Γνωριμία με τις ιδέες της Τοπικοποίησης και της Αποανάπτυξης από την ημερίδα στο Πάρκο Αγρότισσας

Γνωριμία με τις ιδέες της Τοπικοποίησης και της Αποανάπτυξης. Βίντεο από την ημερίδα στο Πάρκο Αγρότισσας στο Καλοχώρι Ζίτσας στο πλαίσιο του Back to the river festival στις 13 Αυγούστου 2016 με ομιλητή τον  Γιάννη Μπίλια από την Κίνηση Αποανάπτυξης Τρικαλινών Πολιτών...

Πηγή:http://mariolapz.blogspot.gr/2016/08/blog-post_76.html

Η «άκομψη» εμπλοκή των ΗΠΑ στο Αιγαίο και η σιωπή Κοτζιά!

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Την προηγούμενη εβδομάδα, σύμφωνα με αποκλειστικές και απόλυτα αξιόπιστες πληροφορίες του liberal.gr, είχαμε από πλευράς ΗΠΑ μία εξόχως ασυνήθιστη ενέργεια για τα σύγχρονα διπλωματικά δεδομένα και για την οποία το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και προσωπικά ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, τηρεί σιγή… ιχθύος!

Ο Αμερικανός Πρέσβης στην Αθήνα, κ. David Pearce, επισκέφθηκε τον ΓΓ του ΥΠΕΞ, κ. Δημήτρη Παρασκευόπουλο, και του ανέγνωσε κείμενο τριών σημείων/προϋποθέσεων προκειμένου η νατοϊκή ναυτική δύναμη SNMG2, η οποία «επιχειρεί» στο Αιγαίο για το Προσφυγικό, να δράσει επιτέλους αποτελεσματικά και η όλη δραστηριότητα να εξελιχθεί ομαλά. Στον ίδιο ακριβώς χρόνο ο Αμερικανός Πρέσβης στην Άγκυρα, κ. Francis J. Ricciardone, διάβασε το ίδιο κείμενο στον ομόλογο του κ. Παρασκευόπουλου στο τουρκικό ΥΠΕΞ (στην ουσία μόνιμο υφυπουργό) γνώριμο μας κ. Feridun Sinirlioglu.

Ποιες είναι όμως αυτές οι «προϋποθέσεις» (οι δύο από τις τρεις είναι αυτές που άπτονται εθνικών συμφερόντων) τις οποίες θέλουν να επιβάλλουν οι Αμερικανοί και καθιστούν το όλο γεγονός σοβαρό;

• Τα μέσα των Ελλήνων και των Τούρκων που διατίθενται στην SNMG2 να αποχωρήσουν από την περιοχή επιχειρήσεων και να ασχοληθούν με άλλες δραστηριότητες (;) της δύναμης, όπως… εκλιμενισμό στη Μαύρη Θάλασσα! Πρέπει να επισημανθεί ότι εφόσον αυτό υλοποιηθεί, η Ελλάδα δεν θα έχει κανένα πλοίο με «νατοϊκό καπέλο» στην περιοχή αμέσου ενδιαφέροντος, καθόσον οι προσφυγικές ροές κατευθύνονται προς την επικράτεια της.

Κοινωνική Οικονομία -- Εναλλακτική λύση

[Δημοσιεύτηκε στις 6 Νοε 2013]

Η ταινία «Κοινωνική Οικονομία -- Εναλλακτική λύση» (Σκηνοθεσία: Σοφία Παπαχρήστου) έγινε με την υποστήριξη του ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων Νίκου Χρυσόγελου και του Ινστιτούτου Χάινριχ Μπελ. Η Σοφία Παπαχρήστου και ο Κωστής Παπαναστασάτος ταξίδεψαν 30 ημέρες σε 40 διαφορετικές ευρωπαϊκές τοποθεσίες στη Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο και Ελλάδα για να πάρουν συνεντεύξεις και να παρουσιάσουν, με τη βοήθεια των ίδιων των πρωταγωνιστών, παραδείγματα κοινωνικής επιχειρηματικότητας μέσω διαφορετικών μορφών συνεταιριστικών επιχειρήσεων.

Το ντοκυμαντέρ αποτελεί εργαλείο ενημέρωσης και προώθησης των κοινωνικών / συνεταιριστικών επιχειρήσεων. Από τον τραπεζικό τομέα, μέχρι τον κλάδο της υγείας, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, του αγροτουρισμού, της επαναχρησιμοποίησης κ.ά. Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει δυνατότητες βιώσιμης ανάπτυξης και απασχόλησης μέσα από ένα διαφορετικό μοντέλο οικονομίας, ένα μοντέλο που μπορεί να συμβάλει στη διέξοδο από την κρίση που βιώνουμε σήμερα.

Το Πείραμα της ΒΙΟΜΕ

Την επόμενη βδομάδα ξεκινά το 4ο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας. 

Μέσα στο χώρο του φεστιβάλ, στο "αυτόνομο χωριό" θα γίνουν συζητήσεις αλλά και πρακτικά εργαστήρια όπου ο επισκέπτης θα είναι σε θέση να ανταλλάξει απόψεις,να μάθει πως μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του σε τροφή, υγεία, εκπαίδευση, εργασία, ενέργεια κ.α 

Στην θεματική για την εργασία θα αναπτυχθούν τα ζητήματα της αυτοδιαχείρισης της εργασίας, οι Κοινωνικές επιχειρήσεις, οι Κολλεκτίβες εργασίας, κ.α.

Με αφορμή αυτή τη διοργάνωση είναι ευκαιρία να θυμηθούμε τις περιπέτειες των ανέργων στη χώρα μας. Στο www.vice.com είχε ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στη ΒΙΟ.ΜΕ. που αξίζει το χρόνο μας.Τα προβλήματα που έχουν αντιμετωπίσει μετά το κλείσιμο του εργοστασίου είναι ενδεικτικά του κράτους που λειτουργεί σαν Λερναία Ύδρα, ακυρώνοντας τις ζωές όσων βρεθούν στην ανεργία

Αυτοδιαχείριση και Κοινά: Πέρα από τη δικτατορία της οικονομίας

Του Κώστα Χαριτάκη

Αν αναγνωρίσουμε ως βασικά χαρακτηριστικά των κοινών την κοινή κτήση, την κοινή δημιουργία και την κοινή χρήση, τότε είναι φανερό ότι ο κόσμος των κοινών βρίσκεται πέρα από τον κόσμο της ιδιοκτησίας και της καταναγκαστικής εκμεταλλευτικής εργασίας. Η δημιουργία, προστασία και εξέλιξη των κοινών δεν μπορεί προφανώς να γίνει με τους τρόπους, τις μορφές, τις διαδικασίες που βασικός τους στόχος είναι η περίφραξη και η ιδιωτική ή κρατική απαλλοτρίωση των κοινών, όπως ακριβώς συμβαίνει με την ιδιοκτησία και την διευθυνόμενη από αυτήν εργασία. Ούτε μπορεί να υπαχθεί στην ανταγωνιστική διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου που κινεί την υπάρχουσα οικονομία, μετατρέποντας τον άνθρωπο και τη φύση σε οικονομικούς πόρους για την άντληση κέρδους. Ούτε, ακόμη, μπορεί να συμβιβαστεί με τη δικτατορία της οικονομίας (και της αντίστοιχής της τεχνοεπιστήμης) επί της κοινωνίας, τον αποικισμό από αυτήν όλων των πλευρών της ζωής, και την ακύρωση τελικά της δυνατότητας της κοινωνίας να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της (όπως φαίνεται τόσο δραματικά σήμερα με τη θηλιά του χρέους).

Οι κυρίαρχες παραγωγικές και οικονομικές διαδικασίες είναι διαδικασίες υπαγωγής της κοινωνίας σε καθεστώς ετερονομίας, αλλοτρίωσης και εξάρτησης από το κεφάλαιο και το κράτος.

Η τυραννία της οικονομίας

Του Χάρη Ναξάκη*

«Αυτός είναι ο τρόπος που ο κόσμος τελειώνει,

Όχι μ ’ένα πάταγο αλλά μ’ ένα λυγμό»

T.S.Eliot

Όχι πια άλλα κροκοδείλια δάκρυα για την πτώση στην πρόσφατη θεομηνία του ιστορικού μονότοξου και απαράμιλλης ομορφιάς γεφυριού της Πλάκας στην Ήπειρο. Τα μανιασμένα νερά από τα αγέρωχα βουνά μ’ ένα παρατεταμένο βουητό (λυγμό) εκδικήθηκαν τον υβριστή άνθρωπο, εν ονόματι της φύσης, για τα φαραωνικά έργα του (φράγματα της ΔΕΗ στον Αώο ποταμό στα Γιάννενα και στον Άραχθο στην Άρτα). Ο λυγμός των νερών δεν λογάριασε την μαστορική τέχνη των κτιστάδων και ο απαιτούμενος φόρος τιμής στους μαστόρους της πέτρας δεν είναι απλώς το ξαναχτίσιμο του γεφυριού, αλλά η αλλαγή προτύπου ζωής, η αρμονική συμφιλίωση με τη φύση. 

Γιατί έπεσε το γεφύρι; Επειδή δεν εκπονήθηκαν μελέτες; Δεν έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες για τη συντήρησή του; Σπαταλήθηκαν τα χρήματα σε έργα βιτρίνας ή μούχλιασαν στα συρτάρια της γραφειοκρατίας ή γιατί έβρεξε πολύ ο θεός; 

Ο κατασκευαστής αναγκών

Toυ Χάρη Ναξάκη*

Στο προφητικό βιβλίο για τις ρίζες της παρακμής του δυτικού πολιτισμού, «ο Παπαλάγκι», που σημαίνει ο δυτικός άνθρωπος, καταγράφεται η μαρτυρία του «άγριου» φύλαρχου Τουιαβίι από το νησί Τιαβέα του νότιου ειρηνικού για τον τρόπο ζωής του λευκού ανθρώπου, μετά από την επίσκεψή του στην Ευρώπη. 

«Ο Παπαλάγκι είναι φτωχός γιατί τον εξουσιάζει το πράγμα… όποιος έχει λίγα πράγματα θεωρεί τον εαυτό του φτωχό και πενθεί… Γι’ αυτό και τα πρόσωπα των λευκών είναι συχνά θλιμμένα… ελάχιστοι απ’ αυτούς βρίσκουν χρόνο να δουν τα πράγματα του μεγάλου πνεύματος, να παίξουν στην πλατεία του χωριού, να χορέψουν και να τραγουδήσουν… Άκουσα κάποιον απ’ αυτούς να λέει για μας ότι πρέπει να τους επιβάλλουμε ανάγκες… δηλαδή πράγματα… να φτιάξουμε πράγματα για μας, αλλά πρώτα απ’ όλα για τον Παπαλάγκι.  Να γίνουμε κι εμείς κουρασμένοι, γκρίζοι και σκυφτοί.»

Γιατί η αριστερά λατρεύει την ανάπτυξη;

Του Χάρη Ναξάκη*

"Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για όποιον 

δεν θέτει στον εαυτό του ερωτήματα"

Κομφούκιος 

Γιατί η αριστερά, σχεδόν σε όλες τις εκδοχές τις, νιώθει μια ακαταμάχητη έλξη από τον οικονομισμό, την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα, τον καταναλωτισμό, την τεχνολογική πρόοδο, την ανάπτυξη σε όλες τις μεταμφιέσεις τις (βιώσιμη ανάπτυξη, λαϊκή ανάπτυξη, κλπ), ειρωνεύεται το λιτό βίο ταυτίζοντάς τον με τη λιτότητα; Γιατί η αριστερά είναι το κόμμα της προόδου και της ανάπτυξης; Η απάντηση του ερωτήματος πρέπει να αναζητηθεί στη μήτρα που τη γέννησε. Πίσω από το μύθο της ανάπτυξης και της προόδου βρίσκονται θεωρητικές και οντολογικές παραδοχές του διαφωτιστικού προτάγματος, συνιστώσα του οποίου είναι η αριστερά, παραδοχές που διατύπωσε και ο Μαρξ. 

Η θεοποίηση της οικονομίας παρατηρείται και στις δυο μεγάλες συνιστώσες του διαφωτισμού, τον φιλελευθερισμό και τον μαρξισμό και προϋποθέτει συγκεκριμένες παραδοχές για το χαρακτήρα της ανθρώπινης φύσης. Για τους φιλελεύθερους ο άνθρωπος είναι ιδιοτελές ον και για να μην οδηγηθεί σε ένα πόλεμο όλων εναντίον όλων (Χομπς) πρέπει να αυτορυθμιστεί και να εξισορροπηθεί η ιδιοτέλεια και η απληστία του μέσω της οικονομικής δραστηριότητας, της αγοράς.

Ευημερία χωρίς ανάπτυξη

Φόρουμ- Πολιτικό εργαστήρι:

“Ευημερία χωρίς ανάπτυξη: μια ολοκληρωμένη πρόταση για έναν άλλο κόσμο από κοινού“

δημιουργία ενός προγραμματικού πλαισίου πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης

Πάντειος ή Νομική Σχολή, 20-22 Φεβρουαρίου 2015

Στόχος του φόρουμ- πολιτικού εργαστηρίου είναι η δημιουργία ενός συνεκτικού και περιεκτικού πλαισίου, συγκεκριμένων και εφαρμόσιμων προτάσεων για τη δημιουργία μιας άλλης κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας, εδώ και τώρα.

Το κυρίαρχο πολιτικό και οικονομικό σύστημα επιβάλει την λογική ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πέρα από το υπάρχον μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, των ελεύθερων αγορών, της λιτότητας και της χρηματο-τραπεζικής ηγεμονίας, που έχει καταστρέψει το περιβάλλον και τις κοινωνίες.

Η ρεαλιστική δυνατότητα για την Ενδογενή Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Ελλάδας

Του Αλέξανδρου Οικονομίδη*

Την περασμένη εβδομάδα, σε παρέμβασή του για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση, σ’ αυτόν τον χώρο, ο σύντροφος Ποταμιάνος επεσήμανε μεταξύ άλλων τα εξής:

Τι σημαίνει μεταρρυθμίσεις; Σημαίνει αποδιάρθρωση του τοπικού παραγωγικού μοντέλου… Διαλύω δηλαδή τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

H τελευταία μελέτη της Task Force (δηλαδή της τρόικας) με θέμα: Ανάπτυξη για τις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις στην Ελλάδα (24 Σεπτεμβρίου 2014) περιλαμβάνει τις περισσότερες από τις προτάσεις που έχουν θέσει τα αρμόδια Τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι είναι στα αλήθεια αυτό που θα έπρεπε να μας διαφοροποιεί;

Μα πολύ απλά η λέξη και η σημασία «ενδογενής».

Εκεί δυστυχώς είναι το μεγάλο έλλειμμα του λόγου της σημερινής Αριστεράς.

Γιατί είναι σήμερα αναγκαία η Ενδογενής Παραγωγική Ανασυγκρότηση; Το κύριο ζητούμενο της αυριανής μέρας, είναι το Πώς η ελληνική κοινωνία θα ξανα-σταθεί στα πόδια της.

Μόνο η αυτάρκεια εγγυάται την εθνική ανεξαρτησία...

Γράφει ο Κλεισθένης.

Δεν ανακάλυψα την πυρίτιδα, απλά όλοι το γνωρίζουν αλλά κανείς, τουλάχιστον απ’ τους κυβερνώντες, δεν το πράττει.

Όταν σήμερα έχουμε απόλυτη ανάγκη τις εισαγωγές ακόμα και για να επιβιώσουμε, όταν σήμερα δεν παράγουμε σχεδόν τίποτε, τι περιμένουμε; να είμαστε εθνικά ανεξάρτητοι;

Αν δεν πάρουν μπροστά τα τρακτέρ, αν δεν καπνίσουν τα φουγάρα, αν το πρωί δεν γίνεται συνωστισμός έξω απ’ τους χώρους δουλειάς, τι περιμένουμε; να είμαστε εθνικά ανεξάρτητοι;

Η υπερφορολόγηση, τα πανάκριβα καύσιμα, οι επιδοτήσεις της Ε.Ε που έστειλαν τους αγρότες μας στα καφενεία, οι ποσοστώσεις στην παραγωγή, η αντικατάσταση της παραγωγής με τον χρηματιστηριακό τζόγο και άλλα πολλά στρεβλά οδήγησαν την Ελληνική οικονομία στον μαρασμό. Ακόμη και για να φάμε εισάγουμε.

Τι επιδιώκει η παγκοσμιοποίηση; Να παράγουν λίγες πολυεθνικές εταιρείες και όλοι οι άλλοι να είναι απλά καταναλωτές. Καταναλωτές χωρίς ενεργή συμμετοχή στην παραγωγή, χωρίς δικαιώματα πλην του να διαβιούν φτωχικά, χωρίς ελεύθερο χρόνο, χωρίς προβληματισμούς, χωρίς ελεύθερη βούληση. Απλά να τρώνε και να δουλεύουν.

Αυτή η επιδίωξη της παγκοσμιοποίησης δεν αρκείται μόνο στα λόγια, γίνονται ανά τον κόσμο νομοθετικές ρυθμίσεις που απαγορεύουν την ιδιωτική παραγωγή, την ιδιωτική διαχείριση των σπόρων ακόμη και απαγορεύσεις στην συλλογή του βρόχινου νερού. Μήπως αυτά είναι άγνωστα;

Αποανάπτυξη

Η απάντηση στο αποτυχημένο παγκόσμιο «αναπτυξιακό μοντέλο»

Tου Γιάννη Μιχελή

Όποιος παρακολούθησε την πρόσφατη 4η Διεθνή Διάσκεψη για την Αποανάπτυξη στη Λειψία της Γερμανίας, θα παρατήρησε από την πρώτη στιγμή ότι κανείς εκ των συμμετεχόντων δεν έπλεξε το εγκώμιο της αειφόρου ανάπτυξης, εις πείσμα των καιρών, που προσπαθούν μετά βίας να επαναφέρουν τη λέξη «ανάπτυξη» στην καθημερινότητα των πολιτών. Παρόλα αυτά, η ανάπτυξη αυτή καθαυτή και τα παρελκόμενά της είχαν κεντρική θέση στη Διάσκεψη, καθώς ένα πλήθος πάνω από τρεις χιλιάδες συμμετεχόντων συζήτησαν τις τρέχουσες τάσεις σε τομείς του περιβάλλοντος, της πολιτικής, της οικονομίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο όρος «βιώσιμη ανάπτυξη» άρχισε να χρησιμοποιείται ευρέως τη δεκαετία του 1970 και του 1980, για να υποστηρίξει την θέση πως οι περιβαλλοντικές αρχές και κάποια ελάχιστα οικολογικά όρια πρέπει να τηρούνται στο πλαίσιο της ανάπτυξης, η οποία, από τη σκοπιά του οικονομικού ρεαλισμού, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική ανάπτυξη. Ο όρος «βιώσιμη ανάπτυξη» έτυχε αποδοχής σε ευρεία κλιμάκα, κυρίως μέσω της Επιτροπής για την Αειφόρο Ανάπτυξη του ΟΗΕ, ενός εκ των πολλών κυβερνητικών και μη οργανισμών που συστάθηκαν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, για να συμπεριλάβουν οικολογικούς στόχους στη χάραξη της πολιτικής.

Το μήνυμα της Δρ. Βαντάνας Σίβα για το 2015

Το μήνυμα της Δρ. Βαντάνας Σίβα για το 2015:

Πατήστε υπότιτλοι για να δείτε στα Ελληνικά το κείμενο.

Πηγή:http://www.peliti.gr/

Κρυπτοσοσιαλδημοκρατία και καπιταλισμός ή Αταξική κοινωνία και Ουμανισμός;

(Ρεφορμιστική αποανάπτυξη ή Ουμανιστική Αποκαπιταλιστικοποίηση;)

Του Κώστα Λάμπου

Στο δρόμο προς την ισοκτησία και την Άμεση Δημοκρατία

“Μια αληθινή δημοκρατική κοινωνία, μια κοινωνία που θα κυβερνάται από την γενική βούληση, απαιτεί ισότητα ιδιοκτησίας, τέτοια ώστε κανένας πολίτης να μην μπορεί ποτέ να γίνει τόσο πλούσιος, ώστε ν’ αγοράζει άλλον, και κανένας τόσο φτωχός, ώστε η ανάγκη να τον κάνει να πουληθεί”.

Ζαν Ζακ Ρουσσώ

Όλες οι ιστορικές μορφές κοινωνίας, ταξινομούνται με το κριτήριο της σχέσης της κοινωνίας ως σύνολο με τα εκάστοτε κύρια μέσα παραγωγής και εξ’ αυτού διακρίνονται σε κοινωνίες ισοκτησίας-κοινοκτημοσύνης στις οποίες όλοι εργάζονται για κοινό σκοπό και ο παραγόμενος πλούτος ισοκατανέμεται ανάλογα με τις ανάγκες, ή σε κοινωνίες ατομικής ιδιοκτησίας, παραλλαγές της οποίας αποτελούν η ταξική, η εταιρική, η κρατική και η λεγόμενη ‘δημόσια’ σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομίας ιδιοκτησία, όπου η παραγωγή και η κατανομή των αγαθών αποφασίζεται από τους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας.

Οι σοσιαλδημοκράτες, παλιοί και ‘νέοι’ και οι λεγόμενοι ‘ελευθεριακοί’ αλλά και οι αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί, μάταια αναζήτησαν μια τρίτη μορφή κοινωνίας, ένα ‘τρίτο δρόμο’, που τάχα ‘θα συνδυάζει το σοσιαλισμό με το φιλελευθερισμό’, δίνοντας σ’ αυτόν ονόματα όπως «συμμετοχική δημοκρατία», «ελεύθερος συνεταιρισμός»1, «αντεξουσιαστικός σοσιαλισμός»2, «ελευθεριακός κομμουνισμός», ακόμα και αυτοδιεύθυνση3. Στην ιστορική διαδρομή της η ανθρωπότητα απόκτησε πολλές εμπειρίες και το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως δεν υπάρχει κανένας τρίτος δρόμος, όπως και δεν μπορεί να υπάρξει παρθενογένεση.

Ένας άλλος κόσμος υπάρχει: Χιλιάδες συνεταιρισμοί νερού στον πλανήτη

Του Κώστα Νικολάου

Η «σιωπηλή επανάσταση» των συνεταιρισμών νερού

Οι συνεταιρισμοί νερού δεν είναι ένα μεμονωμένο τοπικό φαινόμενο. Αντίθετα, ευδοκιμούν σε χώρες με διάφορες περιβαλλοντικές και κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικές συνθήκες, γεγονός που δείχνει την προσαρμοστικότητα τους. Χιλιάδες παραδείγματα αστικών ή αγροτικών συνεταιρισμών νερού υπάρχουν στις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Λατινική Αμερική (Χιλή, Κολομβία, Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό και Βολιβία) και την Ευρώπη (Φινλανδία, Δανία, Αυστρία κλπ) [1]. Επιπλέον, οι συνεταιρισμοί νερού έχουν κερδίσει υψηλή βαθμολογία για την ικανοποίηση των πελατών και τις λειτουργικές επιδόσεις σε παγκόσμιο επίπεδο [2].

Το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο προωθεί την ιδιωτική ή τη δημόσια-ιδιωτική διαχείριση του νερού, πιστό στο νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό, αν και οι έρευνες του δείχνουν άλλα πράγματα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το αποτέλεσμα μιας έρευνας της Παγκόσμιας Τράπεζας: "Οι συνεταιρισμοί καταναλωτών μπορούν να προσφέρουν ένα εναλλακτικό θεσμικό μοντέλο για την παροχή υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης σε αστικές περιοχές. Το συνεταιριστικό μοντέλο έχει μια σειρά από πλεονεκτήματα σε σχέση με το ιδιωτικό και δημόσιο μοντέλο. Όλοι οι συνεταιρισμοί κοινής ωφέλειας χαρακτηρίζονται από το γεγονός ότι ιδιοκτήτες και πελάτες είναι οι ίδιοι και ότι οι συνεταιρισμοί δεν έχουν σκοπό το κέρδος.

Μήνυμα από έναν «στρατιώτη του εδάφους» στον Γιάννη Μακριδάκη

intothewild on November 19, 2013 at 10:08 pm said:

Αγαπητέ συναγωνιστή στρατιώτη του εδάφους Γιάννη Μακριδάκη

Είμαι και εγώ ένας «στρατιώτης του εδάφους» 31 ετών, που αν δεν υπήρχε η κρίση η τρόικα και όλα τα δεινά που έχουν χτυπήσει τη χώρα μας, θα είμουν ένας κουστουμαρισμένος νέος σε μια τράπεζα, στέλεχος σε μια μεγάλη εταιρεία (όπως και υπήρξα) ίσως και ένα ακόμα γρανάζι του δημοσίου μιας και διαθέτω πολύ μεγάλο βύσμα.

Για καλή μου τύχη, όπως και η πλειοψηφία εδώ στη Kρήτη, έχω στη κατοχή μου κάποια κομμάτια γης, κληρονομιά από το παππού μου και τη γιαγιά μου – η γιαγιά μου πρόσφυγας από Μικρά Ασία, τους είχε δώσει το κράτος τότε γη για μια καινούργια αρχή.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου βοηθούσαμε το παππού και τη γιαγιά στη καλλιέργεια αμπελιού, ελιάς, λεμονιάς, και ανά διαστήματα σε κηπευτικά, τα τελευταία κυρίως για το σπίτι. Εγώ θυμάμαι ότι πήγαινα με το ζόρι τα σαββατοκύριακα: που να ξυπνάς πρωί, που να γεμίζεις λάσπες, που να κρυώνεις, που να κάθεσαι να τρως με το παππού «φτωχικά» τη τροφή που έβγαζε, ελιές, ντομάτα, σταφίδες, καρύδια κτλ.. Εγώ ο γιος ενός δημόσιου υπαλλήλου που είχε τα πάντα πως να τα καταδεχόμουν όλα αυτά; Όταν παραπονιόμουν στους γονείς μου η απάντηση ήταν «δε τον λυπάσαι το καημένο να τα τραβάει μόνος;».