Οριστικοί τίτλοι τέλους

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Οι Έλληνες αναζητούν φως στη σκοτεινή σπηλιά του Πλάτωνα που περπατούν αλυσοδεμένοι, προσποιούμενοι ότι δεν γνωρίζουν το αυτονόητο – το ότι φως υπάρχει μόνο έξω από τη σπηλιά, ενώ έχουν οι ίδιοι τοποθετήσει της αλυσίδες στα πόδια τους, επειδή θέλουν να πιστεύουν πως δεν τους επιτρέπεται να βγουν έξω.

Ανάλυση

Ο χρόνος και οι δεκάδες λύσεις που είχε η Ελλάδα στη διάθεση της για να αντιμετωπίσει σωστά την κρίση, αρνούμενη την πολιτική των μνημονίων, της απώλειας της εθνικής της κυριαρχίας, της υποτέλειας και των υποκλίσεων, της διεθνούς επαιτείας και εποπτείας, έχει τελειώσει – έχουν πέσει οριστικά οι τίτλοι του τέλους. Με κριτήριο δε τη σημερινή της κατάσταση, αυτοί που τάθηκαν εναντίον της συγκεκριμένης πολιτικής έκαναν κακό στη χώρα – με την έννοια πως δεν είχαν υπολογίσει ότι,

(α) όλες οι κυβερνήσεις της θα εφάρμοζαν με λιγότερη ή μεγαλύτερη προθυμία τα εισπρακτικά μόνο μέτρα των δανειστών σταδιακά και χωρίς καμία από τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις που χρειαζόταν η Ελλάδα – έτσι ώστε αφενός μεν να μην έλθουν σε άμεση σύγκρουση με το πελατειακό κράτος, αφετέρου με τους πιστωτές, για να διατηρήσουν τα προνόμια τους αφού δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο, ενώ

(β) οι Πολίτες δεν θα αντιδρούσαν έμπρακτα, αλλά μόνο με λόγια, έχοντας ουσιαστικά αποστασιοποιηθεί – κάτι που φυσικά συνεχίζεται.

Γιατί ποτέ δεν θα έχουμε οικονομική ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας

Σπύρος Στάλιας, 
Οικονομολόγος Ph.D

Για να κατανοήσουμε γιατί η οικονομική ανάπτυξη και η μείωση της ανεργίας είναι αδύνατον να επέλθει  στη χώρα μας, θα πρέπει  να κατανοήσουμε τα θεμελιώδη δόγματα πάνω στα όποια στηρίζεται το οικοδόμημα της ευρωζώνης. Αν αυτά δεν κατανοηθούν είναι αδύνατον να αντιδράσουμε, και ξεκάθαρα να δούμε τι πρέπει να κάνουμε στο άμεσο μέλλον για την ζωή μας, ως Λαός και Έθνος. Βεβαίως, αυτές τις αρχές, θα έπρεπε να τις είχαμε εμπεδώσει πριν εισέλθουμε στην ευρωζώνη. Αυτό το καθήκον όμως, να διευκρινιστεί ξεκάθαρα στον Ελληνικό Λαό τι πράγματι σήμαινε για αυτόν η είσοδος στην ευρωζώνη, ήταν ένα καθήκον της καθεστηκυίας τάξης και των πολιτικών κομμάτων, που δεν το έπραξαν, προφανώς από αγνωσία και από ιδιοτέλεια. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο, υποφέρουμε και θα υποφέρουμε. Αυτοί λοιπόν που το καθήκον  αυτό δεν το έπραξαν,  για τους δυο λόγους,  θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά, όπως επίσης και αυτοί που διοίκησαν και διοικούν υπό καθεστώς μνημονίων, και εννοώ όλες τις εξουσίες που συνθέτουν την Διοίκηση του Ελληνικού Κράτους. 

►Μέρος Πρώτο

Το καθεστώς της Ευρωζώνης-Τα 4 θεμελιώδη αξιώματα της Ευρωζώνης και ο ένας της  Νόμος

1) Το πρώτο αξίωμα της ευρωζώνης έχει σχέση με τον ατομικό άνθρωπο. Ο άνθρωπος δρα  ορθολογικά. Τι σημαίνει ο όρος ‘δρω ορθολογικά’; Εδώ έχουμε περίπτωση γλωσσικού ιμπεριαλισμού.  Ο άνθρωπος δρα, όπως και κάθε τι άλλο που θέλει να επιβιώσει αιώνες τώρα, μεγιστοποιώντας την  ωφέλεια του. Έτσι ορίζεται ο ορθολογισμός, μεγιστοποίηση της ατομικής ωφέλειας. Κατά συνέπεια ότι ο άνθρωπος δημιουργεί, επιχειρήσεις, οργανισμούς, κράτη, όλα έχουν ως στόχο την μεγιστοποίηση της  ωφέλειας τους και δρουν σύμφωνα με αυτόν τον στόχο. Είναι μια σύλληψη της φύσης του ανθρώπου καθαρά Δαρβίνεια, που δεν έχει καμία σχέση με ότι ο Δυτικός Πολιτισμός ορίζει. Επί της ουσίας δεν υπάρχει κοινωνία αλλά άτομα.

2) Το δεύτερο αξίωμα που δέχεται η ευρωζώνη είναι το ‘εργοδικό αξίωμα’ (ergodic axiom, έργο+οδός). Τι είναι αυτό;  Ο εργοδικό αξίωμα ισχυρίζεται ότι το μέλλον είναι μια στατιστική σκιά του παρελθόντος. Κατά συνέπεια, το μέλλον είναι προβλεπτό, με βάση τις σημερινές και παρελθούσες  στατιστικές παρατηρήσεις. Με άλλα λόγια, αν μπορούσαμε να πάρουμε  στατιστικές μετρήσεις από το μέλλον αυτές θα συνέπιπταν με αυτές του παρόντος.  Στην οικονομία λοιπόν, τα γεγονότα που θα επέλθουν είναι προβλέψιμα και μετρήσιμα, και υπ αυτή την έννοια το σύστημα είναι δεδομένο και σταθερό, αφού ως προβλέψιμα τα γεγονότα,  είναι αντιμετωπίσιμα. Εδώ στηρίζεται και ο υπερφίαλος ισχυρισμός περί του τέλους της ιστορίας.

Τίτλοι τέλους στην τραγωδία

Οι επιβάτες του Τιτανικού δεν πίστευαν πως θα βυθιστεί, ακόμη και όταν ήταν πια ξεκάθαρο – ενώ, όταν επιτέλους ξύπνησαν και το κατάλαβαν, προσπάθησαν εναγωνίως να σωθούν πατώντας ο ένας επάνω στον άλλο, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά για τους περισσότερους.

«Στις 10 Απριλίου του 2014 η Ελλάδα προέβη στην έκδοση 5ετούς ομολόγου ονομαστικής αξίας 3 δις €, με το επιτόκιο του να διαμορφώνεται στο 4,95%. «Οι διεθνείς αγορές εκφράζουν με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο την εμπιστοσύνη τους στην ελληνική οικονομία» είχε δηλώσει τότε ο κ. Σαμαράς υποστηρίζοντας ότι, «η επιτυχία του δανεισμού σηματοδοτεί την εμπιστοσύνη των αγορών στο μέλλον της Ελλάδας, γιατί σε αυτό το μέλλον επενδύουν. Την εμπιστοσύνη τους στην ικανότητα της χώρας να βγει από την κρίση και μάλιστα νωρίτερα από ότι πολλοί πίστευαν ως πρόσφατα».

Ανάλυση

Τον Αύγουστο του 2018 τελειώνει η τρίτη δανειακή σύμβαση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τα μνημόνια που θα συνεχιστούν, έως ότου η Ελλάδα ανακυκλώσει (προφανώς δεν θα εξοφλήσει) μέσω των αγορών το 75% των δανείων που έλαβε από την Τρόικα – διασώζοντας ακούσια το χρηματοπιστωτικό σύστημα του πλανήτη (ανάλυση).

Εάν λοιπόν η κυβέρνηση δεν θέλει να υπογράψει μία τέταρτη δανειακή σύμβαση, εάν υποθέσουμε πως θα ήταν πρόθυμος να της παρέχει χρήματα ο κ. Σόιμπλε αφού το ΔΝΤ αποκλείεται, τότε θα πρέπει να καταφύγει στις αγορές – εκδίδοντας ομόλογα με επιτόκιο έστω 4,95% όπως το 2014, αν και η σημερινή οικονομική της κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από τότε.

Οι Ηθικοί Αυτουργοί...

Του Σπύρου Στάλια

Οικονομολογου PhD

Ο Alan Greenspan ήταν από το 1987 έως το 2006 ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED). Ήταν ο άνθρωπος που επέβαλε στον κόσμο την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, ο άνθρωπος που εισηγήθηκε και πέτυχε την κατάργηση κάθε κανονισμού στη λειτουργία του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος, ο άνθρωπος που υπέδειξε στα πανεπιστήμια να διδάσκουν τους φοιτητές ότι οι ελεύθερες αγορές πάντα τιμολογούν σωστά οτιδήποτε τιμολογείται, είναι ο άνθρωπος που έπεισε ότι οι κρίσεις είναι παρελθόν για τον καπιταλισμό, και τέλος  είναι ο άνθρωπος που έκανε τον πρόεδρο Bill Clinton να πει την διάσημη φράση τότε (1996) ότι ‘η εποχή των μεγάλων κυβερνήσεων τελείωσε’. Όλα τα παραπάνω, συμφώνα με τον Alan Greenspan πατέρα σου σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού, θα μας οδηγούσαν στην ανάπτυξη και στην καθολική ευημερία. 

Σε πείσμα της αισιοδοξίας του Alan Greenspan και των άλλων νεοφιλελευθέρων αντί να οδηγηθούμε στην καθολική ευημερία φτάσαμε σε κρίση το 2008, μετά από ένα όργιο κερδοσκοπίας από πλευράς του τραπεζικού συστήματος, στην μεγαλύτερη κρίση  από το 1929.

4o ΜΝΗΜΟΝΙΟ; ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ;. Ή ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ;

Tου Γιώργου Τριανταφυλλόπουλου

Πηγή:http://eparistera.blogspot.gr/2017/02/4.html

Παναγιώτης Γεννηματάς: Γιατί δεν "στρατεύομαι"...

"...ζητούνται πρωτοκλασάτοι στο ήθος στο χαρακτήρα στο κύρος..."

Ολόκληρο το video ΕΔΩ

Γιατί πρέπει, τώρα, να φύγουμε από τις δυτικές ολοκληρώσεις

Του Γιάννη Ραχιώτη

Αφορμή γι’ αυτές τις γραμμές έδωσε σειρά άρθρων στις φιλόξενες στήλες του Δρόμου που ενώ υποστηρίζουν την πρωταρχική σημασία της ανάκτησης της κρατικής μας κυριαρχίας, ταυτόχρονα ισχυρίζονται ότι πρέπει να παραμείνουμε εντός των μεγάλων δυτικών ολοκληρώσεων, ακόμη και εντός της Ευρωζώνης, παρόλο που αυτές καταστατικά προϋποθέτουν ευρύτατη εκχώρηση κυριαρχίας. Η προφανής αντίφαση δικαιολογείται με τρείς ομάδες επιχειρημάτων:

►Πρώτη, αυτή της καταστροφής που θα πάθουμε σε περίπτωση ανάκτησης έστω και μόνο της νομισματικής κυριαρχίας γιατί «δεν έχουμε κράτος εν λειτουργία, έχουμε υποστεί τεράστια καταστροφή, έχουμε επικίνδυνους γείτονες, θα αντιμετωπίσουμε οικονομικό πόλεμο, το χρέος είναι μη βιώσιμο, υπογράψαμε και μνημόνια και το χειρότερο δεν έχουμε ανεξάρτητη πολιτική ηγεσία». Συνοψίζεται στο «πολύ θα το θέλαμε, αλλά δεν γίνεται». Οι συνέπειες της μετατροπής μας σε προτεκτοράτο, η καταστροφή που προκάλεσαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, απότοκο της συμμετοχής μας στις δυτικές ολοκληρώσεις, γίνεται επιχείρημα για την συνέχιση του εγκλωβισμού μας.

Κοινωνική αλλοτρίωση

Γνωρίζοντας πως τα μνημόνια παράγουν μαζικά ανέργους, φτώχεια, οδύνη, καθώς επίσης εξαθλιωμένους υποψήφιους για τις φυλακές, ο κατήφορος θα συνεχιστεί με οποιαδήποτε κυβέρνηση – έως ότου δεν θα έχει απομείνει πια τίποτα από την ιδιωτική και δημόσια περιουσία των Ελλήνων. Αυτοί δεν θα σταματήσουν φυσικά να παρακολουθούν τους αγώνες του ποδοσφαίρου ή τις ανόητες συζητήσεις των πολιτικών στην τηλεόραση – «σκοτώνοντας» κυριολεκτικά το χρόνο τους και βρίζοντας τη Γερμανία στα πληκτρολόγια.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία βέβαια πως θα «αποχαιρετίσουν» για πάντα τους αξιοπρεπείς μισθούς και τις συντάξεις, μετατρεπόμενοι σε μίζερους ζητιάνους στο διηνεκές – στο όνειδος της Ευρώπης, η οποία δεν θα χάνει καμία ευκαιρία να τους εξευτελίζει όσο περισσότερο μπορεί.

Την ίδια στιγμή τώρα που τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος θα αυξάνονται, παρά το ότι θα πουλιούνται τα πάντα σε τιμές περιπτέρου, οι Έλληνες, εντός ή εκτός των φυλακών, θα συνεχίζουν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον – φοβούμενοι τις συνέπειες της αναβολής πληρωμών στην καθημερινότητα τους, την έξοδο από το ευρώ, μην τους λείψει η βενζίνη, τη σκιά τους ή οτιδήποτε άλλο.

ΤΕΚΜΗΡΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΦΙΚΤΟ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ

Του Γιώργου Τριανταφυλλόπουλου

Έχουμε ήδη πάρει φωτιά και οι πολιτικοί μας χτενίζονται με... ευρωπαϊκές τσατσάρες!

Του Γιάννη Αθανασιάδη

(Το άρθρο γράφτηκε στις 27 Μαρτίου 2016)

Ζούμε σε μια ζοφερή περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, η οποία έχει χαρακτηριστικά που συνδυάζουν, μέσα στο ίδιο το πεδίο εκδήλωσης τους, την πρωτόγονη βαρβαρότητα, με την τεχνολογικά εξελιγμένη και επιστημονικά σχεδιασμένη, διάλυση κρατών και εξόντωση ολόκληρων εθνών.

Είναι μια αποκαλυπτικού χαρακτήρα τερατογέννεση του ιμπεριαλισμού, που κανείς σύγχρονος προφήτης δεν μπορεί να προδιαγράψει την κατάληξη της.

Το διεθνές περιβάλλον

Ένας πλανήτης σφαγιάζεται από άκρη σε άκρη, με αποκεφαλισμούς, λιθοβολισμούς, κρεμάλες, σταυρώσεις, παλουκώματα, επιθέσεις αυτοκτονίας, μαζικές εκτελέσεις και συγχρόνως, με «χειρουργικούς» αεροπορικούς βομβαρδισμούς, έξυπνες βόμβες, θερμοβαρικές βόμβες, βόμβες διασποράς, ντρόουνς, αόρατα αεροπλάνα, ηλεκτρονικό πόλεμο, δορυφορικές κατοπτεύσεις και απασφαλισμένους διάσπαρτα πυραύλους με πυρηνικές γομώσεις!

Κράτη συγκροτημένα διαλύονται. Σύγχρονες πόλεις και υποδομές μετατρέπονται σε ερείπια. Λαοί που είχαν εξασφαλισμένο ένα υψηλό βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο, γυρίζουν πίσω στον χρόνο, σε περιόδους βαρβαρότητας.

Πέρα από τον άλογο τρόμο...

Του Γιώργου Π. Τριανταφυλλόπουλου

Πηγή:http://eparistera.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+Eparistera+(eparistera)

Ηλεκτρική ενέργεια: η λύση της κοινωνικοποίησης

Του Γιώργου Κολέμπα

Είχαμε αναφερθεί ξανά παλιότερα- με την «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» -στις εξελίξεις γύρω από την ενέργεια στην ανάρτηση: Η νέα κυβέρνηση και τα «κοινά»: Τι θα κάνει με την ηλεκτρική ενέργεια

Αυτό τον καιρό, Οι «θεσμοί», που έχουν αναλάβει την αξιολόγηση των πολιτικών του 3ου «μνημονίου», έχουν βάλει ξανά στο προσκήνιο των συζητήσεων, την ιδιωτικοποίηση της παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. Την «απελευθέρωση» της ενέργειας και την πώληση εργοστασίων ή μέρους της ισχύος της ΔΕΗ ή και μέρους των δικτύων, σε ιδιώτες επενδυτές, στα πλαίσια των μνημονιακών πολιτικών. 

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η απελευθέρωση στον τομέα της ενέργειας είναι η λύση για να μην λειτουργεί η ΔΕΗ σαν μονοπώλιο. Η δημιουργία όμως ιδιωτικών εταιρειών στο χώρο, όπου και αν έγινε αυτό σε άλλα κράτη, δεν απέβη υπέρ του «κοινωνικού συνόλου», αλλά σχεδόν πάντα υπέρ των εταιρειών: ραγδαία αύξηση του κόστους παροχής των υπηρεσιών χωρίς απαραίτητα την ποιοτική αναβάθμισή τους. 

Είναι η τιμωρία των ενόχων βαρβαρότητα;

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ένα από τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση της Εθνικής μας ανεξαρτησίας και της απαλλαγής της πατρίδας μας από τα δεσμά του παράνομου και επαχθούς χρέους, είναι η αποκατάσταση της νομιμότητας, με την τιμωρία όσων αλυσόδεσαν την χώρα με τα δεσμά του χρέους και επέβαλαν καθεστώς δουλοπαροικίας  στον Ελληνικό λαό.

Πολλοί θεωρούν ότι η τιμωρία εκ μέρους του λαού, των πολιτικών αλλά και όσων ενεπλάκησαν στην εξαπάτηση του λαού και την προδοτική παράδοση του στα νύχια των τοκογλύφων, είναι μια βάρβαρη αντιμετώπιση με ρεβανσιστικά χαρακτηριστικά.

Δεν αντιλαμβάνονται όμως ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο, ως αποτέλεσμα της μη αποδοχής των δανειακών συμβάσεων, των μνημονιακών νόμων και των χρεών που προέκυψαν από την υλοποίηση τους, ως πράξεις παράνομες και καταχρηστικές. Εν τέλει ως εγκληματικές πράξεις εθνικής προδοσίας απέναντι στον λαό και την πατρίδα.

Πως αλλιώς θα στηρίξει ο λαός την καταγγελία του χρέους , των γενοκτόνων μνημονιακών νόμων και της εκποίησης του δημόσιου πλούτου που εκπορεύονται από αυτό, ως παράνομες και αντεθνικές ενέργειες, χωρίς τους ενόχους που τις διέπραξαν;

Για την έξοδο από την κρίση...

Η «Σπίθα» αναγεννάται ως ένα Κίνημα Οράματος και Ουτοπίας – Γιατί η Αριστερά πρέπει να προηγείται ιστορικά και να ανοίγει δρόμο στο μέλλον. Ειδεμή δεν έχει λόγο ύπαρξης...

Tου Μίκη Θεοδωράκη

α) Μορφές Δράσης

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου της Νατάσας Βούλγαρη για τους «Διαλόγους στο Λυκόφως» που έγινε πριν λίγο καιρό στη Θεσσαλονίκη και αποδείχθηκε απολύτως επιτυχημένη, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς μου.

Κατ’ αρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω και να συγχαρώ τόσο τη Νατάσα, όσο και όλους αυτούς που συμμετέχουν και συνεισφέρουν στον ιδεολογικό μας αγώνα, που σήμερα αναγκαστικά περιορίζεται στη δημοσίευση άρθρων και βιβλίων.

Η ουσιαστική συζήτηση που έγινε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης που προανέφερα, οδηγεί σε σκέψεις και συμπεράσματα ευρύτερης σημασίας. Όπως λ.χ. στη συνέχιση της προσπάθειάς μας με τη «Σπίθα», με νέες μορφές ιδεολογικής ζύμωσης και τελικά πολιτικού αγώνα. Θυμηθείτε τα λόγια με τα οποία ξεκίνησα την ομιλία μου τον Δεκέμβρη του 2010: «Επιδιώκω ένα Κίνημα Ιδεών…». Όμως τι συνέβη μετά; Η πλειοψηφία των μελών μας θεώρησε τη «Σπίθα» ως μια συνιστώσα του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ. Με αποτέλεσμα να μην καταλάβουν τελικά τίποτα για την πεμπτουσία των ιδεών και των προτάσεών μου (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) που ήταν και είναι αποκύημα μιας σχέσης δεκαετιών μέσα στην καρδιά των ιδεών, των πρωτοβουλιών και των βιωμάτων της Αριστεράς (και όχι μόνο της ελληνικής) από το 1942 έως σήμερα. Δεν κατάλαβαν όλοι αυτοί, που τελικά μας εγκατέλειψαν, ότι δεν ήμουν μόνο ένας απλός μαχητής, αλλά ένας σκεπτόμενος μαχητής, που είχε εξαρχής την ικανότητα μιας ουσιαστικής αυτοκριτικής.

Άραγε είμαστε όντως άοπλοι;

Γράφει ο Κλεισθένης

Μας ζάλισαν από χθες με την «επιτυχία» της κυβέρνησης όσον αφορά την συμφωνία στο γιουρογκρούπ. Ποια συμφωνία δηλαδή; Αοριστίες και υποθέσεις...

Φυσικά τα εγχώρια δουλικά των Βρυξελλών θα πάρουν όσα νέα μέτρα ζητούν οι δανειστές-τοκογλύφοι. Όσο για τα λεγόμενα αντίμετρα, υπάρχουν μόνο στην φαντασία όσων τα λένε και πολύ φοβάμαι ότι θα υπάρξουν και πολλοί, φυσικά «πανέξυπνοι», που θα το πιστέψουν.

Η φτωχοποίηση και η εξαθλίωση των Ελλήνων θα συνεχιστεί απρόσκοπτα, μιας και κανείς πολιτικάντης δεν παρατάει την καρεκλίτσα και τον μισθουλάκο του. Οποία κατάπτωση που θάλεγαν και οι λόγιοι περασμένων χρόνων.

Αν αναλύσουμε καλύτερα το τι συμβαίνει θα κάνουμε κάποιες ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις:

1η Οσάκις αθετήσουμε, κατά τους δανειστές-τοκογλύφους, τις δεσμεύσεις μας, κλείνουν την στρόφιγγα αναγκάζοντας τους υποτακτικούς τους πολιτικάντηδες στην Ελλάδα να βρίσκουν ηλίθιες δικαιολογίες για την επιβολή σκληρότερων και καταστροφικότερων μέτρων. Οι θρασείς, ονομάζουν τα μέτρα μεταρρυθμίσεις... οι αναλφάβητοι.

2η Οσάκις αθετούν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις οι δανειστές-τοκογλύφοι, τα εγχώρια δουλικά περιορίζονται να σιγοψιθυρίζουν κάποια παράπονα, τίποτε πέραν αυτών.

Συνέντευξη Νίκου Ιγγλέση για το ευρώ

Συνέντευξη του Νίκου Ιγγλέση στον Λάμπρο Καλαρρύτη στο Ρ/Σ Παραπολιτικά 90.1, στις 12-12-2016

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΠΙΣΗΣ:Στην ετικέτα του ιστολογίου:ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Τι πρέπει να θυμόμαστε και να θυμώνουμε...

Του Σπύρου Στάλια

Οικονομολόγου PhD

Όταν η Χώρα μας προσχώρησε στο ευρώ, πέραν των άλλων συμφώνησε ότι:

1) οποιαδήποτε οικονομική δυσπραγία ή κρίση, θεραπεύεται πάντα με την μείωση των μισθών, των συντάξεων, την μείωση των κρατικών δαπανών και την σχετική διάλυση του κράτους. Υποτίθεται ότι η άσκηση αυτής και μόνον της πολιτικής από την Κυβέρνηση, θα κάνει το Έθνος, μακροχρονίως πιο αποτελεσματικό. Η συμφωνία αυτή ονομάζεται εισοδηματική πολιτική προς τα κάτω ή πιο χαριτωμένα, ευέλικτη πολιτική μισθών και τιμών. Είναι δε η μόνη πολιτική για την οποία ως Λαός θα ψηφίζουμε. Με άλλα λόγια ψηφίζουμε με βάση ποιός θα κάνει την χώρα πιο ‘ανταγωνιστική',  κόβοντας μισθούς και ξεπουλώντας το Κράτος. Δεν νομίζω ότι κάποιος πολιτικός μας είχε ενημερώσει ποτέ ότι μόνο για αυτό υπάρχουν οι εκλογές στην ευρωζώνη. Απόδειξη αυτού ένιαι ότι

2) Η Χώρα επίσης συμφώνησε ότι οι άλλες τέσσερες πολιτικές, που ασκεί κάθε επικυρίαρχη χώρα, η νομισματική πολιτική, η δημοσιονομική πολιτική, η συναλλαγματική πολιτική, και η εμπορική πολιτική να ασκούνται από την ΕΚΤ και την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, που από την νομοθεσία της ΕΕ, δεν θα έχουν καμία, μα καμία, ευθύνη για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες των πολιτικών που ασκούν. Ούτε για αυτό μας είχαν ενημερώσει δηλαδή ότι είχαμε παραιτηθεί απο κάθε πολιτική που αποτελεί όπλο για κάθε σύγχρονο κράτος για να αντιμετωπίζει το αβέβαιο του οικονομικό γίγνεσθαι, εσωτερικό και εξωτερικό.

Αντίθετα πάσα αλλαγή από τις αρχές αυτές μας λένε, και έντονα τον τελευταίο καιρό, συνιστά χυδαίο ‘λαϊκισμό’!!!.

Η υπαρξιακή αμφισβήτηση του ελληνισμού και η ανοιγόμενη άβυσσος

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Στρέφοντας το βλέμμα στο πρόσφατο παρελθόν, σ’ αυτήν την μακρά μεταπολιτευτική περίοδο, η οποία ψυχορραγεί εδώ και έξι-επτά χρόνια, παρατηρούμε δύο  βασικές μεταλλάξεις που συνέβησαν στην Ελλάδα: 

Η μία αφορούσε στον ανθρωπολογικό τύπο του Έλληνα, ο οποίος μεταμορφώθηκε σχεδόν ως τον πυρήνα του. Ο γενικά εργατικός, λιτοδίαιτος άνθρωπος, αντικαταστάθηκε από τον ατομιστή, αμοραλιστή κι άπληστο νεοέλληνα. Ο Έλληνας της μεταπολίτευσης εμφανίζεται περισσότερο μορφωμένος, πολύ πιο πλούσιος, πολυταξιδεμένος, αλλά, ταυτοχρόνως, «κενός περιεχόμενου». Κι αυτό γιατί επιδόθηκε στην πρόσληψη δάνειων στοιχείων εκ δυσμάς, τα οποία ουδέποτε αφομοίωσε, καθώς διαμόρφωσαν μόνον την εξωτερική του εικόνα, επιβάλλοντας τη βασιλεία του «δήθεν». Για να πετύχει τη μεταπήδησή του στην νέα εποχή, ο Έλληνας της μεταπολίτευσης «ξεφορτωνόταν» γοργά την περιττή πραμάτεια της βαριάς παράδοσης, με αντίτιμο το «πινάκιο φακής» μιας τυφλής προοδευτικότητας. Έτσι, έφτασε στην ώρα της κρίσης να χάσκει τον νέο άγριο κόσμο που ανατέλλει, περίτρομος, απαράσκευος και άστεγος, κλαυθμηρίζοντας ως νήπιο για τον παράδεισο που εχάθη δια παντός.

Παράλληλα, με την εσωτερική, ψυχοπνευματική του αλλαγή, και συνδεόμενη στενά με αυτήν, έλαβε χώρα και η μετάλλαξη της σχέσης του Έλληνα της μεταπολίτευσης προς την πατρίδα και το κράτος του. 

Μετά το 1974, και ως αποτέλεσμα της επταετούς δικτατορίας, το πολιτικό και ιδεολογικό εκκρεμές κινήθηκε γοργά αριστερά. Οι ηττημένοι στο πολιτικό πεδίο κυριάρχησαν σταδιακά στο ιδεολογικό, και κατέλαβαν όλους σχεδόν τους μηχανισμούς παραγωγής σκέψης. Αυτό επηρέασε καταλυτικά την πρόσληψη του ιστορικού παρελθόντος, καθώς αμφισβήτησε την έως τότε παγιωμένη «εθνική αντίληψη» για τη συνέχεια του ελληνισμού. 

Οι ΗΠΑ αντικαθιστούν τους Άγγλους εναντίον της Ελλάδας

"Αν δεν δημιουργηθεί απέναντι στα εθελόδουλα κόμματα της μεταπολίτευσης ένα γνήσιο πατριωτικό κίνημα, που θα αλλάξει τα δεδομένα της εξάρτησης και της υποταγής, το μέλλον της Ελλάδας είναι πέρα από δυσοίωνο.
Η σωτηρία της Ελλάδας εξαρτάται μόνο από εμάς τους Έλληνες. Η αναγνώριση αυτής της αλήθειας και η συνειδητοποίησή της είναι το πρώτο βήμα για την αντιστροφή της καταστροφικής πορείας. Κανένας ξένος δεν θα μας βοηθήσει, αν δεν βοηθήσουμε εμείς τον ίδιο μας τον εαυτό..."

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, 

[εκπαιδευτικού, συγγραφέα]

Αθήνα, 23.11.2016

Τα πράγματα είναι τόσο απλά και αυτονόητα, ώστε να μην γίνονται αντιληπτά και κατανοητά από τους Έλληνες πολίτες. Δεν μιλούμε για τις κυβερνήσεις και τα κόμματα, που είναι ανέκαθεν υπό εξάρτηση από τους συστημικούς εξωθεσμικούς παράγοντες, εντός και εκτός Ελλάδας και υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα.

Ποια είναι τα απλά και αυτονόητα που δεν καταλαβαίνει ή δεν θέλει να συνειδητοποιήσει ο Έλληνας από τον φόβο και τον τρόμο, να δει την αλήθεια;

Πρώτον. Οι Άγγλοι ήταν ανέκαθεν, εκτός από την περίπτωση του Ελευθερίου Βενιζέλου για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, έως το 1947 εναντίον μας.

Δεύτερον. Την σκυτάλη ανέλαβαν από την χρονιά αυτή οι ΗΠΑ, αναδεικνύοντας κυβερνήσεις που εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Η πρόταση για GREXIT και οι «λαγοί» του Σόιμπλε

Του Όθωνα Κουμαρέλλα*

Χωρίς ιδιαίτερη έκπληξη -είναι αλήθεια- διαβάσαμε σε γνωστό οικονομικό site τη νέα «βερσιόν», που τείνει να γίνει της μόδας, για Grexit αλά Σόιμπλε. Μάλιστα τώρα η «φάκα» έχει και μυρωδάτο «τυράκι». Τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους (σας θυμίζει κάτι αυτό;) της τάξης του 50%, έτσι ώστε αυτό να βρεθεί κάτω από το 100% του ελληνικού ΑΕΠ!

Ξεκινώντας το άρθρο του ο γνωστός οικονομικός «αναλυτής» μας υπενθυμίζει ότι «οι Γερμανοί έχουν έναν ειδικό τρόπο εκπαίδευσης των σκυλιών τους, έτσι ώστε να τους υπακούουν για να παραμένει πεινασμένο το σκυλί και να αποδέχεται ότι του ζητήσει ο κύριος του», με αφορμή την έγκριση της εκταμίευσης μόνο ενός μέρους της υποδόσης των 2,8 δις ευρώ .

Φαίνεται, ότι ο αρθρογράφος αναγνωρίζει στον εαυτό του και αυτούς που εκφράζει το πιστό πεινασμένο σκυλί που εκλιπαρεί τον Κύριό του για ένα ξεροκόμματο, διαφορετικά δεν θα έβαζε υπότιτλο και εισαγωγικό σημείωμα στο άρθρο του: «Εάν η διαγραφή θα ήταν της τάξης του 50% του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε το υπόλοιπο να είναι κάτω του 100% του ΑΕΠ, καθώς επίσης εάν το χρέος που θα απέμενε θα μας επιτρεπόταν να πληρώνεται σε δραχμές, τότε θα είχε νόημα να συζητηθεί πολύ σοβαρά -έτσι ώστε να εκπονηθεί ένα σχέδιο, με κάθε λεπτομέρεια».

Προσέξτε αυτή την υποθετική «ευκτική» «εάν…» τότε «…θα μας επιτρεπόταν να…»! Διαφορετικά δεν μπορούμε να συζητάμε σοβαρά για οποιαδήποτε άλλη λύση. Οποία επιστημονική εμβρίθεια και σοβαρότης!