απειλητικές απ’ ό,τι σήμερα. Μιας ηγεμονίας ανεύθυνης, ολοκληρωτικής, χωρίς αίσθηση ιστορίας και πολιτισμού, βάρβαρης με επικίνδυνα ανορθολογικά στοιχεία ρεβανσισμού και αλαζονείας που αποτελούν θανάσιμη απειλή για τις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές κατακτήσεις της γηραιάς ηπείρου.

Η χρηματοπιστωτική βόμβα

Τα παράγωγα προϊόντα, σε συνδυασμό με την υπερχρέωση του πλανήτη, με τα οικονομικά προβλήματα μίας σειράς κρατών, καθώς επίσης με την πτώση των τιμών των πρώτων υλών λόγω της ύφεσης, μάλλον θα πυροδοτήσουν το κραχ

Όλο και περισσότεροι διεθνείς οργανισμοί, από το ΔΝΤ έως την BIS, προειδοποιούν για την έλευση μίας χρηματοπιστωτικής καταιγίδας τεραστίων διαστάσεων – ενώ αυτό που συνέβη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στα μέσα του Σεπτεμβρίου, όπου το αμερικανικό υπουργείο οικονομικών αναγκάσθηκε να παρέμβει στην αγορά των Repos (συμφωνίες επαναγοράς), με το τεράστιο ποσόν των 405 δις $ (πηγή), επιβεβαιώνει το μέγεθος του προβλήματος.

Το μεγάλο ρίσκο πάντως φαίνεται να κρύβεται στην αγορά παραγώγων, την οποία ελάχιστοι καταλαβαίνουν – αν και στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου δύσκολη η κατανόηση της, αφού πρόκειται ουσιαστικά για στοιχήματα, όπου κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνονται οι βασικές κατηγορίες των παραγώγων, τα οποία στηρίζονται εξ ολοκλήρου στις μελλοντικές προβλέψεις (πηγή).

Το αμερικανικό δράμα

Ως ένας φυσιολογικός Πολίτης των Η.Π.Α. θεωρείται αυτός που είναι υπερχρεωμένος, αδυνατώντας να εξοφλήσει σωστά τα δάνεια του – καταφεύγοντας στους νόμιμους πια τοκογλύφους και στις τράπεζες που χρεώνουν έως 5.000% επιτόκιο

«Δεν είμαστε αντιμέτωποι με έναν επώδυνο μεν, αλλά απλό στην εξήγηση του κοινωνικό αποκλεισμό, ανάλογο με αυτόν που διαπιστωνόταν ανέκαθεν, σε περιόδους οικονομικών κρίσεων – επειδή αυτό που συνέβαινε τότε ήταν παροδικό και εντός του συστήματος.
Αυτό που συμβαίνει όμως σήμερα είναι εντελώς διαφορετικό, αφού ανοίγονται κυριολεκτικά «τάφοι», με αποτέλεσμα να αποκλείονται για πάντα, να θάβονται κατά κάποιον τρόπο ζωντανοί οι άνθρωποι – να οδηγούνται δηλαδή εκτός του συστήματος, όπου παύουν πλέον να υπολογίζονται ως μέλη της κοινωνίας.
Στο παράδειγμα της Ελλάδας, ένας μικρός μόνο αριθμός από τα εκατομμύρια των ανέργων, καθώς επίσης από τις χιλιάδες χρεοκοπημένες μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα επιστρέψει ξανά στο σύστημα – θα καταγραφεί στις στατιστικές του κράτους και θα γίνει ενεργό μέλος της οικονομικής ζωής. Το μεγαλύτερο ποσοστό θα «θαφτεί ζωντανό», θα παραμείνει στην αφάνεια και θα χαθεί, απλά και μόνο επειδή δεν είναι αναγκαίο πια για τη λειτουργία του οικονομικού συστήματος – το οποίο, αργά αλλά σταθερά, αντικαθιστά τους ανθρώπους με τις πολύ πιο παραγωγικές μηχανές.
Το ίδιο συμβαίνει στην Ισπανία, στην Ιταλία κοκ., κυρίως δε στις Η.Π.Α., με αποτέλεσμα χιλιάδες άνθρωποι να αποκλείονται από τις κοινωνίες – χωρίς κανένας να γνωρίζει που θα καταλήξουν ή πως θα αντιδράσουν. Πρόκειται λοιπόν για το ξεκίνημα μίας νέας, εντελώς διαφορετικής περιόδου στην ανθρώπινη ιστορία –ενδεχομένως επειδή για πρώτη φορά δεν προκλήθηκε η γνωστή «δημιουργική καταστροφή», με τη «βοήθεια» κάποιου συμβατικού παγκόσμιου πολέμου, μειώνοντας των αριθμό τόσο των ανθρώπων, όσο και των δημιουργημάτων τους» (πηγή).

 Άρθρο

«Πρέπει να είναι κανείς πλούσιος για να μπορεί να επιβιώσει ως φτωχός» γράφει γνωστή αμερικανική εφημερίδα (Washington Post), αναφερόμενη στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τους όλοι όσοι ανήκουν στις κατώτερες εισοδηματικές τάξεις – στις οποίες καταλήγει αργά αλλά σταθερά η κάποτε ευημερούσα μεσαία τάξη των Η.Π.Α. (πηγή: Le Monde).

Αυτή είναι η Ευρώπη της δημοκρατίας ή των εκβιασμών και της ταπείνωσης;

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αυτή είναι η Ευρώπη της δημοκρατίας ή των εκβιασμών και της ταπείνωσης;

Στις αρχές του καλοκαιριού φέτος μάθαμε ότι ο Έλληνας Ευρωβουλευτής κ. Παπαδημούλης πρότεινε το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού για το βραβείο Ευρωπαίου Πολίτη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ως αναγνώριση για το έργο και τον αγώνα μας. Η υποψηφιότητα μας, μαζί με την υποψηφιότητα της Κοινωνικής Κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος», έγιναν αποδεκτές από την επιτροπή απονομής των βραβείων και μας ανακοινώθηκε ότι τα βραβεία θα απονεμηθούν σε 2 τελετές που θα γίνουν, η μια στην Αθήνα στις 11/09 και η δεύτερη στις Βρυξέλλες στις 14-15/10.  Από, σχεδόν, κάθε Ευρωπαϊκή χώρα ήταν να τιμηθούν 2 οργανώσεις, συνολικά θα ήμασταν 47 οργανώσεις.

Από την πρώτη στιγμή βγάλαμε δελτίο τύπου και ενημερώσαμε τους φίλους που μας διαβάζουν ότι αυτή η βράβευση είναι από μόνη της πολύ παράδοξη αφού η δομή μας δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της σκληρής λιτότητας που έχει επιβληθεί στη χώρα μας από τα μνημόνια που η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε με άτεγκτο τρόπο και οδήγησε σε κατάρρευση το Δημόσιο Σύστημα Υγείας, που είχε ήδη πολλά προβλήματα, αντί να υποδείξει αλλαγές για την ποιοτική βελτίωσή του. Tα 40 Κοινωνικά Ιατρεία σε όλη την Ελλάδα άλλωστε, με την υποδειγματική λειτουργία τους, δείχνουν έναν τέτοιο δρόμο. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όμως από την άλλη δεν έχει κάνει τίποτα για να σταματήσει αυτή τη λαίλαπα.  Ως αποτέλεσμα λοιπόν αυτού του συλλογισμού αλλά και όλων των τραγικών αποτελεσμάτων που βιώνουμε καθημερινά με τους ασθενείς μας, κάποιοι από τους οποίους έχουν πεθάνει ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ, όντας  ανασφάλιστοι, δεν μπορούσαμε να δεχτούμε ένα τέτοιο βραβείο.

BBC: Ένα εκατομμύριο αδέσποτα σκυλιά τα αφανή θύματα της ελληνικής κρίσης

Τα αδέσποτα ζώα στην Ελλάδα, αποτελούν μία από τις παράπλευρες συνέπειες της οικονομικής κρίσης αφού ο αριθμός τους εκτινάχθηκε τα τελευταία 4 χρόνια. Περισσότεροι από 1 εκατ. σκύλοι ζουν πλέον μόνοι τους στους δρόμους, ενώ ο αριθμός συνολικά των αδέσποτων ζώων δεν αποκλείεται να αγγίζει τα 3 εκατ. Οι ιδιοκτήτες τους αναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν, μη μπορώντας να αντεπεξέλθουν στη φροντίδα των μικρών τους τετράποδων κι όχι μόνο «φίλων».

 Το βρετανικό δίκτυο BBC σε εκτενές ρεπορτάζ του για τα αφανή θύματα της κρίσης, αφού απότισε φόρο τιμής στον θρυλικό Λουκάνικο - τον σκύλο που έγινε παγκοσμίως γνωστός όντας ο μπροστάρης των διαδηλώσεων κόντα στη λιτότητα - ταξίδεψε στην Ηλεία όπου συνάντησε την κτηνίατρο Παναγιώτα Τσάγκου.

Με πλούσιο φιλοζωικό έργο στο βιογραφικό της, η κτηνίατρος από την Ηλεία, τάισε μαζί με τους δημοσιογράφους του BBC τα αδέσποτα της περιοχής δηλώνοντας στο φακό του βρετανικού δικτύου ότι η κατάσταση έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις.

WIRTSCHAFTSBLATT: Ενδεχόμενος συμβιβασμός οδηγεί την Ελλάδα στην καταστροφή...

TETOIA ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΕ ΧΩΡΑ ΜΟΝΟ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

Η μεγαλύτερη αυστριακή οικονομική εφημερίδα Wirtschaftsblatt, προειδοποιεί ότι ενδεχόμενος συμβιβασμός της Ελλάδας με τους πιστωτές της, οδηγεί τη χώρα μας ακόμη περισσότερο στην καταστροφή. Η εφημερίδα εξηγεί πως αν περάσουν οι θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα χαθούν και την επόμενη χρονιά αποθέματα κεφαλαίων της χώρας.

Η εφημερίδα γράφει ότι πολλοί «καλοπροαίρετοι» παρατηρητές ανακουφίστηκαν την περασμένη εβδομάδα ακούγοντας ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός απέσυρε τον αμετακίνητο στη στάση του υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη από την απευθείας γραμμή βολής των διαπραγματεύσεων με το Eurogroup και οι ίδιοι βλέπουν την πόρτα για τον ποθούμενο συμβιβασμό να έχει ανοίξει τώρα και πάλι κατά μια σχισμή.

Ακούγεται επίσης, μερικές φορές ότι η κ. Μέρκελ ή ο κ. Σόιμπλε έχουν καταλάβει ήδη πως οι συνταγές τους για λιτότητα έχουν καταστρέψει την Ελλάδα και άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση, αλλά υπάρχουν και οι ψηφοφόροι στη Γερμανία, στους οποίους πρέπει να παρουσιαστεί ότι οι Έλληνες δεν επιτρέπεται να «σέρνουν από τη μύτη» τα πλούσια έθνη των πιστωτών, συνεχίζει η εφημερίδα.

Στα ίχνη της Τρόικας - ολόκληρο το video (υπότιτλοι)

Το ντοκυμαντέρ των Harald Schumann και Árpád Bondy που εξέπεμψε στις 9/3/15 το 1ο κανάλι της γερμανικής κρατικής τηλεόρασης ARD και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Μια πιο εκτεταμένη βερσιόν του είχε προβληθεί από το γαλλογερμανικό κανάλι ARTE στις 24/2/15.

(https://www.youtube.com/watch?v=xYUqp...στα γερμανικά και https://www.youtube.com/watch?v=nYGOW... στα γαλλικά)