Του Σπύρου Στάλια
1. Η «Σιδερένια Φυλακή» της Μακροοικονομικής Πολιτικής
Όταν ένα κράτος-μέλος της Ευρωζώνης υπογράφει τις ιδρυτικές συνθήκες (Μάαστριχτ, Λισαβόνα) και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο Σταθερότητας, αποδέχεται αυτόματα ότι οι βασικοί μοχλοί της οικονομίας βρίσκονται εκτός του εθνικού ελέγχου.
Όποιο κόμμα και αν κερδίσει τις εκλογές, έρχεται αντιμέτωπο με προδιαγεγραμμένα όρια:
• Δημοσιονομικοί Κανόνες: Τα όρια για το έλλειμμα (κάτω από 3% του ΑΕΠ) και το χρέος είναι θεσμοθετημένα. Αν μια κυβέρνηση προσπαθήσει να τα παραβιάσει, ενεργοποιούνται αυτόματες κυρώσεις ή η απειλή των αγορών (άνοδος των spreads).
• Νομισματική Στενότητα: Η ΕΚΤ ελέγχει τη ρευστότητα των τραπεζών. Αν μια κυβέρνηση αποφασίσει μια ριζικά διαφορετική πολιτική που «τρομάζει» το ευρωπαϊκό κατεστημένο, η κάνουλα της ρευστότητας μπορεί να κλείσει (όπως συνέβη ιστορικά στο παρελθόν στην Ευρωζώνη).




