Tου Όθωνα Κουμαρέλλα*
Με το ξέσπασμα της κρίσης το 2010, που έφερε πολλούς να ξυπνούν άγουρα από τον μακάριο μέχρι τότε ύπνο τους, ένα θέμα έγινε περισσότερο προσφιλές στις συζητήσεις και πέραν των ζητημάτων της οικονομίας έτεινε να κυριαρχήσει -κυρίως στις «λαϊκές» συνελεύσεις που έγιναν τις μόδας με το κίνημα των «αγανακτισμένων». Το θέμα της δημοκρατίας και της λειτουργίας της.
Έτσι βιβλιοθήκες ξεσκονίστηκαν, βιβλία άνοιξαν για πρώτη φορά και όλοι είχαν κάτι να πουν περισπούδαστο. Άρθρα πολλά, ακόμα και βιβλία καινούργια γράφτηκαν, ενώ ο Αριστοτέλης, ο Ρουσσώ, ο Μοντεσκιέ, ακόμα και ο Μάρξ, ο Λένιν, ο Μπακούνιν, και ο Τρότσκι έγιναν ξανά της μόδας, χωρίς να λείπουν οι νεότεροι.
Ξαφνικά η δημοκρατία απέκτησε τόσους διαπρύσιους κήρυκες και υπερασπιστές, που είναι να απορεί κανείς, πως σε τούτο τον τόπο ποτέ δεν κατάφερε να λειτουργήσει στοιχειωδώς ακόμα και αυτή η καρικατούρα της δημοκρατίας, ο αστικός λεγόμενος κοινοβουλευτισμός.
Παρ’ όλα αυτά, πολύ ωραία και ενδιαφέρουσα -αν όχι και ελπιδοφόρα- κατά μια έννοια η συζήτηση, που επεκτάθηκε σταδιακά και εντός παλαιών και νέων πολιτικών οργανώσεων και κινημάτων του λεγόμενου τότε «αντιμνημονιακού» χώρου.