Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Η πατρίδα σε ένα εφιαλτικό «συμβόλαιο θανάτου»


Tου Νεκτάριου Δαπέργολα 
Διδάκτορος Ιστορίας 

Τρία και πλέον χρόνια πέρασαν από τότε που ήρθε στα πράγματα η μακράν χειρότερη συμμορία που είδε ποτέ ως κυβέρνηση αυτός ο τόπος. Και το λέμε όχι φυσικά επειδή ξεχάσαμε την πράσινη σοσιαληστρική λαίλαπα (τόσο στη χυδαία παπανδρεϊκή, όσο και στην ακόμη πιο απεχθή σημιτική μορφή της) που διαγούμισε τη χώρα, αποθέωσε τη διαφθορά και τον εύκολο πλουτισμό και είχε καίρια συμβολή στην πολιτισμική έκπτωση και πνευματική καταβαράθρωση της πατρίδας. Ούτε επειδή ξεχάσαμε τον άθλιο γαλάζιο συνοδοιπόρο της, του οποίου η συμβολή στον κατήφορο ήταν επίσης καθοριστική. 

Τέτοιον όμως ελεεινό και ανίκανο συρφετό δεν τον είχε ποτέ ξαναδεί η χώρα. Ένα ανεκδιήγητο τσούρμο από αλητοκαφενόβιους, αμόρφωτους κι ανεπάγγελτους κηφήνες, επί μία ζωή διακεκριμένους φληναφηματικούς λογάδες, άεργους αεριτζήδες της πλέον εκμαυλισμένης χαβιαροαριστεράς και θολοκουλτουριαραίους της κακιάς ώρας, που όταν τα έφεραν έτσι οι Καιροί (και μαζί τους - για να μην ξεχνιόμαστε - και η ανωριμότητα κι εγκληματική αφέλεια του εκλογικού σώματος), κατόρθωσαν να υφαρπάξουν την εξουσία με πρωτοφανή ψέματα και απερίγραπτες θεωρίες εξαπάτησης και έκτοτε (επειδή φυσικά η όποια γελοία θεωρία πόρρω απέχει της πράξεως) να καταστρέψουν ανεπανόρθωτα ακόμη και αυτά τα απειροελάχιστα για τα οποία θα μπορούσαμε υποθετικά να δεχθούμε ότι οι προθέσεις τους ήταν άλλες (άκρως υποθετικά, επαναλαμβάνουμε, και επιλέγοντας συνειδητά να ξεχάσουμε για λίγο και το γνωστό αγγλικό απόφθεγμα περί του ποιος…ακριβώς δρόμος είναι στρωμένος με καλές προθέσεις).