ΤΟ ΕΥΡΩ. Η ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Toυ Γιώργου Τριανταφυλλόπουλου

Πηγή:http://eparistera.blogspot.gr/2011/11/blog-post.html

Η επικίνδυνη παγίδα του ευρώ

Ο ανείπωτος φόβος της Γαλλίας απέναντι στη Γερμανία, οι προσπάθειες των ελίτ της Ευρώπης να δημιουργήσουν ένα συγκρίσιμο νόμισμα με το δολάριο ή ίσως οι κρυφές σκέψεις των Η.Π.Α. για ένα δεύτερο ελεγχόμενο από τις ίδιες παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, οδήγησαν στη βιαστική δημιουργία της Ευρωζώνης –  χωρίς καμία οικονομική λογική.

«Από τη διατύπωση της έκθεσης για τη δημιουργία της Ευρωζώνης δεν σκέφτηκα ποτέ πως θα μπορούσε να ιδρυθεί στο εγγύς μέλλον μία νομισματική ένωση, με μία ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα. Φαντάσθηκα πως ίσως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο κάποτε, στα επόμενα εκατό χρόνια. Σκέφθηκα επίσης πως θα ήταν πολύ απίθανο να υιοθετήσουν απλά οι άλλοι Ευρωπαίοι το μοντέλο της Bundesbank» (Poehl, κεντρικός τραπεζίτης της Γερμανίας, 1989).

Ανάλυση

Η ομιλία του προέδρου της Κομισιόν για την «Κατάσταση της Ένωσης» δεν βρήκε καμία απήχηση στην κοινή γνώμη – κυρίως η αναφορά του, σύμφωνα με την οποία το ευρώ θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως όχημα για την ενσωμάτωση όλων των χωρών της ΕΕ. Συγκεκριμένα είπε τα εξής:

«Εάν επιθυμούμε το ευρώ να ενώσει περισσότερο την ήπειρο μας αντί να τη διασπάσει, τότε θα πρέπει να αναδειχθεί σε κάτι περισσότερο από το νόμισμα ορισμένων επιλεγμένων χωρών. Ο προορισμός του ευρώ είναι να αποτελέσει το ενιαίο νόμισμα ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης«.

Στα πλαίσια αυτά, μία πρόσφατη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε μεταξύ των ευρωπαίων οικονομολόγων (πηγή), τεκμηρίωσε πως είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί, όσον αφορά το ευρώ – ενώ στην ερώτηση εάν συμφωνούν με την υποχρεωτική συμμετοχή όλων των χωρών της ΕΕ στην Ευρωζώνη (γράφημα), η συντριπτική πλειοψηφία (σχεδόν το 80%) απάντησε πως είτε δεν συμφωνεί (disagree), είτε διαφωνεί έντονα (strongly disagree).

Τα επιχειρήματα των οικονομολόγων εναντίον της αναγκαστικής υιοθέτησης του ευρώ είναι γνωστά ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 – όπου πολλά επί μέρους μέλη της ονομαζόμενης «Επιτροπής Delor», τα οποία είχαν προετοιμάσει τη νομισματική ένωση, είχαν εντοπίσει αμέσως τα σφάλματα, όσον αφορά το σχεδιασμό της. Ανέφεραν δε τις μεγαλύτερες αδυναμίες της, οι οποίες ήταν οι εξής:

Το πρωσικό όραμα για την Ευρώπη του μέλλοντος

Μία ήπειρος των 500 εκ. ανθρώπων ομοσπονδιακά οργανωμένη και κυριαρχούμενη από τη Γερμανία: με ένα ισχυρό παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και με πολλά αδύναμα εθνικά, με ένα δικό της ΔΝΤ και μία Παγκόσμια Τράπεζα, καθώς επίσης με αυστηρούς οργανισμούς και προδιαγραφές που θα θυμίζουν την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. 

«Η κατά τα λοιπά «δημοσιονομικά ενάρετη Γερμανία», η οποία υποτίθεται ότι μπήκε πριν από την Ελλάδα το 1999 στην Ευρωζώνη με δημόσιο χρέος στο όριο του 60% του ΑΕΠ, παραποίησε επίσης το πραγματικό δημόσιο χρέος της – αφού ποτέ δεν συμπεριέλαβε σε αυτό, όπως όφειλε μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών, το δημόσιο χρέος της τέως Ανατολικής Γερμανίας.

Ειδικότερα, μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών στις 03.10.1990, η πρώην δυτική Γερμανία ανέλαβε τη διαχείριση ενός αντίστοιχου Υπερταμείου με αυτό της Ελλάδας, κάτω από την ονομασία «Treuhandanstalt» (καταπιστευματικό ίδρυμα) – το οποίο είχε στην ιδιοκτησία του τα περιουσιακά στοιχεία της πρώην Ανατολικής Γερμανίας (DDR).

Ο σκοπός του συγκεκριμένου ταμείου που ξεκίνησε η προτελευταία κυβέρνηση της DDR λίγο πριν την επανένωση, ήταν η αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της «περιοχής» – κάτι που δρομολογήθηκε από τον τότε υπουργό οικονομικών της Δυτικής Γερμανίας κ. T. Waigel, σε συνεργασία με τον τότε υπουργό εσωτερικών και σχεδιαστή της γερμανικής επανένωσης κ. Σόιμπλε. Αντί όμως να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία, εκποιήθηκε σε εξευτελιστικές τιμές – με στόχο αφενός μεν να εξοφληθεί το κρατικό χρέος της Ανατολικής Γερμανίας, αφετέρου να προκληθεί ανάπτυξη με τη δημιουργία υποδομών που θα χρηματοδοτούνταν με τα υπόλοιπα έσοδα του ξεπουλήματος.

Η πολεμική μηχανή του ευρωχρέους

Του Νίκου Ιγγλέση 

Υπάρχουν δυο τρόποι για να κατακτήσεις και να υποδουλώσεις ένα έθνος. Ο πρώτος είναι με τα όπλα, ο δεύτερος είναι με το χρέος. Ο δεύτερος τρόπος είναι πιο αποτελεσματικός γιατί – στην αρχή τουλάχιστον – δε γίνεται αντιληπτός από τον υποδουλωμένο πληθυσμό. Οι κατακτητές εμφανίζονται ως εταίροι που θέλουν να συνδράμουν, βαπτίζουν τα επαχθή δάνεια «βοήθεια», τη φορολογική επιδρομή «δημοσιονομική προσαρμογή», τις περικοπές μισθών και συντάξεων «μεταρρυθμίσεις». Στην ουσία μια Ύπατη Αρμοστεία  αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση  της χώρας με δύο βασικούς στόχους. Ο πρώτος είναι να εισπράττει το φόρο υποτέλειας, δηλαδή, τους τόκους των δανείων. Ο δεύτερος είναι η λαφυραγώγηση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της κατακτημένης περιοχής.

Η…δημιουργική ασάφεια 

Οι αποφάσεις του Eurogroup της 15^ης Ιουνίου 2017 για το ελληνικό ζήτημα αποτελούν προσωρινά ημίμετρα με βάση την τακτική του «βλέποντας και κάνοντας». Επίσης χαρακτηρίζονται από «δημιουργική ασάφεια», η οποία όμως, όταν έρθει η ώρα να ληφθούν οι συγκεκριμένες αποφάσεις,  πάντοτε καταλήγει σε βάρος του αδύναμου μέρους.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με το Eurogroup, θα πρέπει να επιτυγχάνει κάθε χρόνο,  μέχρι το 2022,  πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ και στη συνέχεια 2% μέχρι το 2060. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει κάποιος να διαθέτει προφητικές ικανότητες για να μπορεί να προβλέψει την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας σε βάθος σαράντα και πλέον χρόνων. Επειδή όμως το πρωτογενές πλεόνασμα πηγαίνει στο σύνολό του στην πληρωμή,  μέρους ή του συνόλου,  των τόκων του χρέους, αν αυτό είναι μικρότερο του απαιτούμενου οδηγεί σε αύξηση του χρέους.  Θα πρέπει, δηλαδή, η χώρα μας να δανείζεται όχι μόνο για τα χρεολύσια αλλά και για την πληρωμή των τόκων παίρνοντας επί πλέον ποσά. Αύξηση του χρέους σημαίνει στη συνέχεια αύξηση των τόκων. Η απόλυτη οικονομική σχιζοφρένεια. Παράλληλα το ύψος των ετήσιων τόκων είναι συνάρτηση των επιτοκίων του ευρώ τα  οποία σήμερα είναι πολύ χαμηλά, αλλά ποιος μπορεί να γνωρίζει σε πιο επίπεδο θα βρίσκονται μετά πέντε, δέκα ή είκοσι χρόνια;

Η πικρή αλήθεια για το Ευρώ, την ΕΕ και την Ελλάδα

Οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν το 2010 με αφετηρία την Ελλάδα ότι βίωναν έναν τρομακτικό εφιάλτη, ευρισκόμενοι όλοι μαζί σε ένα ελαττωματικό πλοίο που ήταν αδύνατον να επισκευαστεί, με μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων στο αμπάρι του – αποφασίζοντας να τοποθετήσουν στο στόχαστρο την Ελλάδα, για να κρύψουν το πρόβλημα εις βάρος της.

«Τραπεζική βόμβα μεγατόνων: Η Ελλάδα συνεχίζει να χρησιμοποιείται για την κάλυψη των τεράστιων τραπεζικών προβλημάτων της Ευρωζώνης, των ισχυρών κρατών της, του ευρώ, του δολαρίου, καθώς επίσης των Η.Π.Α. – από όπου αναμένεται να ξεσπάσει στο μέλλον η μητέρα όλων των κρίσεων» (άρθρο μας από το 2012, πηγή).

Ανάλυση

Αυτό που ελάχιστοι άνθρωποι κατανοούν είναι το ότι, η έξοδος από μία οικονομική κρίση είναι εντελώς αδύνατη μέσω της πολιτικής λιτότητας – κάτι που έχει αποδεχθεί από την ιστορία πολλές φορές στο παρελθόν. Ειδικότερα, η πρώτη φορά που υιοθετήθηκε η συγκεκριμένη πολιτική ευρέως στις Δημοκρατίες, ήταν η δεκαετία του 1930 – μετά το χρηματιστηριακό κραχ του 1929, όπου οι μεγάλες βιομηχανικές χώρες, όπως οι Η.Π.Α., η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιαπωνία, αποφάσισαν να περιορίσουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς τους, μειώνοντας κυρίως τις δημόσιες δαπάνες.

Εν προκειμένω υπήρχαν δύο βασικά κίνητρα, τα οποία τις οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση: η ηθική και ο καταναγκασμός, ενώ για την Ιαπωνία επί πλέον η επιθυμία της να ανήκει στα εξελιγμένα δυτικά Έθνη. Ειδικότερα τα εξής:

(α) Όσον αφορά την ηθική, είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του τότε προέδρου των Η.Π.Α. (Hoover), σύμφωνα με τον οποίο: «Δεν μπορούμε να παράγουμε ευημερία μέσω της σπατάλης» – επίσης του καγκελαρίου της Γερμανίας (Bruening), ο οποίος είπε ότι: «Χωρίς πόνο δεν γίνεται κανένας υγιής». Οι απόψεις του πρώτου συμβαδίζουν με αυτές αρκετών Ελλήνων σήμερα, οι οποίοι κατηγορούν τη χώρα τους για τις παθογένειες της – ενώ του δεύτερου με τον κ. Σόιμπλε που είναι φανατικός οπαδός της σχολής του προγόνου του.

12 Μαθήματα Σύγχρονης Οικονομικής Θεωρίας για Μαθητές του Δημοτικού και του Γυμνασίου

Του Σπύρου Στάλια
Οικονομολόγου PhD

Τα 12 Μαθήματα Σύγχρονης Οικονομίας  απευθύνονται κυρίως σε παιδιά του Δημοτικού και εφήβους του Γυμνασίου. Επειδή ακριβώς απευθύνονται σε αυτούς, που εξ αντικειμένου  δεν έχουν καμία παιδεία σε θέματα οικονομίας, το κάθε θέμα είναι γραμμένο με πολύ απλό και ξεκάθαρο τρόπο, έτσι ώστε κάθε οικονομική έννοια να γίνεται άμεσα κατανοητή, και εύκολα να απορροφάται.  Ταυτοχρόνως, επειδή οι έννοιες συνδέονται, προσπάθησα να καταδείξω με ευκρινή τρόπο, πως η σύνδεση των οικονομικών εννοιών μας οδηγεί σε ολοκληρωμένα και ασφαλή συμπεράσματα που δεν αντιφάσκουν προς την κοινή λογική.

Θα ήθελα να σας δώσω δυο παραδείγματα του τι εννοώ. Για τους νεοφιλελεύθερους του ευρώ,  οικονομία είναι η μελέτη της διανομής των σπανίων πόρων ενώ οι επιθυμίες μας είναι απεριόριστες. Με βάση αυτό τον ορισμό πολλές επιθυμίες θα παραμένουν ανεκπλήρωτες. Αυτό σημάνει ότι αν θέλουμε πιο πολύ ψωμί θα πρέπει να έχουμε λιγότερη παιδεία ή αν θέλουμε να ζήσει ο Λευτέρης καλύτερα θα πρέπει να ρίξουμε το επίπεδο ζωής της Γιώτας. 

Με βάση αυτό τον ορισμό καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι από την οικονομία παίρνεις ανάλογα με αυτό που συνεισφέρεις και αυτό που παίρνεις είναι δίκαιο. Για ότι σου συμβαίνει εσύ φταις. Τέλεια ζούγκλα. Άλλα αν ορίσουμε την οικονομία ως την επιστήμη που μελετά την κοινωνική παραγωγή των πόρων και την κοινωνική τους διανομή από την ζούγκλα της ατομικότητας καταλήγουμε στον πολιτισμό της συνύπαρξης.

ΠΟΣΟΤΙΚΗ ΧΑΛΑΡΩΣΗ= ΧΡΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ

Toυ Γιώργου Τριανταφυλλόπουλου

Πηγή : http://eparistera.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html

Τίτλοι τέλους για το ευρώ...

Η μερική ή ολική διάλυση της Ευρωζώνης φαίνεται πως έχει ήδη σφραγισθεί, ενώ μάλλον δεν υπάρχει πια κανένας τρόπος για να αποτραπεί, ειδικά επειδή οι Ευρωπαίοι δεν υποστηρίζουν την πολιτική της ένωση – οπότε πράγματι βρισκόμαστε προ των πυλών του χάους.

Ανάλυση

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει (πηγή), η κακοδιαχείριση των οικονομικών της Ελλάδας εκ μέρους των διεφθαρμένων κυβερνήσεων μετά το 1980 που διαστρέβλωσαν το Σύνταγμα υπέρ των δικών τους συμφερόντων, η καταναλωτική και δανειακή συμπεριφορά των Ελλήνων, η γερμανική πολιτική του μισθολογικού dumping, σε συνδυασμό με τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ που ήταν ανέκαθεν προσαρμοσμένη στις ανάγκες της Γερμανίας, καθώς επίσης η εξαγωγή της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης από τις Η.Π.Α., οδήγησαν την Ελλάδα στην κρίση του 2009 – όπου η χώρα υπερχρεώθηκε, ενώ τα «δίδυμα» ελλείμματα της (ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, προϋπολογισμός) έφτασαν στο ζενίθ.

Ας δεχθούμε όμως πως η αιτία δεν ήταν τα παραπάνω, αλλά όλα όσα μας κατηγορούν οι άλλες χώρες και ιδίως οι Γερμανοί – όπως το ότι ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας, πως καταναλώναμε υπερβολικά με δανεικά χρήματα, ότι φοροδιαφεύγαμε ασύστολα, πως η διαφθορά τόσο των κυβερνήσεων, όσο και των Πολιτών ήταν ανεξέλεγκτη, ότι πολιτικοί και πολίτες εκμεταλλεύονταν με κάθε τρόπο το δημόσιο κοκ.

Το λόμπι της δραχμής και οι «ελλείποντες κρίκοι»

Του Γιώργου Καραμπελιά*

Ο αρθρογράφος του Βήματος, Παύλος Παπαδόπουλος, με ένα μακροσκελές πόνημα για την κυβέρνηση Τσίπρα και τα σχέδια περί δραχμής (βλ. Η σκευωρία του εθνικού νομίσματος και το σαμποτάζ στη Δημοκρατία), επισημαίνει ένα σύνολο από γεγονότα και παράγοντες που επιβεβαιώνουν όλα όσα –τουλάχιστον εμείς– τονίζουμε από τον Μάρτιο του 2015. Από τότε υποστηρίζαμε πως η κυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ, και στις δύο παραμέτρους της, κινούνταν εξαρχής με δύο εναλλακτικά σχέδια, είτε ρήξη και έξοδο από την Ευρωζώνη, εάν εξασφάλιζε τις απαραίτητες διεθνείς συμμαχίες και στηρίξεις, είτε υποταγή στις απαιτήσεις των εταίρων και υπογραφή νέου μνημονίου (βλέπε σχετικά τα βιβλία μου, 6 μήνες που συγκλόνισαν την Ελλάδα, Αύγουστος 2015, και Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, Η υπέρβαση, Οκτώβριος 2016).

Το γεγονός ότι ο Τσίπρας και ο Καμμένος έπαιζαν από την αρχή και συστηματικά σε δύο ταμπλό, μπορεί εκείνη την εποχή να μην ήταν τόσο εμφανές, σήμερα όμως αποτελεί μυστήριο μόνο για ολιγοφρενείς ή ιδεοληπτικούς. Διαφορετικά, εκ των υστέρων, δεν μπορεί να εξηγηθεί ούτε ο Βαρουφάκης και η διαρκής υπονόμευση των διαπραγματεύσεων, ούτε η Ζωή Κωνσταντοπούλου και το «επονείδιστο χρέος», ούτε ο Λαφαζάνης και το «σχέδιο Νομισματοκοπείο». Όλα αυτά ήταν ενταγμένα στο υπ’ αριθμόν ένα σενάριο του Τσίπρα και του Καμμένου με την προϋπόθεση ότι θα έβρισκαν στήριξη είτε στις ΗΠΑ είτε/και στη Ρωσία ώστε να μπορούν να υλοποιηθούν. Και μόνον η έλλειψη αυτής της στήριξης απέτρεψε την εφαρμογή του. Σε ό,τι αφορά στη Ρωσία, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Πούτιν στον Ολάντ, το ζήτημα «παιζόταν» μέχρι το βράδυ του δημοψηφίσματος – η Μόσχα όχι μόνον αρνήθηκε να στηρίξει με δάνειο τον Τσίπρα αλλά αρνήθηκε ακόμα και να τυπώσει δραχμές για λογαριασμό της Ελλάδας. Παράλληλα, οι Αμερικανοί, αφού πρώτα είχαν αποδυναμώσει την ευρωζώνη μέσω της ελληνικής κρίσης, επιθυμούσαν πλέον την παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ.

Γιατί δεν πρέπει τώρα να φύγουμε από το ευρώ!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Εκεί που φυτρώνει ο κίνδυνος, εκεί φυτρώνει κι αυτό που θα μας σώσει»

Φρίντριχ Χαίντερλιν

«Η ελληνική φυλή ήταν πάντα και είναι ακόμα η φυλή που έχει το επικίνδυνο μέγα προνόμιο να κάνει θάματα. Όπως όλες οι δυνατές, μεγάλης αντοχής φυλές, κι η ελληνική μπορεί να φτάσει στον πάτο του γκρεμού, κι ακριβώς εκεί, στην πιο κρίσιμη στιγμή, όπου οι αδύνατες ράτσες γκρεμίζουνται, αυτή δημιουργεί το θάμα. Επιστρατεύει όλες τις αρετές και πετιέται μονομιάς, χωρίς διάμεσους σταθμούς, στην κορυφή της λύτρωσης. Το απότομο τούτο απρόβλεπτο από το λογικό, ανατίναγμα, προς τ’ απάνω ονομάζεται θάμα. Όλη μας η Ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα βίαιο επικίντυνο δρασκέλισμα από τον χαμό στη σωτηρία»

Νίκος Καζαντζάκης, "Ταξίδι στον Μωριά"

Αποφάσισα τώρα, που μπάζει από παντού το ευρωπαϊκό καράβι, να κάνω το αντίθετο από τα ποντίκια. Πριν πέσω, ή με πετάξουν στο νερό, όπου δεν με περιμένει ο παράδεισος του «εθνικού νομίσματος», αλλά μάλλον οι καρχαρίες, να εκμεταλλευθώ τον ελάχιστο χρόνο που απομένει και ό,τι υλικά βρω, να φτιάξω μια σχεδία πριν βρεθώ στο πέλαγος.

‘Έβαλα τον τίτλο για να προκαλέσω σκέψη, όχι γιατί πιστεύω, ποτέ δεν πίστευα, ότι πρέπει να μείνουμε καλά και σώνει στο ευρώ. Πάντα το θεωρούσα πολύ κακό νόμισμα για Ελλάδα και Ευρώπη. Μας διώχνουν άλλωστε. Άσε που μπορεί να διαλυθεί μόνο του!

Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε ρήξη και σύγκρουση με τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές για να γλυτώσουμε. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι τους αυτοσχεδιασμούς και τυχοδιωκτισμούς που υποστήκαμε και εξαιτίας των οποίων ο ελληνικός λαός είναι τώρα στο χώμα, χωρίς ούτε τη δύναμη να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο.

Η αλήθεια για το χρέος, το νόμισμα κι ένας Πίνακας όλο το «ζουμί»

Tου Όθωνα Κουμαρέλλα

Όλοι μιλούν για το νόμισμα, αλλά ελάχιστοι για το χρέος. Μιλούν για μέτρα μιας κάποιας ελάφρυνσης μέσω επιμήκυνσης, ή μείωσης των επιτοκίων, αλλά ουδείς βάζει το δάκτυλον επί των τύπον των ήλων. 

Η αλήθεια είναι ότι και τα δύο -το ευρώ και το χρέος- είναι τόσο πολύ δεμένα μεταξύ τους, που εάν δεν απαλλαγούμε και από τα δύο ταυτό-χρονα, η πορεία προς την τελική καταστροφή είναι προδιαγεγραμμένη και αναπόδραστη.

Ποια είναι η αιτία, που μας είπαν, ότι προκάλεσε τη συνεχιζόμενη για επτά χρόνια «κρίση»;

Η υπερχρέωση της χώρας, που οφείλονταν στη «σπάταλη» ζωή μας και την «άρνησή» μας να γίνουμε.... προοδευμένοι Ευρωπαίοι.

Μας είπαν -και εξακολουθούν να μας λένε- ότι η σωτηρία θα έρχονταν από την αλληλεγγύη των «εταίρων» μας, αφού βέβαια κι εμείς θα γινόμασταν λιτοδίαιτοι και «νοικοκύρηδες». Εμείς όμως εκεί… πεισματάρηδες ανατολίτες αρνούμαστε να μεταρρυθμιστούμε….

Η αλήθεια όμως είναι λίγο διαφορετική και «κρύβεται» μέσα στον παραπάνω Πίνακα:

Τι τόσο παραστατικά μας δείχνει σε σχέση με την ελληνική τραγωδία ο παραπάνω πίνακας;

Η σημαδιακή ημερομηνία ορόσημο είναι η 31^η Δεκεμβρίου 2001. Είναι η βραδιά προς το....
ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς του 2002 που η Ελλάδα με πολλές φαμφάρες και αντίστοιχες προσμονές, εγκαταλείπει το εθνικό της νόμισμα -τη δραχμή- και υιοθετεί ένα κοινό με άλλες χώρες της Ε.Ε. -το ευρώ-, παραδίδοντας τη νομισματική της κυριαρχία σε υπερεθνικά κέντρα, τις αποφάσεις των οποίων πολύ λίγο, έως καθόλου, θα μπορούσε να επηρεάζει στο εξής.

Το παιχνίδι με το GREXIT

Του Ιάκωβου Ιωάννου

Οι Η.Π.Α. τάσσονται υπέρ της εξόδου, ο Σόιμπλε επιμένει, οι πολίτες έχουν μάλλον πεισθεί, ενώ η κυβέρνηση νομίζει πως με τη δραχμή θα μπορούσε να μείνει στην εξουσία εφαρμόζοντας μία αριστερή πολιτική και ξεπλένοντας τις προδοσίες του παρελθόντος – οπότε καλό κουράγιο σε όλους μας.

«Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, οπότε όλα μπορεί να συμβούν ή να μη συμβούν. Οφείλουμε όμως να γνωρίζουμε πως, όταν δρομολογηθεί κάτι τόσο σημαντικό, όπως η έξοδος μίας χώρας από την Ευρωζώνη, είναι συνήθως ξαφνικό και απροσδόκητο – συμβαίνει δηλαδή, όταν κανένας δεν το περιμένει«.

Άρθρο

Ενώ το ΔΝΤ τοποθετείται υπέρ της μείωσης του ελληνικού χρέους θεωρώντας το ως εξαιρετικά μη βιώσιμο, ο Γερμανός υπουργός οικονομικών είναι εντελώς αντίθετος εκτός εάν η Ελλάδα εγκαταλείψει την Ευρωζώνη – εκούσια προφανώς, αφού διαφορετικά είναι ανέφικτο. Εν τούτοις συμφωνούν μεταξύ τους ως προς ένα τουλάχιστον σημείο: στην επιβολή νέων μέτρων, είτε για να επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα 1,5% του ΑΕΠ (ΔΝΤ), είτε 3,5% (Γερμανία).

Το γεγονός δε, σύμφωνα με το οποίο καμία απολύτως χώρα της Ευρωζώνης μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση δεν κατάφερε ούτε καν να πλησιάσει το 3,5% αφήνει αδιάφορους τους Ευρωπαίους – όταν κανένας στον πλανήτη δεν μπορεί να κατανοήσει πως είναι δυνατόν να πετύχει αυτόν τον άθλο εκείνο το κράτος, το οποίο είναι για όγδοο συνεχόμενο χρόνο βυθισμένο στην ύφεση, έχοντας χάσει πάνω από το 25% του ΑΕΠ του.

Επιταχύνει τον επαναπατρισμό των αποθεμάτων χρυσού της η Bundesbank

Νωρίτερα από ότι ήταν αρχικά προγραμματισμένο επιστρέφουν τα αποθέματα χρυσού της γερμανικής κεντρικής τράπεζας από περιοχές, όπως η Νέα Υόρκη και το Παρίσι, σε μια χρονική συγκυρία, όπου η εμπιστοσύνη στο ευρώ υποχωρεί ακόμη και στο εσωτερικό των κρατών - μελών της Ευρωζώνης.

Όπως μεταδίδουν τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, τα αποθέματα συνολικά 3.378 τόνων χρυσού, η αξία των οποίων εκτιμάται στα 120 δισ. ευρώ, είχαν σταλεί για φύλαξη σε ασφαλή καταφύγια μακριά από τη Μόσχα στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου και συμβολίζουν για τη Γερμανία την οικονομική άνοδο της χώρας και τη σταθερότητά της.

Το κλίμα όμως έχει αλλάξει στη Γηραιά Ήπειρο, όπου η μια κρίση διαδέχεται την άλλη, κάτι που προκαλεί ανησυχίες στο Βερολίνο για τη διατήρηση του χρυσού στο εξωτερικό. Ορισμένες αναλύσεις αναφέρουν ότι ενδέχεται τα αποθέματα αυτά, τα οποία είναι τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως να χρειαστούν, ώστε να προσφέρουν στήριξη σε ένα γερμανικό μάρκο, εφόσον διαλυθεί η ζώνη του ευρώ.

Θετικός σε Grexit ο υποψήφιος πρέσβης του Τραμπ στην ΕΕ

Την άποψη ότι θα ήταν προτιμότερο για την Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη εξέφρασε ο Τεντ Μάλοχ, ο άνθρωπος που έχει επιλέξει ο Ντόναλντ Τραμπ για τη θέση του πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Δεν θέλω να μιλήσω εκ μέρους των Ελλήνων, όμως κατά πάσα πιθανότητα, από την οπτική γωνία ενός οικονομολόγου, υπάρχει πολύ ισχυρός λόγος για την Ελλάδα να βγει από το ευρώ», 

σημείωσε χαρακτηριστικά ο κ. Μάλοχ, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο πρακτορείο Bloomberg.

Ο κ. Μάλοχ, οικονομολόγος στο βρετανικό πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, έχει εκφραστεί επανειλημμένα με έντονο σκεπτικισμό για την ύπαρξη του κοινού νομίσματος και για την ίδια την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Μιλώντας στο Bloomberg, ο κ. Μάλοχ τόνισε πως υπάρχουν εύλογα ερωτήματα για το «εάν θα πρέπει να υπάρχει» πρόγραμμα στήριξης για την Ελλάδα αλλά και ποιος θα πρέπει να είναι υπεύθυνος για την χρηματοδότησή του.

Η αναφορά Μάλοχ στο Μνημόνιο έρχεται τη στιγμή που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όπου οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος, δεν έχει ακόμα αποφασίσει εάν θα λάβει μέρος στο ελληνικό πρόγραμμα.

Ο οικονομολόγος διευκρίνισε πάντως πως δεν γνωρίζει τίποτα σχετικά με τη στάση που θα τηρήσει η κυβέρνηση Τραμπ απέναντι στην εμπλοκή ή μη του ΔΝΤ στη χώρα μας.

Επιτακτική η ανάγκη ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας

Για το βιβλίο του Φρεντερίκ Λορντόν με τίτλο Σκοτώνουν τους Έλληνες… Χρονικά του ευρώ 2015.

Του Ορέστη Σταμόπουλου

Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε στην χώρα μας το βιβλίο του, Γάλλου οικονομολόγου και κοινωνιολόγου, Φρεντερίκ Λορντόν με τίτλο "Σκοτώνουν τους Έλληνες… Χρονικά του ευρώ 2015". Το βιβλίο αποτελεί συλλογή άρθρων – αναλύσεων του Λορντόν αναφορικά με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα την προηγούμενη πολυτάραχη χρονιά. Τα άρθρα, γραμμένα σε μαχητικό και κριτικό τόνο, αναρτήθηκαν στο blog La Pompe Phynance (Η αντλία της φυλλοξήρας) του γαλλικού εντύπου Le Monde Diplomatique.

Ο Λορντόν, είναι ένας ριζοσπάστης διανοούμενος που ανήκει στην επονομαζόμενη Σχολή της Ρύθμισης που έχει τις ρίζες της στην σκέψη των Μαρξ και Κέυνς. Επίσης, αποτελεί ιδρυτικό μέλος της συσπείρωσης των Economistes Atterres (Αηδιασμένων οικονομολόγων). Ο Λορντόν ήταν, επίσης, από αυτούς που προοϊκονομούσαν την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και όταν αυτός βρισκόταν στον προθάλαμο της κυβερνητικής εξουσίας, τον Γενάρη του 2015.

Από το πρώτο κιόλας άρθρο του βιβλίου, "Οι εναλλακτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ: να κρυφτεί κάτω από το τραπέζι ή να το αναποδογυρίσει", ο Λορντόν παραθέτει εκτενώς στον αναγνώστη την ρηξιακή συλλογιστική του. Τα άρθρα του αφενός διαπνέονται από την συνεπή και τεκμηριωμένη κριτική στην ιδέα του «φαντασιακού ευρωπαϊσμού», και αφετέρου από την κριτική στην θέση του «εφικτού άλλου ευρώ».

►Επιστροφή στην πολιτική κυριαρχία

Το μείζον, όμως, πολιτικό διακύβευμα για τον συγγραφέα, το οποίο και υπερσκελίζει όλα τα υπόλοιπα, είναι ένα: 

η επιστροφή εδώ και τώρα της λαϊκής – πολιτικής κυριαρχίας όλων των λαών της Ευρώπης. Τον πυρήνα της σκέψης του διαπερνά σταθερά η προσπάθεια αποδόμησης του πολιτικού αφηγήματος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για άρση της λιτότητας εντός της ευρωζώνης, αλλά και της συνακόλουθης δυνατότητας για «δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης».

«Κόκκινος συναγερμός» στην Ευρωζώνη από την άνοδο του δολαρίου

Του Χρήστου Αλωνιστιώτη

Χάνει και τα 1,0450 το ευρώ έναντι του δολαρίου με τους επενδυτές να συνεχίζουν για δεύτερη ημέρα να αποτιμούν όχι μόνο τις αποφάσεις της Fed αλλά το συνδυασμό των αποφάσεων της ΕΚΤ την περασμένη εβδομάδα και της BoJ τα ξημερώματα.

Η Fed, σε μια κίνηση η οποία ήταν αναμενόμενη αύξησε τα επιτόκια κατά 0,25% αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ότι εμφανίστηκε περισσότερο hawkish για το μέλλον της νομισματικής πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι πλέον οι αγορές προεξοφλούν έξι αυξήσεις επιτοκίων στα επόμενα δυο χρόνια.

Επιπρόσθετα, η Fed χρησιμοποίησε μια «μαγική φράση». Είπε ότι «η αύξηση επιτοκίων αντανακλά την εμπιστοσύνη για την πορεία της αμερικανικής οικονομίας». Δεδομένου ότι εδώ και έξι εβδομάδες, οι επενδυτές είναι ισχυρά τοποθετημένοι στο δολάριο ενώ αντίθετα έχουν τις μεγαλύτερες short θέσεις στην ιστορία του ευρώ, η πτωτική κίνηση της ισοτιμίας ήταν πανίσχυρη.

Πλέον, με την Fed να αυξάνει κι άλλο τα επιτόκια και την ΕΚΤ να αυξάνει το δικό της QE, τα yields είναι συντριπτικά υπέρ του δολαρίου που σημαίνει ότι θα υπάρξει και νέα ανοδική κίνηση.

Ήταν δεδομένο ότι μια κίνηση κάτω από τα 1,0460 που ήταν και τα χαμηλά σχεδόν 2,5 ετών θα ενεργοποιούσε σειρά εντολών, η κίνηση προς το 1,0000 και χαμηλότερα αναμένεται ότι θα είναι πιο γρήγορη από τις εκτιμήσεις.

Σε πλήρη εξέλιξη το σχέδιο της «νομισματικής παρένθεσης»!

Του Θανάση Μαυρίδη

Συνεχίζουν την τακτική του Γιάνη του Βαρουφάκη περί «δημιουργικής ασάφειας». Στην πραγματικότητα πρόκειται για δημιουργική καταστροφή, η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην δραχμή. Δεν κλείνουν την συμφωνία άμεσα, επειδή δεν θέλουν να την κλείσουν. Μεταθέτουν συνεχώς τον χρόνο, αν και ξέρουν ότι κάθε μέρα καθυστέρησης μας φέρνει πιο κοντά στο σχέδιο Σόιμπλε.

Στην αρχή μας είπαν ότι θα συμφωνούσαν οπωσδήποτε μέχρι τον Δεκέμβριο. Έπειτα ο Δεκέμβριος έγινε Ιανουάριος κι αν διαβάσουμε προσεκτικά την ανακοίνωση των Γερμανών που μιλάνε γενικόλογα για το... 2017, καταλαβαίνουμε ότι η βαλίτσα πλέον πάει μακριά. Μας λένε ότι δεν μπορούν να ψηφίσουν τα εργασιακά. Δεν μας λένε τι θα έχει αλλάξει τον Μάρτιο, τον Απρίλιο ή τον Ιούνιο. Πώς θα μπορέσουν τότε και δεν μπορούν σήμερα; Αξίζει αυτή η «αναμονή» για το ρίσκο που παίρνει η χώρα;

Μερικοί ακόμη μήνες αναμονής. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη οικονομική ασφυξία στην αγορά. Περισσότερα χρέη του δημοσίου προς τους ιδιώτες και λιγότερη ρευστότητα στο σύστημα.

Τι πρέπει να θυμόμαστε και να θυμώνουμε...

Του Σπύρου Στάλια

Οικονομολόγου PhD

Όταν η Χώρα μας προσχώρησε στο ευρώ, πέραν των άλλων συμφώνησε ότι:

1) οποιαδήποτε οικονομική δυσπραγία ή κρίση, θεραπεύεται πάντα με την μείωση των μισθών, των συντάξεων, την μείωση των κρατικών δαπανών και την σχετική διάλυση του κράτους. Υποτίθεται ότι η άσκηση αυτής και μόνον της πολιτικής από την Κυβέρνηση, θα κάνει το Έθνος, μακροχρονίως πιο αποτελεσματικό. Η συμφωνία αυτή ονομάζεται εισοδηματική πολιτική προς τα κάτω ή πιο χαριτωμένα, ευέλικτη πολιτική μισθών και τιμών. Είναι δε η μόνη πολιτική για την οποία ως Λαός θα ψηφίζουμε. Με άλλα λόγια ψηφίζουμε με βάση ποιός θα κάνει την χώρα πιο ‘ανταγωνιστική',  κόβοντας μισθούς και ξεπουλώντας το Κράτος. Δεν νομίζω ότι κάποιος πολιτικός μας είχε ενημερώσει ποτέ ότι μόνο για αυτό υπάρχουν οι εκλογές στην ευρωζώνη. Απόδειξη αυτού ένιαι ότι

2) Η Χώρα επίσης συμφώνησε ότι οι άλλες τέσσερες πολιτικές, που ασκεί κάθε επικυρίαρχη χώρα, η νομισματική πολιτική, η δημοσιονομική πολιτική, η συναλλαγματική πολιτική, και η εμπορική πολιτική να ασκούνται από την ΕΚΤ και την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, που από την νομοθεσία της ΕΕ, δεν θα έχουν καμία, μα καμία, ευθύνη για τα αποτελέσματα και τις συνέπειες των πολιτικών που ασκούν. Ούτε για αυτό μας είχαν ενημερώσει δηλαδή ότι είχαμε παραιτηθεί απο κάθε πολιτική που αποτελεί όπλο για κάθε σύγχρονο κράτος για να αντιμετωπίζει το αβέβαιο του οικονομικό γίγνεσθαι, εσωτερικό και εξωτερικό.

Αντίθετα πάσα αλλαγή από τις αρχές αυτές μας λένε, και έντονα τον τελευταίο καιρό, συνιστά χυδαίο ‘λαϊκισμό’!!!.

Φρανσουά Φιγιόν: Ο άγγελος του θανάτου της ΕΕ

Του Απόστολου Διαμαντή

Η αιφνίδια και ορμητική πορεία του Φρανσουά Φιγιόν, προς την νίκη στις προκριματικές εκλογές της  γαλλικής δεξιάς, σημαίνει το οριστικό τέλος της φιλοευρωπαϊκής και φιλογερμανικής πολιτικής ελίτ της Γαλλίας.

Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται μόλις ένα μικρό βήμα πριν από τις θέσεις της Μαρίν Λεπέν, η οποία προτείνει άμεσα δημοψήφισμα εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ. Ο Φιγιόν το λέει κάπως διαφορετικά, με άλλα λόγια, αλλά πολύ κοντά στην ίδια ουσία: θα κάνω δημοψήφισμα για να δώσω «τέλος στον διοικητικό φεντεραλισμό», έγραψε με τρόπο αποφασιστικό στον Monde στις 27 Ιουνίου.

Τι σημαίνει αυτό;  Το εξηγεί πολύ καθαρά και επιθετικά ο ίδιος, με τρόπο που δεν σηκώνει καμία παρερμηνεία. «Οι φίλοι μας οι άγγλοι…», λέει ο Φιγιόν, «…έστειλαν ένα σαφές μήνυμα. Είναι το μήνυμα όσων δεν θέλουν μια Ευρώπη – σουρωτήρι. Που αυξάνει τους ελέγχους και τις ρυθμίσεις.  Άκουσα τους βρετανούς, που είναι περήφανοι για την εθνική τους καταγωγή, να φοβούνται πως θα χάσουν τον έλεγχο της μοίρας τους. Προτείνω να ακολουθήσουμε τους βρετανούς, λέξη προς λέξη»!

Η πρόταση για GREXIT και οι «λαγοί» του Σόιμπλε

Του Όθωνα Κουμαρέλλα*

Χωρίς ιδιαίτερη έκπληξη -είναι αλήθεια- διαβάσαμε σε γνωστό οικονομικό site τη νέα «βερσιόν», που τείνει να γίνει της μόδας, για Grexit αλά Σόιμπλε. Μάλιστα τώρα η «φάκα» έχει και μυρωδάτο «τυράκι». Τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους (σας θυμίζει κάτι αυτό;) της τάξης του 50%, έτσι ώστε αυτό να βρεθεί κάτω από το 100% του ελληνικού ΑΕΠ!

Ξεκινώντας το άρθρο του ο γνωστός οικονομικός «αναλυτής» μας υπενθυμίζει ότι «οι Γερμανοί έχουν έναν ειδικό τρόπο εκπαίδευσης των σκυλιών τους, έτσι ώστε να τους υπακούουν για να παραμένει πεινασμένο το σκυλί και να αποδέχεται ότι του ζητήσει ο κύριος του», με αφορμή την έγκριση της εκταμίευσης μόνο ενός μέρους της υποδόσης των 2,8 δις ευρώ .

Φαίνεται, ότι ο αρθρογράφος αναγνωρίζει στον εαυτό του και αυτούς που εκφράζει το πιστό πεινασμένο σκυλί που εκλιπαρεί τον Κύριό του για ένα ξεροκόμματο, διαφορετικά δεν θα έβαζε υπότιτλο και εισαγωγικό σημείωμα στο άρθρο του: «Εάν η διαγραφή θα ήταν της τάξης του 50% του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε το υπόλοιπο να είναι κάτω του 100% του ΑΕΠ, καθώς επίσης εάν το χρέος που θα απέμενε θα μας επιτρεπόταν να πληρώνεται σε δραχμές, τότε θα είχε νόημα να συζητηθεί πολύ σοβαρά -έτσι ώστε να εκπονηθεί ένα σχέδιο, με κάθε λεπτομέρεια».

Προσέξτε αυτή την υποθετική «ευκτική» «εάν…» τότε «…θα μας επιτρεπόταν να…»! Διαφορετικά δεν μπορούμε να συζητάμε σοβαρά για οποιαδήποτε άλλη λύση. Οποία επιστημονική εμβρίθεια και σοβαρότης!