«Εκλογές 2027: Η Μεγάλη Ψευδαίσθηση και οι Διαχειριστές της Σιδερένιας Φυλακής

  

Του Σπύρου Στάλια

1. Η «Σιδερένια Φυλακή» της Μακροοικονομικής Πολιτικής

Όταν ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης υπογράφει τις ιδρυτικές συνθήκες (Μάαστριχτ, Λισαβόνα) και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας, αποδέχεται αυτόματα ότι οι βασικοί μοχλοί της οικονομίας βρίσκονται εκτός του εθνικού ελέγχου.

Όποιο κόμμα και αν κερδίσει τις εκλογές, έρχεται αντιμέτωπο με προδιαγεγραμμένα όρια:

• Δημοσιονομικοί Κανόνες: Τα όρια για το έλλειμμα (κάτω από 3% του ΑΕΠ) και το χρέος είναι θεσμοθετημένα. Αν μια κυβέρνηση προσπαθήσει να τα παραβιάσει, ενεργοποιούνται αυτόματες κυρώσεις ή η απειλή των αγορών (άνοδος των spreads).

• Νομισματική Στενότητα: Η ΕΚΤ ελέγχει τη ρευστότητα των τραπεζών. Αν μια κυβέρνηση αποφασίσει μια ριζικά διαφορετική πολιτική που «τρομάζει» το ευρωπαϊκό κατεστημένο, η κάνουλα της ρευστότητας μπορεί να κλείσει (όπως συνέβη ιστορικά στο παρελθόν στην Ευρωζώνη).  

Εθνικός παραλογισμός...

Η επιμένουσα άσκηση μνημονιακής πολιτικής, προσδοκώντας ανάπτυξη, συνιστά Εθνικό Παραλογισμό...

Σπύρος Στάλιας, 

Οικονομολόγος Ph.D

Μετά εννέα χρόνια μνημονίων έχουμε ύφεση και ανεργία. Οι πολίτες χρεωστάνε στο Κράτος και στις Τράπεζες. Το Κράτος και οι Τράπεζες χρεωστάνε στους δανειστές τους. Κράτος και Τράπεζες λεηλατούν τους πολίτες. Τους παίρνουν σπίτια και τους μπλοκάρουν τους λογαριασμούς. To κρατικό και το ιδιωτικό χρέος είναι δυσβάστακτο και μη εξυπηρετήσαμε. Η κοινωνία φαίνεται να είναι στα όρια της, παρά την προπαγάνδα περί του αντιθέτου.

Μνημόνια επιβάλλονται από το 2010 που υποτίθεται ότι θα άλλαζαν την κατάσταση, ενώ αυτή γίνεται πιο ζοφερή. Βγήκαμε από τα Μνημόνια, μας διαβεβαίωσαν, ενώ επί της ουσίας εφαρμόζουμε ένα νέο Μνημόνιο, που λέγεται Μεταμνημονιακές Υποχρεώσεις, που περιγράφει με την ιδία αναλγησία ακριβώς. τι πρέπει να κάνουμε, όπως τα προηγούμενα Μνημόνια. 

Επί της ουσίας τι λένε όλα τα Μνημόνια? 

Υπάρχουν βαρίδια στην Ελληνική Οικονομία που παρεμποδίζουν στην οικονομία να αναπτυχθούν οι δυνάμεις προώθησης της,  έτσι ώστε η Ελλάδα να μπει στην ανάπτυξη.

Ποιες επί της ουσίας είναι αυτές οι οπισθοδρομικές δυνάμεις που παρεμποδίζουν την ανάπτυξη της χώρας μας; 

Τα υψηλό μεροκάματα, οι υψηλοί μαθοί και οι παχυλές συντάξεις. Με μια λέξη οι αμοιβές.

Η εφαρμογή των Μνημονίων, επί της ουσίας, αποσκοπούσε στην καταστροφική μείωση των αμοιβών. Η νέα ελεύθερη αγορά εργασίας θα  θεραπεύει τα πάντα μετά. Τόσο απλά. Η μείωση των αμοιβών συνιστούν ‘τις μεταρρυθμίσεις’ που ακούτε.

Το φορτωμένο γαϊδούρι και το μαξιλάρι της εξόδου...

Γελοιογραφία του 1883: Ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης κρατάει τον γάιδαρο-λαό

ενώ ο υπουργός οικονομικών Παύλος Καλλιγάς φορτώνει φόρους 

Του Θοδωρή Αθανασιάδη 

Την περασμένη εβδομάδα, κάπου ανάμεσα σε Βόρεια Μακεδονία, Αγρίνιο και Ρωσσία, χάσαμε την μπάλλα και φάγαμε γκολ. Δίχως να το καταλάβουμε, πέρασε από την βουλή (δημοσιεύθηκε ήδη στο ΦΕΚ) ένα νομοσχέδιο-τέρας: εκατόν τριάντα ένα άρθρα σε ογδόντα επτά σελίδες (τελικό κείμενο), μαζί με μια εισηγητική έκθεση άλλων πεντακοσίων σελίδων, που έπρεπε να διαβαστούν, να μελετηθούν και να συζητηθούν στο άψε-σβήσε, καθ' όσον όλα έγιναν με την -αντιδημοκρατική- διαδικασία τού κατεπείγοντος. 

Σε πρόσφατα κείμενά μας, χαρακτηρίσαμε αυτό το νομοσχέδιο ως "μεταμνημονιακό μνημόνιο" και, ίσως, σε κάποιους να φανήκαμε υπερβολικοί. Όμως, ο τίτλος του νομοσχεδίου μάλλον συμφωνεί με τον χαρακτηρισμό μας: "Διατάξεις για την ολοκλήρωση της Συμφωνίας Δημοσιονομικών Στόχων και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων – Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022 και λοιπές διατάξεις". Αναρωτιέμαι, αν δεν χαρακτηρίσεις ως μνημόνιο μια "ολοκλήρωση της Συμφωνίας Δημοσιονομικών Στόχων", ως τι μπορείς να την χαρακτηρίσεις. 

Εν πάση περιπτώσει, παρ' ότι αυτές οι μέρες είναι εξαιρετικά φορτωμένες με επαγγελματικές υποχρεώσεις, αναδίφησα στο ψηφισμένο κείμενο και σημείωσα μερικές εξαιρετικού ενδιαφέροντος διατάξεις. Λέω, λοιπόν, να μοιραστώ σήμερα αυτές τις σημειώσεις μου με τους αναγνώστες: 

ΤΙ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 2010;

Του Γιώργου Τριανταφυλλόπουλου

Πηγή:http://eparistera.blogspot.gr/2018/03/2010.html

Κραυγή απ’ την Ήπειρο!

του Βασίλη Παπαρούνα

Ήρθαν πάλι. Ενημέρωση πάλι. Ήρθαν να μας εξημερώσουν. Να μας πείσουν. Αυτή τη φορά στη Θεσπρωτία. Δεν φταίνε αυτοί.

Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Και φαντάζομαι ,ότι την κάνουν με το αζημίωτο.

Εμείς φταίμε, οι Ηπειρώτες. Φταίει ο Περιφερειάρχης και οι Δήμαρχοι, που τους δίνουν βήμα και τους καλοδέχονται. Τους παραχωρούν δημοτικές αίθουσες και τους κάνουν τεμενάδες. Κάνουν τον αβανταδόρο και τους παρακαλούν να ‘ρθουν, για να καταστρέψουν τον τόπο μας. Υποστηρίζουν τις εταιρείες με απίστευτο ζήλο και απαξιώνουν, χωρίς συζήτηση, τους μόνιμους κατοίκους. Και κατά έναν περίεργο τρόπο δεν προβάλλουν τις ημερίδες. Όσο λιγότεροι πολίτες έρθουν τόσο καλύτερα. Είναι, αν μη τι άλλο, παράδοξο και ανεξήγητο να μην θέλουν να μάθουν οι κάτοικοι για «τα καλά» της ανάπτυξης.

Αν τώρα μιλήσουμε για τις διαδικασίες που επιβάλλουν στις ημερίδες, αυτές είναι απαράδεκτες. Ποτέ δεν απαντήθηκε ούτε μία ερώτηση. Τι είναι ετούτο πάλι; Δεν έχει ξαναγίνει. Να αγνοείς τους Δημότες και να χαϊδεύεις τους Ισπανούς!

Γιατί κύριε Περιφερειάρχη; Γιατί κύριοι Δήμαρχοι; Γιατί κύριοι Αιρετοί; Γιατί Ηπειρώτες Βουλευτές; Γιατί έχετε αυτή τη στάση, σε ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα για τον τόπο μας; Γιατί δεν υπερασπίζεστε τον τόπο μας και ακολουθείτε τις επιταγές της εκάστοτε κεντρικής κυβέρνησης και των συμβούλων τους, που έρχονται να μας πείσουν ότι η Ήπειρος θα είναι ίδια μετά τις έρευνες και τις εξορύξεις πετρελαίων; Όλοι αυτοί οι Αθηναίοι δεν δίνουν δεκάρα για τον τόπο μας.

Η Εθνική Ανεξαρτησία και η Ελευθερία είναι Χρηματικό Φαινόμενο Επιλογής

Σπύρος Στάλιας, 

[Οικονομολόγος Ph.D]

Με αυτό δεν θέλω να πω οι πρέπει να καταργήσουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις που μας εγγυώνται την ασφάλεια μας. Θέλω να πω ότι το κράτος που εκδίδει το  δικό του χρήμα, είναι πράγματι ανεξάρτητο όταν  μπορεί να επιδιώκει και να υλοποιεί εσωτερικούς στόχους,  ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε εξωτερικές επιρροές. Από εδώ ξεκινάμε, όλα τα άλλα έπονται.

Α) Οι στόχοι του σύγχρονου Κράτους

Η κρατική υπόσταση που εκδίδει το νόμισμα της έχει τις παρακάτω θεμελιώδεις υποχρεώσεις:

1. Η Κυβέρνηση θα πρέπει να διατηρεί το επίπεδο της εθνικής δαπάνης-ζήτησης έως ότου επιτύχει την πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού και πόρων.

2. Η Κυβέρνηση πρέπει να διατηρεί τα επιτόκια σε αυτό το ύψος που να καθιστούν τις επενδύσεις εφικτές με άλλα λόγια να προμηθεύει με αποθεματικά τις Τράπεζες.

3. Κάνοντας αυτά η Κυβέρνηση θα πρέπει να αδιαφορεί για το αν ο προϋπολογισμός της είναι ελλειμματικός, όσο και αν είναι μεγάλο το έλλειμμα. Αν πάλι χρειαστεί να είναι πλεονασματικός, αυτό πάλι μπορεί να το κάνει. Ας δούμε τα κύρια μέσα που διαθέτει ένα σύγχρονο κράτος να επιτελέσει αυτούς τους στόχους.

Β)Τα μέσα του κράτους για  την επίτευξη των στόχων του

Φορολογία

Αφού το κράτος εκδίδει το νόμισμα του προφανώς δεν χρειάζεται λεφτά των  πολιτών του για να δαπανήσει.  Τότε γιατί φορολογεί;Αυτή είναι μια καλή ερώτηση.

Το Κράτος που εκδίδει το νόμισμα του και το οποίο φορολογεί για τέσσερες βασικούς λόγους, και προπαντός όχι για να χρηματοδοτηθεί.

Μoral recovery

by Constantine Michael*

The modern economic crisis has led to a profound crisis. Man now puts money as the focus of his life, and all he values on this basis. Knowledge is dealt with benevolently, while essential media and culture, such as music, are used for enrichment. Thus, the Greek man loses his humanity and becomes suspicious of his religious and political leaders. Of course, this crisis affects young people, who aim at every means in their professional career, while at the same time adopting indifference and self-interest. That is why it is necessary to strengthen the education of young people, which will help to overcome the economic as well as the value crisis.

Today's knowledge is primarily a passport for professional rehabilitation, rather than as an end in itself. This is true if learning either within the school or as an individual's case is considered utilitarian as a key resource to ensure a lucrative profession and a successful presence in the professional arena. However, man moves away from the essence of knowledge, which is of value in itself, as it enables him to broaden his horizons, to be rid of passions and internal commitments, to perceive the value of human life, and to achieve balance and harmony with both the outside and the inner world.

Meditations on Greece’s Crisis

By Constantine Michael*

In a country where catastrophic events flow endlessly the past five years, and where each calamity is followed by another, not only in terms of politics but also in terms of the downward spiral of the economy, people in Greece have to realize that our homeland is facing a crisis that is mainly moral. Unfortunately most of the young people refuse to realize the severity of the situation and despite facing unemployment and socialism, they have faith that miraculously their problems will be solved.

Whenever I have the opportunity, I spent my time observing the youth culture and its choices of entertainment. The truth is at least alarming. Every afternoon during the week, students fill the local cafes playing games, chatting over coffee –not about Greece’s current financial situation, - as if they were living either in denial to face reality or literally not caring at all that their parents were asphyxiating by being unable to repay serious debt coming from taking many reckless loans back in the 1990s.

Economic Crisis: An overview

By Constantine Michael*

There has been a lot of discussions about the economic crisis that Greece is going through. The unsuspecting, of course, if not innocent, citizen does not seem to understand that the crisis that plagues our country is not only economic. First of all, we would say that it is a crisis of values because the Modern Greek individual has reduced his financial comfort to absolute capitalistic value. In other words, although the economic hardships are unquestionable, it seems in the eyes of Greeks to be truly unbearable because it directly affects the core of our values: money.

The frantic predation of money, as well as the frenzied quest for happiness in the material goods, which has been the ultimate goal of the Greeks over the last decades, has led us to an unprecedented overestimating of things. Nothing is perfect unless it is dressed in the golden coat of money. While knowledge seems to be useless, if it cannot be cashed in Euro, the half-truth is purified when one become rich through it. In the same way, teaching philosophy to anyone who is not rich is unacceptable, while musical education is the subject of mockery and irony if it is not forged in the judging boards of reality shows or if it does not turn into profit. It is therefore easy to see that by making money the measure of everything, we have lost every sense of morality from our lives.

ΤΟ ΕΥΡΩ. Η ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Toυ Γιώργου Τριανταφυλλόπουλου

Πηγή:http://eparistera.blogspot.gr/2011/11/blog-post.html

Γιατί αποτυγχάνουν τα Μνημόνια; Γιατί πρέπει να επιστρέψουμε σε Εθνικό Νόμισμα

Σπύρος Στάλιας, 

[Οικονομολόγος Ph.D]

Στο κείμενο που ακολουθεί εξηγείται με απλό και σαφή τρόπο   γιατί αποτυγχάνει η εφαρμογή των μνημονίων στη χώρα μας και γιατί είναι επιβεβλημένη η επάνοδος της οικονομίας της χώρας σε Εθνικό Νόμισμα.

►Εισαγωγή Μεθοδολογίας

Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) μπορούμε να το δούμε από την πλευρά της Εθνικής Δαπάνης και από την πλευρά του Εθνικού Εισοδήματος. Η Εθνική Δαπάνη είναι εκείνη που καθορίζει το Εθνικό Εισόδημα.

Αν το δούμε από την πλευρά των δαπανών τότε:

Υ= C + I +G + (X - M)

που σημαίνει ότι το ΑΕΠ αποτελείται από το άθροισμα της τελικής δαπάνης για κατανάλωση (C), συν την δαπάνη για επενδύσεις (Ι), συν τις συνολικές κρατικές δαπάνες (G), δηλαδή τις δαπάνες για αγαθά και υπηρεσίες που αγοράζει το κράτος από τον ιδιωτικό τομέα, συν την διαφορά εξαγωγών (X) εισαγωγών (M) ή πιο ακριβέστερα συν το έλλειμμα/περίσσευμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών. 

Αν δούμε το  ΑΕΠ από την πλευρά του εισοδήματος τότε:

Υ = C + S + T

που υποδηλώνει ότι το εθνικό εισόδημα τελικά επιστρέφει στα νοικοκυριά που το καταναλώνουν (C), το αποταμιεύουν (S), και πληρώνουν φόρους (Τ).

Βασικός κανόνας της λογιστικής μακροοικονομίας, είναι ότι η Δαπάνη είναι ίση με το Εισόδημα και άρα:

C + I +  G + (X - M) = C + S + T 

που μπορεί να γραφεί:

(G-T)+(I-S)+(X-M) =0

Το δημόσιο ισοζύγιο (G–T), αν είναι αρνητικό (-) είναι πλεονασματικό, και ελλειμματικό αν είναι θετικό (+).

Το ισοζύγιο του ιδιωτικού τομέα  (I-S), αν είναι θετικό (+) είναι ελλειμματικό και πλεονασματικό αν είναι αρνητικό (-).

Το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών (X–M), αν είναι θετικό (+) είναι πλεονασματικό και αν είναι αρνητικό (-) είναι ελλειμματικό. 

Το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών εκφράζει τις ροές δαπάνης/εισοδημάτων των ξένων προς την χώρα και τις ροές δαπάνης/εισοδημάτων από εμάς προς του ξένους. Η διφορά εξαγωγών εισαγωγών ονομάζεται καθαρές εξαγωγές και αντιπροσωπεύουν τις καθαρές αποταμιεύσεις/εισπράξεις του ξένων. 

Στην παραπάνω εξίσωση έχουμε μαζί και του τρεις τομείς της οικονομίας και μας δείχνει πως οι τομείς αυτοί αλληλοεπηρεάζονται. 

Η επικίνδυνη παγίδα του ευρώ

Ο ανείπωτος φόβος της Γαλλίας απέναντι στη Γερμανία, οι προσπάθειες των ελίτ της Ευρώπης να δημιουργήσουν ένα συγκρίσιμο νόμισμα με το δολάριο ή ίσως οι κρυφές σκέψεις των Η.Π.Α. για ένα δεύτερο ελεγχόμενο από τις ίδιες παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, οδήγησαν στη βιαστική δημιουργία της Ευρωζώνης –  χωρίς καμία οικονομική λογική.

«Από τη διατύπωση της έκθεσης για τη δημιουργία της Ευρωζώνης δεν σκέφτηκα ποτέ πως θα μπορούσε να ιδρυθεί στο εγγύς μέλλον μία νομισματική ένωση, με μία ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα. Φαντάσθηκα πως ίσως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο κάποτε, στα επόμενα εκατό χρόνια. Σκέφθηκα επίσης πως θα ήταν πολύ απίθανο να υιοθετήσουν απλά οι άλλοι Ευρωπαίοι το μοντέλο της Bundesbank» (Poehl, κεντρικός τραπεζίτης της Γερμανίας, 1989).

Ανάλυση

Η ομιλία του προέδρου της Κομισιόν για την «Κατάσταση της Ένωσης» δεν βρήκε καμία απήχηση στην κοινή γνώμη – κυρίως η αναφορά του, σύμφωνα με την οποία το ευρώ θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για την ενσωμάτωση όλων των χωρών της ΕΕ. Συγκεκριμένα είπε τα εξής:

«Εάν επιθυμούμε το ευρώ να ενώσει περισσότερο την ήπειρο μας αντί να τη διασπάσει, τότε θα πρέπει να αναδειχθεί σε κάτι περισσότερο από το νόμισμα ορισμένων επιλεγμένων χωρών. Ο προορισμός του ευρώ είναι να αποτελέσει το ενιαίο νόμισμα ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης«.

Στα πλαίσια αυτά, μία πρόσφατη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε μεταξύ των ευρωπαίων οικονομολόγων (πηγή), τεκμηρίωσε πως είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί, όσον αφορά το ευρώ – ενώ στην ερώτηση εάν συμφωνούν με την υποχρεωτική συμμετοχή όλων των χωρών της ΕΕ στην Ευρωζώνη (γράφημα), η συντριπτική πλειοψηφία (σχεδόν το 80%) απάντησε πως είτε δεν συμφωνεί (disagree), είτε διαφωνεί έντονα (strongly disagree).

Τα επιχειρήματα των οικονομολόγων εναντίον της αναγκαστικής υιοθέτησης του ευρώ είναι γνωστά ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 – όπου πολλά επί μέρους μέλη της ονομαζόμενης «Επιτροπής Delor», τα οποία είχαν προετοιμάσει τη νομισματική ένωση, είχαν εντοπίσει αμέσως τα σφάλματα, όσον αφορά το σχεδιασμό της. Ανέφεραν δε τις μεγαλύτερες αδυναμίες της, οι οποίες ήταν οι εξής:

Συνοπτικά: Ευρώ και Εθνικό Νόμισμα

Σπύρος Στάλιας, 

[Οικονομολόγος Ph.D]

Από τον πατέρα της Πολίτικης Οικονομίας Adam Smith μάθαμε ότι ο Πλούτος ενός Έθνους δεν μετριέται με χρηματικές αξίες, αλλά από την ικανότητα του Έθνους να παράγει προϊόντα και υπηρεσίες, με άλλα λόγια να απασχολεί πλήρως το εργατικό του δυναμικό με όρους αξιοπρέπειας.

Από τον Λόρδο John Maynard Keynes μάθαμε, ότι για να επιτευχθεί ο παραπάνω στόχος, η διαχείριση του χρήματος πρέπει να γίνεται από το Κράτος, το όποιο χρήμα αποκλειστικά εκδίδεται από το Κράτος και αποτελεί κοινωνικό αγαθό.

Σε αυτές τις επιστημονικά ελεγμένες θέσεις, που μας οδηγούν σε κοινωνίες πολιτισμένες, οι Νεοφιλελεύθεροι αντιπροτάσουν άλλες δήθεν επιστημονικές γνώμες, που επί της ουσίας είναι απόψεις προστασίας των Τραπεζιτών και των κατόχων του πλούτου. 

Είναι  απόψεις που τρομοκρατούν και φοβίζουν τους ανθρώπους, και με βία τους σύρουν στην δουλεία. Με άλλα λόγια οι Νεοφιλελεύθεροι και οι Πολιτικοί του Ευρώ –όλοι όσοι είναι σήμερα στη Βουλή- είναι ανελέητοι τραμπούκοι και τρομοκράτες. Έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε.

Παρακάτω συνοψίζω 8 κομβικά σημεία διαφοράς μεταξύ του εν είδη ζούγκλας νεοφιλελεύθερου υποδείγματος του ευρώ και πολιτισμένου υποδείγματος το κρατικού χρήματος.

1) Η Προσφορά του Χρήματος

Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι η Κεντρική Τράπεζα μπορεί να ελέγχει την προσφορά χρήματος επειδή μπορεί να ελέγχει τις καταθέσεις των Τραπεζών στην Κεντρική Τράπεζα, τις καταθέσεις στις Εμπορικές Τράπεζες των πολιτών και του Κράτους και οποιαδήποτε ποσότητα χρήματος κυκλοφορεί στην αγορά. 

Αυτό όμως αποτελεί ένα τεράστιο μύθο. Το χρήμα δεν είναι καθορισμένο, και δημιουργείται από την δαπάνη του κράτους και από τα δάνεια που συνάπτει ο ιδιωτικός τομέας με τις Εμπορικές Τράπεζες. Κατά συνέπεια η προσφορά χρήματος είναι αδύνατον να ελεγχθεί από οποιαδήποτε Κεντρική Τράπεζα. 

Το "παράδοξο της φειδούς" και οι ανόητοι που μας κυβερνούν...

Σπύρος Στάλιας

[Οικονομολόγος Ph.D]

Ισχυρίζονται οι Νεοφιλελεύθεροι Κυβερνήτες μας, συνεπικουρούμενοι και από τους Τραπεζίτες και τον Επιχειρηματικό Κόσμο ότι η χώρα δεν παράγει αποταμιεύσεις έτσι ώστε να χρηματοδοτηθούν οι επενδύσεις της. Δεν παράγονται αποταμιευτικές καταθέσεις που μετά θα γίνουν δάνεια για να έχουμε ανάπτυξη. Οι Τράπεζες συνεπώς δεν έχουν χρήμα για να δώσουν χρήμα. Έως ότου παραχθούν εθνικές αποταμιεύσεις ο ξένοι και οι ξένες επενδύσεις θα σώζουν την χώρα, και κατά συνέπεια μέρος αυτής της διαδικασίας, είναι και το ξεπούλημα της χώρας μέσω του υπερταμείου.

Από την Ιστορία δεν θυμάμαι ποτέ Έλληνες, οποιασδήποτε περιόδου, να έχουν παραδεχτεί τέτοιο κατάντημα! Τι ντροπή Θεέ μου!

Μα αν έχουν δίκιο, τότε τι άλλο θα μπορούσε να γίνει; Γίνεσαι δούλος και ελπίζεις κάποτε να γίνεις απελεύθερος. Τέλος πάντων επιβιώνεις!

Ας δούμε λίγο το θέμα των αποταμιεύσεων. Αν μια οικογένεια έχει μηνιαίο εισόδημα 1000 ευρώ, κάνοντας αποταμίευση, ας πούμε 100 ευρώ τον μήνα, στο τέλος του χρόνου θα έχει αποταμιεύσει 1200 ευρώ. Θαυμάσια. Τι είναι λοιπόν η αποταμίευση; Το υπόλοιπο του εισοδήματος που δεν καταναλώθηκε και προφανώς η αποταμίευση εξαρτάται από το ύψος του εισοδήματος και τις καταναλωτικές συνήθειες της οικογένειας. 

Ενώ αυτό μπορεί να ισχύει για μια οικογένεια εν τούτοις αυτό δεν ισχύει για το σύνολο της οικονομίας! 

Ο Νεοφιλελεύθερος Μύθος: "Ανάπτυξη Μέσω Εξαγωγών"

Σπύρος Στάλιας, 

[Οικονομολόγος Ph.D]

Θα πρέπει να έχουμε κατά νου, και αυτό δεν κάνει ποτέ να το ξεχνάμε, ότι οι εξαγωγές είναι κόστος και οι εισαγωγές ωραίο πράγμα! Είναι βασικός νόμος της οικονομίας, ότι είναι καλύτερα να παίρνεις παρά να δίνεις...

Τι θα κερδίσεις αν εξάγεις και το μεροκάματο σου είναι 10 ευρώ; Καλύτερα να μην δουλεύεις. Είναι σαν να δουλεύεις  και άλλοι να τρώνε τον κόπο σου.

Από την άλλη αν εισάγεις, είναι πολύ ωραίο πράγμα οι άλλοι να θέλουν να κρατούν τα λεφτά τους επενδεδυμένα σε ελληνικά ομόλογα και να έχουν μια αξίωση επί της μελλοντικής ελληνικής παραγωγής μέσω του λογαριασμού τους στην Ελληνική Κεντρική Τράπεζα.

Αν παρ’ ελπίδα οι εισαγωγές δημιουργούν ανεργία, αυτό σημαίνει ότι η ενεργός ζήτηση δεν είναι επαρκής στη χώρα, και άρα το κράτος κάτι θα πρέπει να κάνει.

Δηλαδή αν σκεφτούμε τις εισαγωγές σαν αποταμίευση, δηλαδή αυτοί που εισπράττουν, οι έξω, δεν ξαναρίχνουν τα λεφτά πίσω στη χώρα και τα κρατάνε ανενεργά, έτσι θα έχουμε έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών. Ακριβώς όπως στο εσωτερικό όταν έχουμε υπερβολικές αποταμιεύσεις, θα έχουμε μείωση του ΑΕΠ και αύξηση της ανεργίας. Συνολικά  λόγω έλλειψης ενεργούς ζήτησης θα έχουμε ανεργία και ελλείμματα. 

Παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, οι δυο έννοιες που θα φέρουν την κοινωνική έκρηξη...

Του Σπύρου Στάλια

[Οικονομολόγου PhD]

Η συνύπαρξη των κρατών και των εθνών στην ευρωζώνη, εξαρτάται από την ανταγωνιστικότητα  της  οικονομίας   της κάθε χώρας προς την άλλη. Είναι ένας χώρος αμείλικτου ανταγωνισμού, αφού τα ευρώ κάθε χώρα μπορεί να τα βρει είτε από δανεισμό είτε από τις εξαγωγές. Κατά συνέπεια η αμοιβή εργασίας  παίζει σημαντικό ρόλο για να μπορεί μια χώρα να είναι διαρκώς ανταγωνιστική.

Άλλωστε το θεμελιώδες άρθρο πίστεως πάνω στο όποιο στηρίζεται η ευρωζώνη, ως συνολικό οικοδόμημα, είναι αυτό που απαιτεί για την αύξηση της απασχόλησης ή την μείωση της ανεργίας,  οι μισθοί να είναι ευέλικτοι προς τα κάτω. 

Τι σημαίνει αυτό;

Αυτό σημαίνει ότι  απασχόληση και μισθοί έχουν σχέση αντίστροφη. Με άλλα λόγια όσο πιο χαμηλοί θα είναι οι μισθοί  τόσο πιο πολλούς εργαζόμενους θα ζητούν οι επιχειρήσεις και τόσο πιο αυξημένη θα είναι η απασχόληση και αντιστρόφως. 

Από την πλευρά των εργατών όμως συμβαίνει το αντίθετο. Οι εργαζόμενοι υποτίθεται πάντα ότι προσφέρουν την εργασία τους όσο πιο αυξημένοι είναι οι μισθοί και αντιστρόφως. Συνεπώς η ανεργία είναι εθελουσία κατάσταση. Οι εργαζόμενοι δεν δουλεύουν όταν οι μισθοί δεν είναι στο επίπεδο που αυτοί θέλουν. Το πως ζουν σε αυτή την περίπτωση είναι μια άλλη ιστορία...

Όλα αυτά συνιστούν την αγορά εργασίας, στην όποια  οίκοθεν νοείται, ότι οι μισθοί θα πρέπει να καθορίζονται ελεύθερα από την αγορά, χωρίς καμία παρέμβαση του κράτους και των εργατικών συνδικάτων. Όπως γίνεται με κάθε άλλο προϊόν. Όπως γίνεται, ας πούμε, με τις πατάτες. Η προσφορά και η ζήτηση καθορίζει την τιμή της και η αγορά της πατάτας βρίσκεται σε ισορροπία. Ότι προσφέρεται αγοράζεται. 

Βρώμικα στατιστικά παιχνίδια

Όποιο Έθνος νομίζει πως ο καπιταλισμός λειτουργεί δίκαια, με ηθικούς παίχτες και κανόνες, κάνει λάθος – εάν δε έχει τη συνήθεια να κατηγορεί τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας ευθύνες που δεν του αναλογούν ή/και χρέη που δεν μπορεί να πληρώσει, πιστεύοντας πως ο οφειλέτης δεν έχει τουλάχιστον την ίδια ευθύνη με το δανειστή, τότε είναι καταδικασμένο.

Ανάλυση

Έχω την εντύπωση, την ελπίδα ίσως πως το πρόβλημα των Ελλήνων, λόγω του οποίου παραμένουν αδρανείς ανεχόμενοι την κατοχή της χώρας τους, το διεθνή εξευτελισμό και την υφαρπαγή των περιουσιακών τους στοιχείων, δεν είναι η δειλία ή/και η δουλοπρέπεια τους – αλλά οι ελλιπείς γνώσεις τους όσον αφορά τα οικονομικά και αυτά που πραγματικά συμβαίνουν σε άλλες χώρες, σε συνδυασμό με τη σκόπιμη χειραγώγηση τους από ορισμένα ΜΜΕ, τα οποία τους έχουν μετατρέψει σε θεατές της εξαθλίωσης τους, μεταξύ άλλων μέσω της θυματοποίησης τους.

Εν προκειμένω βοηθάει σε μεγάλο βαθμό το διαδίκτυο και ειδικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία έχουν εξελιχθεί στο «όπιο των λαών» – αφού μέσω αυτών εκτονώνονται οι Πολίτες, μένουν στα σπίτια τους και δεν αντιδρούν ενεργητικά όταν αδικούνται, απλά και μόνο πλημμυρίζοντας τους δρόμους όπως συνέβαινε πάντοτε στο παρελθόν με απόλυτη επιτυχία.Έτσι προσπάθησα πριν ακόμη ξεκινήσει η κρίση να συμβάλλω στην επίλυση αυτού του προβλήματος, μη έχοντας άλλη δυνατότητα – αφού η πολιτική, έτσι όπως ασκείται τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν ανήκει στις δικές μου δεξιότητες, έχοντας επί πλέον διαπιστώσει πως στηρίζεται στην παραπλάνηση των μαζών.

Ο Φασισμός, ο Ναζισμός και το Σταλινικό Υπόδειγμα είναι Παιδιά του Νεοφιλελευθερισμού...

Toυ Σπύρου Στάλια
[Οικονομολόγου Ph.D]

Η Δημοκρατία είναι σχετικά ένα νέο Πολίτευμα ασχέτως αν έχει κάνει την εμφάνιση του πριν 2500 στην Αρχαία Αθήνα. Έκτοτε παραμένει το πρότυπο για όλους τους αναμορφωτές της πολιτικής ζωής των Εθνών.

Μέσα σε τρεις σελίδες (Θουκυδίδης, Βιβλίο 2, 37- 41) ο Περικλής μας δίνει την πεμπτουσία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αν πάμε πίσω από τις λέξεις ο Περικλής στον λόγο του συνοψίζει, μια ‘επιστημονική’ πολιτική θεωρία, που είναι κοινή σε όλους τους Έλληνες στοχαστές. Η βάση της είναι κυνική. 

Επειδή η θεωρία των Ελλήνων δεν μπορούσε να επιλύσει το πρόβλημα της αντίφασης μεταξύ κοινωνικής δικαιοσύνης και της έμφυτης εγωιστικής φύσης του ανθρώπου, ξεπέρασε το πρόβλημα, μέσα από την παρατήρηση, υποδεικνύοντας μια μεγάλη σταθερή μεσαία τάξη. Η κοινωνική οργάνωση ήταν τέτοια που χαλιναγωγούσε το ‘θηρίο’ χωρίς να πνίγει την πρωτοβουλία. 

Έτσι συνυπήρχαν, απαιτώντας την υπευθυνότητα με αντάλλαγμα δικαιώματα. Μπροστά πήγαινε το υποχρεούμαι πίσω και μακράν έρχονταν το δικαιούμαι. Όλοι οι Έλληνες της Ελληνικής Πόλης αυτό το γνώριζαν παιδιόθεν. 

Η ελληνική πολιτική σκέψη είχε συλλάβει ότι η κοινωνία σώζει τον άνθρωπο από το ‘θηρίο’ που έχει μέσα του. Την πνευματική και υλική πρόοδο την αντιστρατεύεται η άγρια ζηλόφθονη φύση του ανθρώπου, και κατά συνέπεια τα χαλινάρια του νόμου τον προστατεύουν και εγγυώνται την ευημερία του και την ευδαιμονία του.

Με δεδομένη αυτή την θλιβερή άποψη των Ελλήνων για την φύση του ανθρώπου, την δική τους φύση πρωταρχικά, η πρακτική λύση που θα έφερνε σταθερότητα και κοινωνική δικαιοσύνη ήταν το πώς να στριμώξεις όσους πιο πολλούς πλούσιους και φτωχούς στο μέσο και να τους απασχολείς σε δουλειές, στους αγρούς στο εμπόριο στη βιοτεχνία, στη θάλασσα. Αυτό δεν γινόταν με την έννοια να δελεάσουν την μεσαία τάξη ότι μέσω της σκληρής εργασίας θα αναρριχηθεί στον πλούτο, για να κάνει μετά ότι θέλει, όπως στην εποχή μας. Όχι, ήσαν στην μεσαία τάξη για να ζουν απλά και καλά, πολιτισμένα, να χαλιναγωγούν τα άκρα, να σώζουν την πόλη, να υπερασπίζονται την Δημοκρατία. Τους πλουσίους τους φορολογούσαν και τους παρατηρούσαν, τους φτωχούς τους πρόσεχαν. Γνώριζαν ότι πλούσιοι και φτωχοί μοιράζονται ίδια ηθική ως προς την κατάληψη της εξουσίας.

Η αναβάθμιση της φτώχειας

Του Απόστολου Διαμαντή

κυβέρνηση πανηγυρίζει την αναβάθμιση των οίκων αξιολόγησης, η οποία όμως αναβάθμιση υπενθυμίζει οικτρά την κυβερνητική αποτυχία, εφόσον υπολείπεται ακόμη και των αντίστοιχων του 2014. Με λίγα λόγια, δεν έφταναν τα capital control, τα απανωτά μνημόνια της κυβέρνησης Συριζα- ΑΝΕΛ, η αύξηση των φόρων, το τσεκούρωμα των συντάξεων και το βούλιαγμα της αγοράς, έρχεται τώρα να μας θυμίσει η κυβέρνηση, εν τη αφελεία της, την πλήρη αποτυχία της στον οικονομικό τομέα.

Τί ακριβώς αναβάθμισαν οι οίκοι; Την φτώχια μας προφανώς. Διότι, οι παράμετροι που καθορίζουν αυτές τις αξιολογήσεις σχετίζονται κυρίως με την πιστωληπτική ικανότητα της χώρας, με τη δυνατότητά της δηλαδή να δανείζεται και να μην χρεωκοπεί. Εφόσον η κυβέρνηση έκλεισε την αξιολόγηση, προφανώς οι διεθνείς οίκοι θα την αναβάθμίσουν. Και λοιπόν; Τί έχει να κάνει αυτό με το επίπεδο των εισοδημάτων, τους φόρους και κυρίως με την προοπτική τους;

Τίποτα. Αντιθέτως. Όσο οι διεθνείς οίκοι πείθονται πως η κυβέρνηση θα κόψει μετά βεβαιότητος στις αρχές του 19 τις συντάξεις και θα μειώσει το αφορολόγητο, τόσο θα την αναβαθμίζουν. Και τόσο περισσότερο θα φτωχαίνει η μεσαία τάξη και τόσο περισσότερο θα κόβονται παροχές και κοινωνικά δικαίωματα.

Το μέλλον του ελληνικού προτεκτοράτου

Mε μηδενικές προοπτικές εγχώριας ανάπτυξης, με ελλειμματικούς Θεσμούς και με ανεπαρκή πολιτική ηγεσία, καθώς επίσης έχοντας μετατραπεί σε γερμανική αποικία, το θέμα που οφείλει να μας απασχολεί είναι το πώς θα μας συμπεριφερθούν οι Γερμανοί – αφού μη αντιδρώντας έχουμε αποδεχθεί τη μοίρα μας. 

Άποψη

Ανά τακτά χρονικά διαστήματα θα πρέπει κανείς να ασχολείται με την κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου και ρεαλιστικού «ισολογισμού», έτσι ώστε να καταλαβαίνει πού ακριβώς βρίσκεται. Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα σήμερα έχει ένα δημόσιο χρέος της τάξης των 325 δις € ή στο 184% ενός ΑΕΠ ύψους περί τα 176 δις € – το οποίο μπορεί μεν να εξυπηρετείται λόγω της ρύθμισης του, αλλά εμποδίζει εάν δεν αποκλείει εντελώς την ανάπτυξη της οικονομίας της.

Η αιτία είναι το ότι, μετά από οκτώ χρόνια βίαιης και πολύ βαθιάς ύφεσης, η μοναδική δυνατότητα ανάπτυξης είναι η διεξαγωγή δημοσίων επενδύσεων, οι οποίες ουσιαστικά αποκλείονται από το ύψος του δημοσίου χρέους – ενώ χωρίς ανάπτυξη είναι αδύνατη η έξοδος της χώρας από την κρίση, με δικά της μέσα. Η Ελλάδα έχει βέβαια δημοσιονομικά πλεονάσματα 0,7% στον προϋπολογισμό της (2016), τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αλλά δεν αρκούν, ενώ οι πιστωτές της δεν το επιτρέπουν – ενώ μετά το PSI και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, όπου δολοφονήθηκε η τελευταία ελπίδα των Ελλήνων, είναι έρμαιο των διαθέσεων της, έχοντας υποθηκεύσει τα πάντα και σπαταλώντας ανεύθυνα όλα της τα διαπραγματευτικά χαρτιά.