Η πρώτη περίοδος λειτουργίας της δημοκρατίας

Παραθέτουμε παρακάτω ένα απόσπασμα από το έργο του Χρήστου Ρήγα, "Τότε που λειτουργούσε η δημοκρατία" (εκδ. Εντός, 1996). Το βιβλίο στο σύνολό του αποτελεί μια αξιόλογη μελέτη της δημοκρατικής εποχής της αρχαίας Αθήνας, ιδωμένης με ριζοσπαστικό τρόπο από τον συγγραφέα. Η ριζοσπαστικότητά του έγκειται στο ότι ερμηνεύει, με εμβριθή αλλά όχι ακαδημαϊκό τρόπο, την ουσία των πολιτικών εξελίξεων και εντάσεων της εποχής, παρουσιάζει το ρόλο των σημαντικότερων προσωπικοτήτων καταλύοντας τις στερεότυπες αντιλήψεις που έχουν επικρατήσει γι’ αυτούς στη νεώτερη εποχή, και καταρρίπτει πολλούς μύθους με τους οποίους έχουμε επενδύσει την προσέγγιση των γεγονότων και των σχέσεων εξουσίας της αθηναϊκής δημοκρατίας. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να αποδειχτεί περισσότερο χρήσιμο και ουσιαστικό από πολλά σύγχρονα έργα επαγγελματιών διανοούμενων, που αξίζει να διαβαστεί και να διαδοθεί, ώστε να συνεισφέρει, με την ευρύτητα των γνώσεων που περιέχει, στο ξεκαθάρισμα της αντίληψής μας για το πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο της αρχαίας δημοκρατικής εποχής.

***

Η δημοκρατία συνάντησε, από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της, την αντίδραση των εχθρών της στο εσωτερικό και κυρίως στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό φαίνεται πως δεν συνένωσε το σύνολο των ευγενών εναντίον της παρά μόνο τους ολιγαρχικούς. Η δολοφονία του Εφιάλτη και η αποτυχημένη προσπάθεια του Κίμωνα να επαναφέρει το παλαιό καθεστώς ήταν οι μόνες αντιδράσεις των ολιγαρχικών. Μετά την εξορία του Κίμωνα οι ολιγαρχικοί δεν προέβησαν σε καμιά φανερή ενέργεια ανατροπής του νέου καθεστώτος. Η δημοκρατία, από την πλευρά της, δεν προέβη σε διώξεις ολιγαρχικών ούτε στην κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας ούτε σε αναδασμό της γης, αλλά αντίθετα εγγυήθηκε την περιουσία, την ασφάλεια και την ελευθερία, την τιμή και την υπόληψη όλων ανεξαιρέτως των πολιτών.

Το ψέμα, κριτήριο απόρριψης από το δημόσιο χώρο

Γνωστή η απόπειρα πολλές αλήθειες να σταμπαριστούν σαν «λαϊκισμός». Ε ναι λοιπόν, οι πολιτικοί κατά κανόνα λένε ψέματα και χρησιμοποιούν συστηματικά το ψέμα σαν τρόπο ύπαρξης και όπλο για την επίτευξη στόχων. Ένα από τα βασικά κριτήρια απόρριψης ενός πολιτικού (προσώπου ή φορέα) οφείλει να είναι η σχέση του με το ψέμα. Ο δημόσιος χώρος δεν πρέπει να χωρά τους ψεύτες (και τους κλέφτες).

Ο ΣΥΡΙΖΑ κολυμπά με άνεση στο ψέμα, το χρησιμοποιεί κατά κόρον και επιστημονικά. Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού που επιτρέπει το ψέμα προκειμένου να αναρριχηθεί κανείς στην εξουσία ή να τη διατηρήσει. Αυτά είναι ανακαλύψεις του Τσίπρα και της παρέας, δεν έχουν καμιά σχέση με την προαγωγή του ανθρώπου, της κοινωνίας, του τόπου. Τίποτα δεν κτίζεται στο ψέμα. Αργά ή γρήγορα, η πραγματικότητα τα αποσαρθρώνει.

Στη ΔΕΘ λέγονται παραδοσιακά τα πιο μεγάλα ψέματα. Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης πριν από δύο χρόνια βοήθησε να κερδηθούν οι εκλογές, αλλά στηριζόταν όλο σε ένα ψέμα. Τα λεφτά που θα μοιράζονταν για την ανθρωπιστική κρίση δεν υπήρχαν. Έτσι και σήμερα αυτά που θα μεταφερθούν υποτίθεται από τους καναλάρχες προς τις ευπαθείς ομάδες, πάλι δεν υπάρχουν.

Καλωσόρισμα στην Ήπειρο

Μουσική: Πετρολούκας Χαλκιάς - Τάκης Μπαρμπέρης - Καλωσόρισμα,  από το δίσκο 

In Parallel.

Η κλοπή του χρυσού

Της Σερένας Νομικού

‘Όλοι γνωρίζουμε πως ανέκαθεν τα αποθέματα χρυσού «μετακινούνταν» από τις χώρες με εμπορικά ελλείμματα, άρα με ζημίες, προς τις χώρες με εμπορικά πλεονάσματα και επομένως με κέρδη. Αυτός ήταν άλλωστε ένας από τους βασικούς λόγους, για τους οποίους η Αμερική εγκατέλειψε τον κανόνα του χρυσού το 1971, θέλοντας μεταξύ άλλων να αποφύγει την πλήρη απώλεια των αποθεμάτων της.

Επίσης γνωρίζουμε πως τα αποθέματα χρυσού πολλών δυτικών χωρών διαφυλάσσονται στα θησαυροφυλάκια κυρίως της Fed και δευτερευόντως της Τράπεζας της Αγγλίας. Ίσως είναι σωστό να σημειώσω εδώ πως η Μ. Βρετανία σχεδιάζει την κατασκευή ενός τείχους στο λιμάνι του Calais για να εμποδίσει την εισροή μεταναστών από τη Γαλλία, στα hot spot της οποίας η κατάσταση έχει γίνει αφόρητη (πηγή).

Συνεχίζοντας στο θέμα, μόλις στα τέλη του προηγουμένου χρόνου έγινε γνωστό στο ευρύ κοινό της Γερμανίας πως τα αποθέματα χρυσού της κεντρικής της τράπεζας, καθώς επίσης οι απαιτήσεις της σε χρυσό βρίσκονταν κατά ένα μεγάλο μέρος τους στο εξωτερικό. Τα περισσότερα από αυτά στις ΗΠΑ, χωρίς όμως να έχει γίνει ποτέ έλεγχος από τους Γερμανούς για να αποδειχθεί πως πράγματι υπάρχουν.

Ανεξάρτητα όμως από αυτό, η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας ανακοίνωσε κάποια στιγμή πως τα αποθέματα χρυσού που βρίσκονταν στη Γαλλία και στην Αμερική θα επιστραφούν στη χώρα, κάτι που ζητούν πλέον πολλά άλλα κράτη, όπως η Αυστρία. Εν τούτοις, εάν πιστέψει κανείς τις δηλώσεις του διαχειριστή ενός κερδοσκοπικού κεφαλαίου (W. Kaye), «η Γερμανία δεν πρόκειται να δει ποτέ το χρυσό της».

Το Κράτος δεν είναι Πατρίδα….

«Το Κράτος δεν είναι Πατρίδα….Η Πατρίδα αντιπροσωπεύει το ιερό και αδιαφιλονίκητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, εθνών να αισθάνονται, να σκέπτονται, να θέλουν και να δρουν με τον δικό τους τρόπο, και ο τρόπος αυτός είναι πάντα το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης.

Υποκλινόμαστε, λοιπόν, στην παράδοση, στην ιστορία. Ή, καλύτερα, τις αναγνωρίζουμε όχι γιατί μας παρουσιάζονται σαν αφηρημένα εμπόδια που σχηματίστηκαν μεταφυσικά, νομικά και πολιτικά από τους σοφούς δασκάλους και ερμηνευτές του παρελθόντος , αλλά μόνο γιατί έχουν περάσει πραγματικά στο αίμα και στη σάρκα, στις αληθινές σκέψεις και τη θέληση των σημερινών λαών».

Μιχαήλ Μπακούνιν

Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων.

Του Διονύση Χαριτόπουλου

Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.)

Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

BREXIT:Το πειραματόζωο δραπέτευσε... για δεύτερη φορά!

Του Δημήτρη Καρούσου*

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μεγάλη Βρετανία αν και αποτέλεσε έκπληξη πρώτου μεγέθους αφού ενάντια στην προπαγάνδα του φόβου οι Βρετανοί στάθηκαν όρθιοι και επέλεξαν ΒRΕΧΙΤ, δεν πρέπει να μας ξενίζει γιατί στην πραγματικότητα δεν ήταν η πρώ­τη φορά που το πειραματόζωο (Μεγάλη Βρετανία) προσπάθησε να δραπετεύσει από το σφαγείο της Ευρωπαϊκής Ένω­σης. Υπάρχει και το 1992 .

Το 1992 λοιπόν η Μεγάλη Βρετανία δρα­πέτευσε από τον Μηχανισμό ΕΒΜ, τον μηχανισμό δηλαδή που οδηγούσε τις χώρες στο ενιαίο νόμισμα δηλαδή στο Ευρώ.

Το 1992 και ο μηχανισμός ΕRΜ

Ο ΕRΜ (Exchange Rate Mechanism) ήταν ουσιαστικά ο προθάλαμος του ευρώ και δημιουργήθηκε προκειμένου:

• να μειώσει τις διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών μεταξύ των μελών του, έτσι ώστε να παρέχει νομισματική σταθερότητα που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για ανάπτυ­ξη και ευημερία, ώστε για παράδειγμα οι εξαγωγείς αγαθών μέσα στην Ε.Ε. να εντεί­νουν το εμπόριο, αφού δεν θα κινδυνεύουν να χάσουν χρήματα από απότομες διακυ­μάνσεις μεταξύ των νομισμάτων.
• να κρατήσει τον πληθωρισμό χαμηλά.
• να προσφέρει γενικότερα ένα κατάλλη­λο οικονομικό - νομισματικό, περιβάλλον όπου άνθρωποι και επιχειρήσεις θα μπορέ­σουν να αναπτυχθούν.
• να δουν και άλλες χώρες όλα αυτά τα θετικά και να θελήσουν και αυτές να συμμετάσχουν στην Ε.Ε και στο Ευρώ που θα ακολουθούσε.

Αν και πρόκειται για Σταθερό μηχανισμό (fixed currency exchange rate) επειδή επέτρεπε τις διακυμάνσεις μέσα σε όρια, margin band ή Parity Grid με περιθώριο συν ή πλην 2.25% για σχεδόν όλα τα νομίσμα­τα (εκτός από την Ιταλική Λιρέτα, Ισπανική Πεσέτα, το Πορτογαλικό εσκούδο και τη λίρα Αγγλίας) που μπορούσαν να έχουν διακύμανση συν ή πλην 6% έμεινε γνωστό σαν semi-pegged system.

Όταν ένα νόμισμα ξεπερνούσε είτε το άνω όριο είτε το κάτω όριο της ζώνης δη­λαδή είχε ανατιμηθεί ή υποτιμηθεί πέρα από τα επιτρεπόμενα όρια τότε οι κεντρι­κές τράπεζες έπρεπε να παρέμβουν είτε πουλώντας είτε αγοράζοντας το νόμισμα έτσι ώστε να το επαναφέρουν στην κα­θορισμένη ζώνη διαπραγμάτευσης. (Σ.Σ.: Παρακαλώ να το θυμάστε αυτό θα είναι χρήσιμο για τη συνέχεια.)