Πυξίδα προσανατολισμού της ψήφου

Του Χρήστου Γιανναρά

Ηταν εκ των πραγμάτων αδύνατο να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη Βουλή που βρισκόταν στον τρίτο χρόνο της θητείας της. Αδύνατο, γιατί το πολίτευμα στη χώρα μας είναι κομματοκρατία: οι θεσμοί υπηρετούν τα κόμματα – δεν είναι δημοκρατία: δεν υπηρετούν την κοινωνία οι θεσμοί.

Για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας το Σύνταγμα απαιτεί αυξημένη πλειοψηφία (τη θετική ψήφο 180 βουλευτών). Κι αυτό επειδή, όταν συντάχθηκε το ισχύον Σύνταγμα, στον Πρόεδρο αναγνώριζε ισχνές, αλλά πάντως κάποιες αρμοδιότητες ρυθμιστή του πολιτεύματος, ελέγχου ενδεχόμενων αυθαιρεσιών της εκτελεστικής εξουσίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απογύμνωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας από κάθε ρυθμιστική αρμοδιότητα, τον κατέστησε διακοσμητική απλώς φιγούρα, συμπλήρωμα των φουστανελοφόρων της προεδρικής φρουράς. Η αυξημένη πλειοψηφία ήταν πια περιττή. Ομως ούτε το πράσινο ούτε το γαλάζιο ΠΑΣΟΚ είχαν την εντιμότητα να αναθεωρήσουν τη συνταγματική απαίτηση της «αυξημένης», όταν εξέλιπε ο σκοπός στον οποίο η απαίτηση απέβλεπε.

Παρακμή: η αφασία των θεσμικά ακομμάτιστων

Toυ Χρήστου Γιανναρά

Το είπανε: «Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς» –το περιβόητο ΕΣΠΑ– γιατί; Η απουσία λογικού ειρμού στον κομματοκρατούμενο δημόσιο βίο γεννάει όλο και ευτελέστερη εκφραστική, πραγματική αγλωσσία. Τι σημαίνει «πλαίσιο αναφοράς», τι πλαισιώνει αυτό το «πλαίσιο» και σε τι αναφέρεται η «αναφορά»; Γιατί είναι «εθνικό» το πλαίσιο – αφορά μήπως στο πανελλήνιο, προσφέρεται να στηρίξει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες οποιουδήποτε πολίτη; Και κατά τι «στρατηγικό», αφού δεν απηχεί κανέναν επιτελικό σχεδιασμό – όποιος προλάβει βολεύεται, και φυσικά προλαβαίνει ο εγγύτερος στην κομματική πλαισίωση του Πλαισίου Αναφοράς.

Πάντως, το γλωσσικά εξαμβλωματικό ΕΣΠΑ θα καλύψει και την εξαετία 2014 - 2020 κάνοντας ακόμα πιο δυσερμήνευτη την απορία: Πώς είναι δυνατό τα Ταμεία της Ε.Ε. να συνεχίζουν να επιδοτούν στη χώρα μας ένα πολιτικό σύστημα κραυγαλέα και προκλητικά ανήθικο, ανίκανο, ανυπόληπτο; Αραγε αφήνει αδιάφορους τους Ευρωπαίους εταίρους μας η ελλαδική πολιτική πραγματικότητα ή μήπως και κάπου τους βολεύει; Αποκλείεται να αγνοούν το πώς διαχειρίστηκαν οι πολιτικοί μας τα ιλιγγιώδη ποσά («πακέτα» και προγράμματα οικονομικής βοήθειας) που μας προσφέρθηκαν, για να μετάσχουμε κι εμείς στη σύγκλιση των οικονομιών των χωρών-μελών της Ε.Ε.

Πώς ανασταίνεται μια πεθαμένη κοινωνία

Του Χρήστου Γιανναρά

Με ποιο κριτήριο θα διακρίνουμε το «καινούργιο» στην πολιτική, αν τυχόν και οψέποτε εμφανιστεί; Πώς θα ξεχωρίσουμε τη διαφορετική οπτική, τον προγραμματικό ρεαλισμό, τον αυθεντικό ηγέτη;

Κριτήριο στέρεο και δοκιμασμένο είναι η αλλαγή «γηπέδου», αλλαγή των όρων του «παιχνιδιού» – η συνεπής άρνηση του καινούργιου να παίξει στο «γήπεδο» του παλιού και με τους όρους του παλιού. Λίγο πιο συγκεκριμένα, αλλά πάντοτε ενδεικτικά: Το κριτήριο είναι ότι το καινούργιο αρνείται να συμβιβαστεί με «βελτιώσεις» του παλιού, με την επιδιόρθωση της καταστροφής και της παρακμής, με το να κουράρει το από γεννησιμιού του διεστραμμένο.

Οταν ρεκλαμάρουμε σαν «καινούργιο» στην πολιτική την επαναδιαπραγμάτευση των «Μνημονίων» και του χρέους, είναι περισσότερο από φανερό ότι απλώς «διαχειριζόμαστε» τη συντελεσμένη καταστροφή, μένουμε παγιδευμένοι στη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής που χρόνια τώρα επιτείνει μοιραία την παρακμιακή μας διάλυση και την παραλυτική ανημπόρια. Το καινούργιο θα είναι, τόσο ως επαγγελία όσο και ως ρεαλιστικός προγραμματισμός, να ξαναπιστέψει ο Ελληνας ότι κάπου μπορεί να τα καταφέρει. Οτι η ζωή δεν τελειώνει στην οικονομική συμφορά, δεν θα αφήσει να του  κλέψουν  τη  ζωή του υποχρεώνοντάς  τον  να  την  ταυτίζει με το εισόδημα.