1821 - Αναψηλαφώντας μια προδομένη επανάσταση…

Του Νεκτάριου Δαπέργολα 

Διδάκτορα Βυζαντινής Ιστορίας 

Πλησιάζει λοιπόν άλλη μια 25η Μαρτίου, που βέβαια θα «τιμήσουμε» και πάλι με τον ίδιο πάντα ανούσιο τρόπο: τις ίδιες παρελάσεις, τα ίδια αφιερώματα, τους ίδιους ανιαρούς επετειακούς λόγους. Και για μια ακόμη φορά προφανώς θα χάσουμε την ευκαιρία να αντικρίσουμε αυτή τη μέρα στις πραγματικές της διαστάσεις, για να μάθουμε να την αντιμετωπίζουμε τελικά με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό. Με έναν τρόπο που πολύ απλά καλεί σε προβληματισμό, σε βαθιά περίσκεψη ή ακόμη και σε μελαγχολία. Έχω άλλωστε την αίσθηση ότι 197 χρόνια μετά την έναρξη της Μεγάλης μας Επανάστασης (και 186 από την επίσημη ίδρυση του θλιβερού μικροελλαδίτικου «βασιλείου» - προτεκτοράτου) ο μόνος τρόπος για να τιμήσουμε ειλικρινά τους ηρωικούς αγωνιστές του ’21 περνάει πια αναγκαστικά μέσα από τον δρόμο της απόλυτης κατάθλιψης. 

Αναπόφευκτος πράγματι αυτός ο δρόμος, όταν ζεις στη χώρα της απάτης, της ψευτοπροοδευτικής υστερίας, της πολιτιστικής ασυναρτησίας, της πολιτικής διαφθοράς, της εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης, της βαθιάς κρίσης όλων ανεξαιρέτως των θεσμών. Στη χώρα που τη λυμαίνονται διεφθαρμένοι μεγαλοεπιχειρηματίες και καναλάρχες, αχρείοι πολιτικοί, πλανεμένοι ιεράρχες, αγύρτες δημοσιογράφοι και γραικύλοι θολοκουλτουριάρηδες. Στη χώρα όπου ζει πλέον ένας λαός τυφλός και αμνησιακός, που καθημερινά βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στην παρακμή και τη βλακεία. Ένας λαός που κάποτε ήταν ανυπότακτος, που σφυρηλατήθηκε επί αιώνες μέσα από την αντίσταση, που πολέμησε τους Φράγκους κατακτητές, που έχυσε το αίμα του σε περισσότερες από 150 επαναστάσεις ενάντια στους Τούρκους. Και έτσι, αφού τα έπραξε όλα αυτά, πήγε μετά και υποτάχτηκε από μόνος του στα σκουπίδια. 

Οι «πολίτες του κόσμου» ενάντια στον λαό...

Του Jim Butcher για το Online περιοδικό: Spiked Magazine
Μετάφραση (και σχόλια) του Μιχάλη Θεοδοσιάδη

Οι αυτοαποκαλούμενοι πολίτες του κόσμου καθοδηγούνται από περιφρόνηση για τους λαούς. Ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, μετά την εκλογική του νίκη και κατά το πρώτο στάδιο της περιοδείας του στο Cincinnati (Ohio) δήλωσε πως «δεν υπάρχει παγκόσμιος [εθνικός] ύμνος. Δεν υπάρχει παγκόσμιο νόμισμα. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό παγκόσμιου πολίτη». Ο Trump δεν είναι ο μόνος που απορρίπτει την ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας [1]. Μιλώντας στο συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος το φθινόπωρο, η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Theresa May, ισχυρίστηκε ότι «αν πιστεύετε πως είστε πολίτες του κόσμου, τότε είστε πολίτες του πουθενά. Δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει πολιτότητα».

Υπάρχουν πολλοί που δεν αποδέχονται φιλικά την κριτική στην ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας. Όπως αποκάλυψαν, τόσο η May και ο Trump, ορισμένοι αυτοαποκαλούμενοι πολίτες του κόσμου εκλαμβάνουν οποιαδήποτε κριτική στο δόγμα τους ως ρατσισμό, ως ένα επιχείρημα υπέρ του εθνικού σοβινισμού. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί έκπληξη. Πολλοί άνθρωποι είναι δοσμένοι στην ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας. Μια έρευνα στις αρχές του χρόνου διαπίστωσε ότι το 47% των Βρετανών και το 43% των Αμερικανών θεωρούν τους εαυτούς τους κυρίως πολίτες του κόσμου, και όχι πολίτες των εθνών τους.

Παρότι τα κίνητρα της May και του Trump απέχουν από το να είναι προοδευτικά, είναι βάσιμα σε ό,τι αφορά την παγκόσμια πολιτότητα, η οποία αποτελεί ηθική χειρονομία που λίγα έχει να προσφέρει σε αυτούς χωρίς πολιτότητα εθνική.

Η υπαρξιακή αμφισβήτηση του ελληνισμού και η ανοιγόμενη άβυσσος

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Στρέφοντας το βλέμμα στο πρόσφατο παρελθόν, σ’ αυτήν την μακρά μεταπολιτευτική περίοδο, η οποία ψυχορραγεί εδώ και έξι-επτά χρόνια, παρατηρούμε δύο  βασικές μεταλλάξεις που συνέβησαν στην Ελλάδα: 

Η μία αφορούσε στον ανθρωπολογικό τύπο του Έλληνα, ο οποίος μεταμορφώθηκε σχεδόν ως τον πυρήνα του. Ο γενικά εργατικός, λιτοδίαιτος άνθρωπος, αντικαταστάθηκε από τον ατομιστή, αμοραλιστή κι άπληστο νεοέλληνα. Ο Έλληνας της μεταπολίτευσης εμφανίζεται περισσότερο μορφωμένος, πολύ πιο πλούσιος, πολυταξιδεμένος, αλλά, ταυτοχρόνως, «κενός περιεχόμενου». Κι αυτό γιατί επιδόθηκε στην πρόσληψη δάνειων στοιχείων εκ δυσμάς, τα οποία ουδέποτε αφομοίωσε, καθώς διαμόρφωσαν μόνον την εξωτερική του εικόνα, επιβάλλοντας τη βασιλεία του «δήθεν». Για να πετύχει τη μεταπήδησή του στην νέα εποχή, ο Έλληνας της μεταπολίτευσης «ξεφορτωνόταν» γοργά την περιττή πραμάτεια της βαριάς παράδοσης, με αντίτιμο το «πινάκιο φακής» μιας τυφλής προοδευτικότητας. Έτσι, έφτασε στην ώρα της κρίσης να χάσκει τον νέο άγριο κόσμο που ανατέλλει, περίτρομος, απαράσκευος και άστεγος, κλαυθμηρίζοντας ως νήπιο για τον παράδεισο που εχάθη δια παντός.

Παράλληλα, με την εσωτερική, ψυχοπνευματική του αλλαγή, και συνδεόμενη στενά με αυτήν, έλαβε χώρα και η μετάλλαξη της σχέσης του Έλληνα της μεταπολίτευσης προς την πατρίδα και το κράτος του. 

Μετά το 1974, και ως αποτέλεσμα της επταετούς δικτατορίας, το πολιτικό και ιδεολογικό εκκρεμές κινήθηκε γοργά αριστερά. Οι ηττημένοι στο πολιτικό πεδίο κυριάρχησαν σταδιακά στο ιδεολογικό, και κατέλαβαν όλους σχεδόν τους μηχανισμούς παραγωγής σκέψης. Αυτό επηρέασε καταλυτικά την πρόσληψη του ιστορικού παρελθόντος, καθώς αμφισβήτησε την έως τότε παγιωμένη «εθνική αντίληψη» για τη συνέχεια του ελληνισμού. 

Πατρίδα ή Θάνατος!

Η Κούβα του Φιντέλ Κάστρο αποτελεί το ζωντανό παράδειγμα μιας σοσιαλιστικής Επανάστασης ΕΘΝΙΚΟ-απελευθερωτικής. Η κουβανέζικη Επανάσταση κατέγραψε και καταγράφει τη δυναμική του «εθνικού στοιχείου», αυτό δηλαδή που τρέμει και θέλει να καταργήσει σήμερα η Νέα Τάξη.

Στις σημερινές συνθήκες είναι αυτό το «εθνικό στοιχείο» που αποτελεί τον επαναστατικό καταλύτη, που συσπειρώνει και ενώνει τους λαούς, που αποτελεί τη χειμαρρώδη ενέργεια επαναστατικών ανατροπών και σοσιαλιστικών προοπτικών.

Αυτό τρέμουν και μισούν θανάσιμα και το συκοφαντούν αγρίως τα πλανητικά κέντρα εξουσίας, οι «αριστερές» ελίτ εκπόρνευσης των επαναστατικών ιδεών και τα ποικίλα παπαγαλάκια της παγκοσμιοποίησης… η ΑΛΩΣΗ των εθνών που επιδιώκουν, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ τις προϋποθέσεις της επαναστατικής ΕΝΟΤΗΤΑΣ των κοινωνιών. 

Ο πρώην επικεφαλής των κουβανικών μυστικών υπηρεσιών Φαμπιάν Εσκαλάντε,  σε ντοκιμαντέρ που ετοίμασε, επιβεβαιώνει τον εξωπραγματικό ομολογουμένως αριθμό των αποπείρων δολοφονίας.

Δείτε το ντοκυμαντέρ:

Φρανσουά Φιγιόν: Ο άγγελος του θανάτου της ΕΕ

Του Απόστολου Διαμαντή

Η αιφνίδια και ορμητική πορεία του Φρανσουά Φιγιόν, προς την νίκη στις προκριματικές εκλογές της  γαλλικής δεξιάς, σημαίνει το οριστικό τέλος της φιλοευρωπαϊκής και φιλογερμανικής πολιτικής ελίτ της Γαλλίας.

Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται μόλις ένα μικρό βήμα πριν από τις θέσεις της Μαρίν Λεπέν, η οποία προτείνει άμεσα δημοψήφισμα εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ. Ο Φιγιόν το λέει κάπως διαφορετικά, με άλλα λόγια, αλλά πολύ κοντά στην ίδια ουσία: θα κάνω δημοψήφισμα για να δώσω «τέλος στον διοικητικό φεντεραλισμό», έγραψε με τρόπο αποφασιστικό στον Monde στις 27 Ιουνίου.

Τι σημαίνει αυτό;  Το εξηγεί πολύ καθαρά και επιθετικά ο ίδιος, με τρόπο που δεν σηκώνει καμία παρερμηνεία. «Οι φίλοι μας οι άγγλοι…», λέει ο Φιγιόν, «…έστειλαν ένα σαφές μήνυμα. Είναι το μήνυμα όσων δεν θέλουν μια Ευρώπη – σουρωτήρι. Που αυξάνει τους ελέγχους και τις ρυθμίσεις.  Άκουσα τους βρετανούς, που είναι περήφανοι για την εθνική τους καταγωγή, να φοβούνται πως θα χάσουν τον έλεγχο της μοίρας τους. Προτείνω να ακολουθήσουμε τους βρετανούς, λέξη προς λέξη»!

Το Κράτος δεν είναι Πατρίδα….

«Το Κράτος δεν είναι Πατρίδα….Η Πατρίδα αντιπροσωπεύει το ιερό και αδιαφιλονίκητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, εθνών να αισθάνονται, να σκέπτονται, να θέλουν και να δρουν με τον δικό τους τρόπο, και ο τρόπος αυτός είναι πάντα το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης.

Υποκλινόμαστε, λοιπόν, στην παράδοση, στην ιστορία. Ή, καλύτερα, τις αναγνωρίζουμε όχι γιατί μας παρουσιάζονται σαν αφηρημένα εμπόδια που σχηματίστηκαν μεταφυσικά, νομικά και πολιτικά από τους σοφούς δασκάλους και ερμηνευτές του παρελθόντος , αλλά μόνο γιατί έχουν περάσει πραγματικά στο αίμα και στη σάρκα, στις αληθινές σκέψεις και τη θέληση των σημερινών λαών».

Μιχαήλ Μπακούνιν

Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων.

Του Διονύση Χαριτόπουλου

Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Για να κρίνουμε σωστά το σήμερα χρειάζεται να γυρίσουμε στο χθες: Η Δίκη του Κολοκοτρώνη...

Γράφει ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστής*

Ήταν μεσάνυχτα 6 με 7 του Σεπτέμβρη 1833. Ο μοίραρχος Κλεόπας με σαράντα αρματωμένους ως τα δόντια τράβαγαν προσεκτικά και αμίλητοι για να πιάσουν το μεγαλύτερο κακούργο του τόπου μας! Αυτόν που όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Δ. Φωτιάδης στην πρώτη σελίδα του βιβλίο του «ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ – Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ», τις εικόνες του θα τις βρεις τώρα κρεμασμένες σ’ όλα τα σχολειά μας και τ’ αγάλματα του στημένα στις πλατείες μας. Τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη!

Ο Γέρος του Μοριά ζούσε λίγο έξω από το Ναύπλιο σε ένα ταπεινό σπιτάκι στην Πρόνοια, κοντά στην εκκλησιά του Άη Θεόδωρου που ο ίδιος έκτισε.

Εδώ αποτραβήχτηκε ο μπροστάρης της απελευθέρωσης όταν ήρθαν οι Βαυαροί και κατάλαβε πως δεν τον γούσταραν! «Ό,τι μπορούσα έκανα», γράφει στην σελίδα 196 των απομνημονευμάτων του που υπαγόρευσε στον Τερτσέτη.

«Έκαμα το χρέος μου προς την πατρίδα και εγώ και όλη η φαμελιά μου. Είδα την πατρίδα μου ελεύθερη, είδα εκείνο οπού ποθούσα και εγώ και ο πατέρας μου και ο πάππος μου και όλη η γενεά μου, καθώς και όλοι οι Έλληνες. Απεφάσισα να πάω εις ένα περιβόλι, οπού είχα έξω από τ’ Ανάπλι. Επήγα, εκάθισα και απερνούσα τον καιρό μου καλλιεργώντας, και ευχαριστούμην να βλέπω να προοδεύουν τα μικρά φυτά οπού εφύτευα».

Εκεί περνούσε κατάμονος τις ώρες του ο Κολοκοτρώνης, γιατί μετά τον ερχομό του Όθωνα σκόρπισε όλα τα παλληκάρια του. «Πηγαίνετε στο καλό, τους είπε, και να καθίσετε ήσυχοι στα σπίτια σας. Τώρα που ήρθε ο βασιλιάς θα γνωρίσει τους ανθρώπους και τα πράματα του τόπου μας και θ’ ανταμείψει τον καθένα κατά τις πράξεις του και τη δούλεψη του». Εκείνο λοιπόν το βράδυ είχε φτάσει για τον Γέρο του Μοριά η ώρα της ανταμοιβής!

Η απόλυτη καταστροφή της χώρας και ο αφανισμός του λαού ΔΕΝ είναι επιλογή...

Toυ Περικλή

Ναι φταίξαμε, γιατί αφήσαμε τυχοδιώκτες, τυχάρπαστους, καριερίστες και δημοσιοσχεσίτες να αποκατασταθούν είτε ως πολιτικοί, είτε ως δημοσιογράφοι, είτε ως λοιπά πρόσωπα του δημόσιου βίου. Βοηθήσαμε στην απόλυτη επαγγελματοποίηση της πολιτικής και την κρατικοποίηση των κομμάτων εξουσίας. Συμβάλαμε ώστε κάποια τζάκια να μην σβήνουν ποτέ, κάποιοι γόνοι να έχουν εξασφαλισμένο μέλλον και με όλα αυτά η δημόσια διοίκηση αντί να υπηρετεί, να εξουσιάζει τον λαό.

Ναι φταίξαμε, γιατί μάθαμε να ζούμε με το ψέμα της επίπλαστης ευημερίας, τόσο που το ψέμα έγινε τρόπος ζωής και επικοινωνίας και κάθε αλήθεια μας ακούγεται ενοχλητική και απειλητική. Μάθαμε την πλαστικοποίηση των χρηματικών πόρων, την αποδεχθήκαμε, πλαστικοποιήσαμε την ίδια μας την συνείδηση. Ανεχτήκαμε την εμπορευματοποίηση των πάντων, φυσήξαμε τόσο δυνατά για να μεγαλώσουμε την φούσκα. Μόνο που οι φούσκες σκάνε και η δική μας έσκασε στα μούτρα μας.

Ναι φταίξαμε, γιατί κάναμε την χώρα και τα ίδια μας τα σπίτια μια απέραντη χωματερή. Πολιτικά σκουπίδια, πολιτιστικά σκουπίδια, τηλεοπτικά σκουπίδια, καλλιτεχνικά σκουπίδια γέμισαν την ζωή μας και μόλυναν την ιστορία και την κουλτούρα μας. Αφήσαμε τα παιδιά μας βορά στα άνομα σχέδια της ελεγχόμενης σκέψης και συμπεριφοράς, ανεχτήκαμε την greeklish  γραφή τους, τον σκοταδισμό των σχολικών διδαχών με τον ενταφιασμό της ιστορίας του τόπου, τα παρατηρούμε ανήμποροι να επέμβουμε να κυνηγούν τα όνειρά τους που έχουν πάρει την μορφή κάποιου πόκεμον.

Η λεηλασία της Ελλάδας...

Ο επόμενος αγοραστής θα είναι κάποια γαλλική εταιρεία, μετά κάποια αυστριακή – ενώ, ακόμη και όταν θα εξαγοράζονται ζημιογόνες επιχειρήσεις του δημοσίου, θα μετατρέπονται πολύ γρήγορα σε κερδοφόρες, μέσω της αύξησης των τιμών πώλησης, των απολύσεων, της μείωσης των μισθών κοκ.

«Όταν μία χώρα δεν θέλει να παραδεχθεί πως έχει χρεοκοπήσει, δηλώνοντας το επίσημα μέσω της άμεσης στάσης πληρωμών, χάνει ακόμη και τα εδάφη της – ενώ όταν οι Πολίτες της κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι, η κυβέρνηση τους δεν είναι αυτή που έχουν εκλέξει, αλλά οι στυγνοί αποικιοκράτες που την ελέγχουν απόλυτα, είναι άξιοι της μοίρας τους» (πηγή).

Άρθρο

Αγαπάμε πολύ την Ελλάδα, τους Έλληνες επίσης, χωρίς να ισχυριζόμαστε πως δεν έχουν κάνει λάθη – πάρα πολλά λάθη, όσον άφορα την οικονομία της χώρας τους, καθώς επίσης τη διαχείριση των δικών τους οικονομικών. Δεν αρνούμαστε φυσικά ούτε τα προβλήματα της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς, της διαπλοκής, της γραφειοκρατίας, της θεσμικής κατάρρευσης, του πολιτικού καιροσκοπισμού και όλα τα υπόλοιπα – τα οποία έχουν συμβάλλει σημαντικά στην υποδούλωση της Ελλάδας από τους «δανειστές» της, ουσιαστικά από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις της Ευρώπης κυρίως.

Μόνο οι προλετάριοι έχουν πατρίδα...

Η πραγματικότητα διέψευσε τον Κάρολο και τη Ρόζα

Του Διονύση Χαριτόπουλου*

Από το 1924 η ιδέα για ένα παγκόσμιο κράτος προλετάριων αποδείχτηκε ανεφάρμοστη. Η Σοβιετική Ενωση αναδιπλώθηκε εντός των συνόρων της και η μαρξιστική πάλη περιορίστηκε εντός των ορίων των εθνικών κρατών. Η πραγματικότητα διέψευσε τον Μαρξ και τη Ρόζα, ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Οι εξελίξεις απέδειξαν πως οι προλετάριοι και πατρίδα έχουν και την υπερασπίζονται μέχρι θανάτου.

Αυτό που συνέβη είναι ότι, αντί να διεθνοποιηθεί το εργατικό κίνημα, διεθνοποιήθηκε το κεφάλαιο. Κι αφού πλέον «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα», πατρίδα έχουν μόνο οι προλετάριοι. Αποτελεί τη μόνη καταφυγή τους. Εντός των σαφών και συγκεκριμένων ορίων της, μπορούν να υπερασπιστούν πιο αποτελεσματικά τα ταξικά τους συμφέροντα, αντί σε ένα άξενο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, που εκτός από ανάλγητο είναι απρόσωπο και χαώδες.

Αλλά πατρίδα δεν σημαίνει μόνο οικονομικές διεκδικήσεις, παροχές και νούμερα. Είναι κάτι απείρως πιο βαθύ, ουσιαστικό και ανεξίτηλα υπαρξιακό για τον άνθρωπο. Τον νοηματοδοτεί και του δίνει υπόσταση, δεν είναι ένα τυχαίο άθυρμα των καιρών και των καταστάσεων. Αποτελεί ο ίδιος αναπόσπαστο μέλος μιας μεγάλης πληθυσμιακής ομάδας, που μιλάνε την ίδια γλώσσα, έχουν κοινή εθνική συνείδηση, κατοικούν στον ίδιο τόπο, έχουν κοινό πολιτισμό, κοινή ιστορία και κοινή καταγωγή.

Θα υπάρχουν ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μετά το 2018;

Του Δημήτρη Καζάκη

Μάλλον όχι, αν κρίνουμε από το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ. Στην πιο σημαντική σύνοδο του ΝΑΤΟ μετά τον ψυχρό πόλεμο, όπως διαφημίστηκε η πρόσφατη σύνοδος ηγετών του στη Βαρσοβία, η Ουάσινγκτον πέρασε αυτά που ήθελε. 

Και τι ήταν αυτό που ήθελε;

Το ΝΑΤΟ να επαναπροσδιορίσει την αποστολή του. Από την κατά προτεραιότητα αντιμετώπιση της "τρομοκρατίας" και των απειλών "χαμηλής έντασης", όπως έλεγε το ίδιο, στην αντιμετώπιση πιθανής απειλής "υψηλής έντασης" από την Ρωσία.

Δηλαδή με άλλα λόγια το ΝΑΤΟ προετοιμάζεται ακόμη και για μετωπική αναμέτρηση με τη Ρωσία, την οποία μάλιστα για πρώτη φορά χαρακτηρίζει επίσημα ως τη Νο 1 απειλή, μετά τους χαλιφάτους. Έτσι το ΝΑΤΟ επαναφέρει επίσημα πια την εποχή του ψυχρού πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Και μάλιστα θεωρεί ως πιθανό θέατρο αναμέτρησης με τη Ρωσία, την Ευρώπη.

Με τον τρόπο αυτό το ΝΑΤΟ πήρε δυο πολύ σημαντικές αποφάσεις: 

• Αφενός την ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη. 
• Αφετέρου, την ενοποίηση των αμυντικών χώρων ευθύνης των κρατών μελών της συμμαχίας, σε έναν ενιαίο επιχειρησιακό χώρο υπό την ευθύνη του ΝΑΤΟ.

Στα πλαίσια αυτά το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ έδωσαν το πράσινο φως και για την δημιουργία του λεγόμενου ευρωστρατού στα πλαίσια της ΕΕ, προκειμένου να λειτουργήσει συμπληρωματικά στη συμμαχία. Με τον τρόπο αυτό τα επιτελεία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ επιδιώκουν την ουσιαστική κατάργηση των εθνικών πολιτικών άμυνας και τη δημιουργία ενός ενιαίου - λίγο ως πολύ - στρατιωτικού σώματος υπό υπερεθνική διοίκηση με ισχύ αριθμών και πυρός ικανή να αντιμετωπίσει τη Ρωσία.

Με χτυπήματα σαν της Νίκαιας και πραξικοπήματα αλά τούρκα υλοποιείται το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Του Δημήτρη Καζάκη

Η Σύνοδος Κορυφής του NATO το 2016, που πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Στάδιο της Βαρσοβίας, στην Πολωνία, στις 8 και 9 Ιουλίου 2016, χαρακτηρίσθηκε και ήταν η πιο σημαντική από την εποχή του ψυχρού πολέμου. Η σύνοδος αυτή ήταν όντως καμπή. Η Συμμαχία αποφάσισε να οργανωθεί με τέτοιον τρόπο ώστε οι ένοπλες δυνάμεις όλων των χωρών μελών - συν της ΕΕ - να συγκροτηθούν σ' ένα λίγο ως πολύ ενιαίο στρατιωτικό σώμα με σκοπό όχι την άμυνα, αλλά την "συλλογική ασφάλεια" εναντίον απειλών όπως η τρομοκρατία και η "επιθετικότητα" της Ρωσίας.

Στη στρατηγική αυτή της έντασης που επέλεξε το ΝΑΤΟ και η συμμετέχουσα για πρώτη φορά επίσημα ΕΕ, αντέδρασε η Γαλλία. Το δόγμα της "συλλογικής ασφάλειας" για τις κορυφές των Γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά και ανώτατων αξιωματούχων του Γαλλικού κράτους, συνιστά οριστική κατάλυση του έθνους κράτους και της εθνικής του άμυνας. Ακόμη και ο Ολάντ - στο περιθώριο της Συνόδου - αναγκάστηκε να ψελλίσει ορισμένες διαφωνίες.

Μόλις 5 ημέρες κατόπιν είχαμε νέο πολύνεκρο τρομοκρατικό χτύπημα στη Νίκαια της Γαλλίας. Στη δεύτερη πιο τουριστική πόλη της Γαλλίας. Ανήμερα της πιο σημαντικής εθνικής εορτής της Γαλλίας. Ο Ολάντ έτρεξε αμέσως να δηλώσει ότι ο δράστης (Γάλλος πολίτης, τυνησιακής καταγωγής) συνδέεται "με τον ένα τρόπο ή τον άλλο με το ριζοσπαστικό Ισλάμ." Κάτι θα ξέρει περισσότερο από τις διωκτικές αρχές της χώρας του. Και φυσικά έσκασε το παραμύθι: "Η Γαλλία θα πρέπει να μάθει να ζει με την τρομοκρατία."

Είναι τυχαίο ότι η Γαλλία έχει γίνει στόχος τόσο τακτικών και πολύνεκρων τρομοκρατικών χτυπημάτων; Είναι τόσο μεγάλη η στρατιωτική εμπλοκή της στη Μέση Ανατολή, ή στην Αφρική, ώστε να δικαιολογεί τέτοια στοχοποίηση από την οργανωμένη τρομοκρατία; Γιατί δεν στοχοποιείται εξίσου και η Γερμανία, η οποία με απλή απόφαση του κοινοβουλίου της τον περασμένο Δεκέμβρη έχει στείλει μια ταξιαρχία ειδικών δυνάμεων στο πόλεμο εναντίον του Άσαντ; Ή γιατί δεν γίνεται κάτι τέτοιο στη Βρετανία;

ΑΝΟΙΞΕ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ... ΤΗΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ... ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΚΩΦΕΥΣΕΙΣ...

"Άνοιξε μιά σοβαρότατη Γεωπολιτική Σελίδα που νομοτελειακά θα κλείσει...( η Ιστορία διδάσκει) με Αίμα...Η επερχόμενη Περίοδος της Απόλυτης Βαρβαρότητας, εξαρτάται απ' το κοινωνικό υποκείμενό της, δηλαδή τους Λαούς και από το Πως Αυτοί Αντιδρούν..." 

ΠΡΟΤΕΙΝΩ  ΝΑ  ΚΩΦΕΥΣΕΙΣ !!!... 

Και ΝΑ  ΜΗΝ  ΑΚΟΥΣΕΙΣ  την  εκπομπή  που  βρίσκεται   πιο κάτω...

Κι αυτό επειδή αν τολμήσεις να την ακούσεις, δεν θάναι δυνατό να κοιμάσαι βράδυ ούτε και τη μέρα...

Αν OMΩΣ, Είσαι και Θέλεις να Παραμείνεις Έλληνας, Εσύ και Τα Παιδιά Σου, Με Σπίτι και Περι-Ουσία δική σου, που είναι συστατικό κύτταρο και κυτταρικό ανάλογο της ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΣΟΥ (ΜΑΣ)...(Α.Π.).

ΣΧΕΤΙΚΑ:

• Καταλύθηκε η χώρα!!! Δικαιώματα επιφανείας για 99 χρόνια και η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ!!!

• Η μεγαλύτερη εθνική απειλή εν όψει...
• H απαγωγή των δημοσίων εσόδων
• Επωλήθη...

• Ε.Πα.Μ.-Δημ. Καζάκης:Να φύγουμε αμέσως απο τον "λάκκο των λεόντων"...
• ΕΠΑΜ: Προ των πυλών, η ιδιωτικοποίηση του κράτους.
• Στο υπέρ μεσιτικό ταμείο η Δημόσια περιουσία...
• Αλέξη, μην καταστρέφεις ολοκληρωτικά τη χώρα...
• ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ – 3ο μνημόνιο- νέο ταμείο υφαρπαγής της Δημόσιας περιουσίας
• Tί νέα απο το Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ.;

Η απέχθεια της Μεταμοντέρνας και της «Επαναστατικής Αριστεράς», για τα Εθνικά Θέματα

Η ενασχόληση με θέματα που άπτονται, της υπεράσπισης της εθνικής και κρατικής οντότητας της χώρας, της εδαφικής της ακεραιότητας και ανεξαρτησίας, καθιστούν αυτόματα ύποπτο «σωβινισμού» εκείνον που επιχειρεί να τα θίξει.

Η Αριστερά που στο παρελθόν αποτελούσε την κύρια πατριωτική δύναμη, θεωρώντας πως για να ανοίξει ο δρόμος για τον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, έθετε ως προϋπόθεση την κατάκτηση και υπεράσπιση της εθνικής Ανεξαρτησίας, φαίνεται να ασπάζεται πλέον τα «χαριτωμένα» μεν, αλλά τελείως αφασιακά συνθήματα του τύπου: 

Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του...

Του Γ. Σιώζου

Το Κυπριακό, είναι ένα ζήτημα που αρκετά μας έχει κουράσει και συναινεί στο «δόγμα» εγκατάλειψης της Κύπρου. Το γνωστό η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται. Η Θράκη απέχει εκατοντάδες χιλιόμετρα από την Αθήνα, και το προσφυγικό, δεν είναι παρά ένα ζήτημα που όσοι το υπερτονίζουν, καλλιεργούν το κατάλληλο έδαφος για να σπεκουλάρει η Χρυσή Αυγή.

Τί μένει για να απασχολεί τη Μεταμοντέρνα «Αριστερά»;

Μα βέβαια τα κοινωνικά δικαιώματα των καταπιεσμένων κοινωνικών ομάδων π.χ. των ομοφυλόφιλων. Η εφεύρεση του τρίτου φύλλου, το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, η υπεράσπιση των «δημοκρατικών» δικαιωμάτων και η εξαγωγή της αστικής Δημοκρατίας, σε χώρες με αυταρχικά καθεστώτα.

Επίσης, η ανάπτυξη μορφών κοινωνικής οικονομίας στα πλαίσια βεβαίως του καπιταλισμού και δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας.

Τι εμποδίζει την από κάτω συγκρότηση μαζικού εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος;

Μια πρόταση διαλόγου από τον Συνδικαλιστικό Τομέα του ΕΠΑΜ

Η «καπιταλιστική» κοινωνία, όπως τη γνωρίζαμε, αποσαθρώνεται διαλύοντας κάθε διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις τάξεις, έτσι όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ακόμα και παραδοσιακά αστικά στρώματα της αστικής τάξης που δεν συνδέονται με μονοπωλιακά συμφέροντα, ισοπεδώνονται κάτω από το βάρος της γενικής αποδόμησης και κατάρρευσης των παραδοσιακών γραμμών που οριοθετούσαν τις κοινωνικές τάξεις στο παρελθόν. Παραδοσιακοί ταξικοί διαχωρισμοί φαίνεται να καταρρέουν. Καθώς οι τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα ρευστοποιούνται δεν υπάρχει πλέον ούτε συγκροτημένη ή πολύ περισσότερο συνειδητοποιημένη εργατική τάξη.

Παρά τις μεμονωμένες αντιστάσεις εργαζομένων που κι αυτές εγκλωβίζονται, είτε σε αδιέξοδες κομματικές γραμμές, είτε σε στενά κλαδικά συμφέροντα, αυτό που κυριαρχεί σήμερα στο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι ένα ολιγαρχικό αλληλοδιαπλεκόμενο στρώμα «ειδικών στα κοινά», που συγκεντρώνεται κυρίως γύρω από το κράτος και την εξουσία για να στερεώσει τα οικονομικά και πολιτικά του συμφέροντα.

Η συνεχιζόμενη γενοκτονία και αποεθνοποίηση του ελληνικού λαού υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Του Δημήτρη Καζάκη

Νέο ιστορικό ρεκόρ θανάτων στην Ελλάδα το 2015. Πάνω από 121 χιλιάδες, σύμφωνα με τα στοιχεία των ληξιαρχείων της χώρας. Για την ακρίβεια 121.292 θάνατοι. Το ίδιο έτος είχαμε 92.405 γεννήσεις. Νέο ιστορικό ρεκόρ καθόδου. Κι έτσι μόνο μέσα στο 2015 ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 28.887. Δηλαδή, είναι σαν να εξαφανίστηκε μέσα σ' ένα χρόνο μια πόλη σαν τα Γιαννιτσά της Μακεδονίας.

Τα στοιχεία

Από το συνοπτικό πίνακα της φυσικής κίνησης του πληθυσμού στην Ελλάδα διαπιστώνουμε τη δημογραφική κατάρρευση της χώρας. Αισίως το επίπεδο θανάτων επί 1.000 κατοίκων επιστρέφει ολοταχώς στην εποχή του μεσοπολέμου. Όταν δεν υπήρχε κανενός είδους κοινωνική πρόνοια, ή δημόσια περίθαλψη και το πρόσδόκιο όριο ζωής κυμαινόταν λίγο πάνω από τα 60 χρόνια.

Από τα στοιχεία είναι φανερή η σχέση της δημογραφικής κατάρρευσης με την επιβολή των μνημονίων. Τα χρόνια των μνημονίων ο ελληνικός πληθυσμός δεν γνώρισε μόνο μια εκτίναξη των θανάτων σε ετήσια βάση, αλλά και μια ακόμη πιο εντυπωσιακή πτώση των γεννήσεων. Στην περίοδο 2011-2015 ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε σε απόλυτους αριθμούς κατά 88.144. Δηλαδή μέσα σε πέντε χρόνια μνημονίων, εξαφανίστηκαν από τον χάρτη της Ελλάδας δυο πόλεις πληθυσμιακού μεγέθους Καλαμάτας ή Κορίνθου.

KYΠΡΟΣ-Στόχος της Τουρκίας λύση βοσνιακής κοπής λέει ο Αξελός: Υπό τον έλεγχο της το νησί

Του Κώστα Βενιζέλου

Το δεσπόζον στοιχείο της τουρκικής πολιτικής, ήταν, είναι και θα είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η δημιουργία ενός φρανκενσταϊνικής κατασκευής μεταμοντέρνου υβριδιακού κρατικού μορφώματος, με προεξάρχοντα στοιχεία τον συνομοσπονδιακό (βοσνιακής κοπής) χαρακτήρα.

Αυτό τονίζει σε συνέντευξή του στο «Φιλελευθερο», ο Λουκάς Αξελός συγγραφέας, διανοούμενος της ελληνικής αριστεράς, διευθυντής των εκδόσεων Στοχαστής και του περιοδικού Τετράδια, πρώην μέλος της Κ.Ε. και της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνοντας πως στόχος της Άγκυρας είναι   η επιβολή ενός θεσμικού πλαισίου, που θα λειτουργεί νομιμοποιημένο όμως  αφετηριακά με διεθνείς όρους και συμβάσεις κατ’ εξαίρεσιν παντός διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, και στο οποίο επικυρίαρχος αλλά και άμεσος εκτελεστής των παραπάνω θα είναι η Τουρκία.

Στη συνέντευξή του, ο κ. Αξελός αναφέρεται στη διαχείριση της οικονομίας από την ελληνική κυβέρνηση. Σημειώνει πως η υπό τον Αλέξη Τσίπρα νεοδιαμορφούμενη ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, μια ομάδα που ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφοροποιήσεις της, δεν μπορούσε ως σύνολο να ξεπεράσει την γνωσιολογική, ιδεολογική, πολιτιστική αλλά και πολιτική της ανεπάρκεια στο να διαχειριστεί τις τύχες του κόμματος, πολλώ δε μάλλον της Αριστεράς και του ελληνικού λαού.

Δημήτρης Γληνός: Ο μεγάλος αναγεννητής του λαού και της πατρίδας

Του Αριστομένη Ι. Συγγελάκη

«Kάτω λοιπόν τα ψέμματα όλα. Eίμαστε σύμφωνοι. Tο σχολείο το θέλετε σεις όργανο της κυριαρχίας σας. Kαι μεις (οι σοσιαλιστές) αγωνιζόμαστε να σας το πάρουμε. Γιατί εμείς αγωνιζόμαστε για μια δικαιότερη και ανθρωπινότερη κοινωνία, λιγότερο υποκριτική, λιγότερο απάνθρωπη. Kι η δύναμη θα περάσει αργά ή γρήγορα στο μέρος της δικαιοσύνης.».  

(Δ. Γληνός,  «Aναγέννηση», 1927).

«Μη μένεις λοιπόν αργός. Δούλεψε. Αγωνίσου. Πάλεψε. Σε περιμένει η νίκη, η λευτεριά, η πολιτισμένη ζωή, η ευτυχία. Από τα βάθη μιας τρισχιλιόχρονης ιστορίας σε ατενίζουν οι πρόγονοί σου, οι ήρωες και οι μάρτυρες. Οι αγωνιστές του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας, οι αγωνιστές του 21, οι ήρωες των αλβανικών βουνών. Μη ντροπιάσεις την ιστορία σου και μην προδώσεις τον εαυτό σου. Γίνου και συ ένας αγωνιστής της λευτεριάς μαζί μ’ όλα τα’ αδέρφια σου. Εμπρός! όλοι οι Έλληνες, όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι τούτης της γης, ενταχθείτε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.». 

(Δ. Γληνός, «Τι είναι κι τι θέλει το ΕΑΜ», 1941).

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 72 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη Γληνού. Ο Δημήτρης Γληνός υπήρξε μία φωτισμένη και σπάνια μορφή της Ελλάδας. Μεγάλος παιδαγωγός, πρωτοπόρος μεταρρυθμιστής, ασυμβίβαστος δημοκράτης, από την αρχή έως την τελευταία μέρα της πολυτάραχης ζωής του. Σπουδαίος στοχαστής και διανοούμενος αλλά και συνεπής αγωνιστής, πάλεψε όσο λίγοι για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Υπέρμαχος της δημοτικής γλώσσας, αγωνίστηκε σκληρά για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, την οποία θεωρούσε αναγκαία προϋπόθεση και μοχλό για την κοινωνική αλλαγή.

Δημ. Καζάκης: Χρειάζεται ένα νέο Ε.Α.Μ. [18 Δεκεμβρίου 2013]

"...Ποτέ και κανένας ταξικός αγώνας δεν θα φτάσει στο απόγειό του, εάν η εργατική τάξη δεν θέσει το δικαίωμα της διεκδίκησης ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ..."

Κάρλ Μάρξ

Όταν το ταξικό γίνεται άλλοθι προδοσίας

Του Δημήτρη Καζάκη [21/5/2012]

Τι σημαίνει πατριωτικό και τι ταξικό καθήκον; Μπορεί να διαχωριστεί το ένα από το άλλο; 

Ναι, μόνο στα μυαλά των παραθρησκευτικών οργανώσεων της αριστεράς και της δεξιάς. Το ταξικό δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ ξεχωριστά από το εθνικό και πατριωτικό καθήκον από την σκοπιά των καταπιεσμένων στρωμάτων του λαού. Αυτός ο δύσμοιρος ο Καρλ Μαρξ, που τόσο έχουν ασελγήσει πάνω του ιδίως όσοι εμφανίζονται ως οι πιο ακραιφνείς του οπαδοί, έγραφε ότι η ιδιαιτερότητα της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν μπορεί να συγκροτηθεί ως τάξη σαν μια «απλή άθροιση ομώνυμων μεγεθών, το ίδιο περίπου όπως οι πατάτες μέσα σ’ ένα σακί αποτελούν ένα σακί με πατάτες.» Ο Μαρξ έγραφε επίσης ότι «εφόσον εκατομμύρια οικογένειες ζουν κάτω από οικονομικές συνθήκες ύπαρξης, που ξεχωρίζουν τον τρόπο της ζωής τους, τα συμφέροντά τους και την κουλτούρα τους από εκείνες των άλλων τάξεων και τις αντιπαραθέτουν εχθρικά μ’ αυτές, συνιστούν μια τάξη. Στο βαθμό όμως που υπάρχει μόνο μια τοπική συνάφεια των συμφερόντων τους, όπως συμβαίνει ανάμεσα στους μικρούς αγρότες, και δεν δημιουργείται καμιά αίσθηση κοινότητας, κανένας εθνικός δεσμός και καμιά πολιτική οργάνωση, τότε δεν συγκροτούν τάξη.»

Με άλλα λόγια για να συγκροτηθεί μια τάξη, ιδίως η εργατική τάξη, χρειάζεται να υπάρχει συγκροτημένος λαός και έθνος που έχει θέσει στην βάση συγκρότησής του την δημοκρατία. Η εργατική τάξη είναι η μόνη που από τη φύση και τη θέση της στην αστική κοινωνία μπορεί να συγκροτηθεί αφεαυτού της σε τάξη αναδεικνύοντας την κοινότητα των συμφερόντων της, τους πανεθνικούς δεσμούς της και το δικό της πολιτικό κίνημα.