Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Το Ευρωπαϊκό Συνδικάτο του Εγκλήματος


Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, των 540 σελίδων και προς το παρόν μόνο στα αγγλικά, αποτελεί συγκλονιστική ανάλυση των λεπτομερειών της εν ψυχρώ δολοφονίας της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Αναμφισβήτητα, πολλά από τα αδιανόητα μαρτύρια, που επιβλήθηκαν στη μικρή ευρωπαϊκή χώρα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, καθώς και η κεντρική ερμηνεία της επιλογής της, ως Ιφιγένειας, ήταν αρκούντως γνωστά, και μάλιστα από την αρχή του ελληνικού δράματος, σε όσους φυσικά ήθελαν να τα γνωρίζουν [1]. Ωστόσο, η πολύτιμη συμβολή του ανά χείρας δοκιμίου εδράζεται στα αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία, που συνοδεύουν το σύνολο των εφιαλτικών αποκαλύψεων, και που αυτόματα διακωμωδούν τις συνήθεις κατηγορίες των συνοδοιπόρων της τρόικας, περί δήθεν αφελών και αστήρικτων απόψεων. Με την υψηλών προδιαγραφών γραφή του Γιάνη Βαρουφάκη, που συνδυάζει στέρεες γνώσεις οικονομίας, βαθιά καλλιέργεια και πολύπλευρη μόρφωση, έχω την πεποίθηση ότι χάρη στο βιβλίο αυτό, που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα, θα γίνει επιτέλους γνωστή, στην Ευρώπη και στην υφήλιο, η φρικτή αλήθεια, γύρω από την καθολική καταστροφή της Ελλάδας [2].

Παράλογο, αλλά ίσως όχι και ανεξήγητο, το είδος του σάλου που προκλήθηκε από το περιεχόμενο του βιβλίου, όπως αυτό απεικονίζεται στα ΜΜΕ. Αντί, δηλαδή, να υπάρξει οργή, που θα ήταν απολύτως δικαιολογημένη, από το πλήθος των πολύπλευρων αποδείξεων, που εμπεριέχονται στο βιβλίο Βαρουφάκη:

Αλήθεια, έχει παραδοθεί ο λαός μας;


Του Δημήτρη Καζάκη

Αλήθεια, έχει παραδοθεί ο λαός μας;

Το ερώτημα μπορούν να το επαναλαμβάνουν μόνο όσοι δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάνε. Κανένας λαός δεν παραδίδεται ποτέ. Συντρίβεται, διαλύεται, αποσυντίθεται, διχάζεται, οπισθοδρομεί πηγαίνοντας ίσως και αιώνες πίσω στην ιστορία του, αλλά δεν παραδίδεται. Ότι πλήγματα και να καταφέρουν σ’ έναν λαό οι εχθροί του – εγχώριοι και οικουμενικοί – το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυναμώνουν τη θέλησή του για επιβίωση και να αναγεννούν την αντίσταση και τον αγώνα του με διαφορετικούς κάθε φορά ιστορικούς όρους. Αυτό λέει η ιστορία.

Και μόνο οι λαοί που αναδεικνύουν την κατάλληλη ηγεσία, διαθέτουν την κατάλληλη οργάνωση που εξασφαλίζει την ενότητα στις τάξεις και τις γραμμές τους με ξεκάθαρο σκοπό τη διεκδίκηση της δικής τους ελευθερίας και αυτοδιάθεσης, κατακτούν τη θέση τους στο ιστορικό προσκήνιο. Όλοι οι άλλοι είναι καταδικασμένοι σ’ ένα σισύφειο κυνηγητό της δικής τους αυθυπαρξίας, που είναι καταδικασμένη να παραμένει ένα όνειρο απατηλό και άπιαστο όσο ταυτίζεται με θρησκευτικές, ή φυλετικές καθαρότητες.

Δεν ασχολούμαστε μ’ εκείνους που την προσωπική τους δειλία, ανικανότητα και ανημπόρια την έχουν μετατρέψει σε κανόνα ζωής για ολόκληρο το λαό. Συνήθως αυτοί που μοιρολογούν καταλήγοντας με το γνωστό κλισέ, «τι τα θέλετε, ο λαός έχει παραδοθεί», δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να κρίνουν όλους τους άλλους με γνώμονα τον εαυτό τους. Αν διέθεταν έστω στο ελάχιστο προσωπική αξιοπρέπεια θα γνώριζαν πολύ καλά αυτό που συνιστά το δίδαγμα των διδαγμάτων από την αρχαιότητα έως σήμερα κι ο Καζαντζάκης επαναλαμβάνει στην Ασκητική του με την δύναμη και την απολυτότητα που του αρμόζει: