ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (32) : Pharoah Sanders Quartet - The Creator Has A Master Plan

Η κρίση της εποχής μας: χρήμα και άνθρωπος

Του Θεόδωρου Γεωργίου*

Στην ιστορία της ανθρωπότητας διαμορφώθηκαν ιστορικές φάσεις κατά τις οποίες το σκέπτεσθαι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συγκρότηση πραγμάτων όπως είναι π.χ. η πολιτική, η οικονομία, η τέχνη κ.ά. Ο ιστορικός διαφωτισμός κατά τους δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο αιώνες είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, στο οποίο η σκέψη (ελεύθερη και ανεξουσίαστη) θέτει τους πραγματολογικούς όρους της ανθρώπινης ύπαρξης εντός των ορίων του προτύπου του εξορθολογισμού.

Από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα (χρονολογία – ορόσημο είναι το έτος 1848 για την ευρωπαϊκή κατάσταση των πολιτικών πραγμάτων) μέχρι τις μέρες μας τα ανθρώπινα πράγματα διευθετούνται άλλοτε από την πολιτική, άλλοτε από τους πολέμους και το τελευταίο διάστημα των πενήντα ετών από την οικονομία, η οποία έχει καταστεί «πρώτη αρχή» οργάνωσης του ανθρώπινου και κοινωνικού κόσμου. Η ίδια η Ευρώπη, της οποίας η ιστορική εξέλιξη κατά τους τελευταίους αιώνες ανάγεται στη σκέψη (δηλαδή στη φιλοσοφία, στις επιστήμες και στην τεχνική κατά την τελευταία φάση) εντάσσεται ως προς τις πολιτικές επιλογές και αποφάσεις της στο οικονομικό παράδειγμα.

Ο "αυτοκράτορας" μίλησε ξανά

Του system failure

Οι τελευταίες κινήσεις Ντράγκι (http://tvxs.gr/news/ellada/nea-meiosi-sto-005-basiko-epitokio-tis-ekt) επιβεβαίωσαν δύο πράγματα: Πρώτον, την ηγεμονία της τραπεζικής ελίτ που έχει εδραιωθεί για τα καλά στην ευρωζώνη και δεύτερον, την κυκλοφορία περισσότερης ποσότητας χρήματος ανάμεσα στα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με την, βαριά λαβωμένη, πραγματική οικονομία να "παρακαλάει" και πάλι για παροχή ρευστότητας από τις τράπεζες.

Τα νέα μέτρα δεν πρόκειται να φέρουν καμία βελτίωση στην οικονομία της ευρωζώνης και το ξέρουν. Οι οικονομικές ελίτ και οι πολιτικοί-μαριονέτες τους θα επιδιώξουν μια "επιτυχή" ολοκλήρωση του πειράματος στην Ελλάδα έτσι ώστε να το επεκτείνουν σε όλη την ευρωζώνη, καθώς αυτός είναι ουσιαστικά ο βασικός τους στόχος. Η ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας και ιδιαίτερα του μικρομεσαίου κλάδου, καθώς και η μείωση της ανεργίας, θα ήταν καταστροφικοί παράγοντες για την επιθυμητή κατάληξη του πειράματος, γι'αυτό και δεν πρόκειται να συμβούν.

Ουκρανία: ΕΕ και ΝΑΤΟ… άνω κάτω

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Τις «ένδοξες» ημέρες πριν από την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ, όταν το ΝΑΤΟ είχε ως βασική αποστολή την αντιμετώπιση της Μόσχας, ένιωσαν οι πολιτικοί ηγέτες αλλά και οι στρατηγοί στη διήμερη σύνοδο τη Συμμαχίας που πραγματοποιήθηκε στην Ουαλία. Καθώς ξεκινούσε από το απόγευμα της Παρασκευής η κατάπαυση του πυρός, μεταξύ του ουκρανικού στρατού και των φιλορώσων αυτονομιστών, οι νατοϊκοί αξιωματούχοι συζητούσαν τρόπους για να ενισχύσουν την φιλοφασιστική κυβέρνηση που οι χώρες τους επέβαλαν στο Κίεβο.

Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες απειλούσαν ανοιχτά το Κρεμλίνο με προσφυγή στο άρθρο 5, που προβλέπει κοινή στρατιωτική δράση, παρά το γεγονός ότι καμία χώρα μέλος της συμμαχίας δεν απειλείται αυτή τη στιγμή από τη Ρωσία. Η Ουάσιγκτον κατάφερε να εντάξει τις συνομιλίες στην Ουαλία στον ευρύτερο σχεδιασμό της που στόχο έχει να φέρει την Ευρώπη σε οριστική ρήξη με τη Μόσχα και παράλληλα να αναγκάσει τις χώρες της ΕΕ και κυρίως τη Γερμανία να βάλουν βαθύτερα το χέρι στην τσέπη για να χρηματοδοτήσουν τη στρατιωτική απομόνωση της Ρωσίας.

Τον τόνο της συνόδου είχαν δώσει λίγες ημέρες νωρίτερα οι ηγέτες της Βρετανίας και των ΗΠΑ, Ντέιβιντ Κάμερον και Μπαράκ Ομπάμα, με κείμενο που δημοσίευσαν στην εφημερίδα Ταιμς και στο οποίο παρουσίαζαν το ΝΑΤΟ σαν μια συμμαχία που βάλλεται πανταχόθεν και πρέπει να αμυνθεί.

Παρίσι, Αθήνα, Ουάσιγκτον: Ποιον απογοήτευσε σήμερα ο γυμνός πρωθυπουργός;

Του Δ. Τρικεριώτη

Ο πρωθυπουργός σήμερα στην ομιλία του στη ΔΕΘ δεν απογοήτευσε τον μέσο φορολογούμενο Έλληνα πολίτη διότι αυτός δεν περίμενε να ακούσει από τον κ. Σαμαρά κάτι που χειροπιαστά θα μπορούσε να βελτιώσει την καθημερινή του ζωή, ούτε βέβαια περιμένει να ακούσει κάτι πρακτικά διαφορετικό από τον κ. Τσίπρα. 

Στη συνείδηση του μέσου πολίτη είναι και οι δύο δέσμιοι είτε των επιλογών, είτε των συνεπειών της τρόικα, και επιπλέον δεν έχουν πείσει ότι συνιστούν κάτι ποιοτικά διαφορετικό από απλές εκδοχές του ίδιου αντιπαραγωγικού μοντέλου κρατισμού, ο πρωθυπουργός πιο συγκαλυμμένα και υποκριτικά, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιο ανοικτά και πληθωρικά.

Ειδικά φέτος, ο πρωθυπουργός ανέβηκε στο πόντιουμ πολιτικά γυμνός. Το Παρίσι ήταν τελικά καθοριστικό. Η εκτίμηση, που και εμείς υποστηρίξαμε, ότι δηλαδή οι δανειστές αυτήν την φορά δεν θα ενδώσουν στα πολιτικά παρακάλια της κυβέρνησης, πρέπει να είναι σωστή. Δεν άφησαν τον πρωθυπουργό να δεσμευτεί σε τίποτε συγκεκριμένα, αν δεν τελειώσει και αυτή η αξιολόγηση και βέβαια η κατάθεση του προϋπολογισμού.

Και βέβαια εκείνος δεν τόλμησε να αρθρώσει μονομερώς κανένα πολιτικό λόγο για να υπερασπίσει τον αναξιοπαθούντα λαό ή έστω τους ψηφοφόρους του και να τους δώσει έμπρακτη ελπίδα.

Στη φάση του μη-πολέμου και της μη-ειρήνης ο κόσμος μας

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Ολοένα και περισσότεροι στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και αλλού μοιάζει να ανησυχούν όχι ακριβώς για το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά για την πιθανότητα να ξεσπάσει ένας γενικευμένος πόλεμος με τις αναλογίες της διεθνούς κρίσης που κατέληξε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και στην διακοπή της πρώτης απόπειρας ολοκλήρωσης της παγκοσμιοποίησης.

Εγώ δεν ανησυχώ, όχι επειδή δεν υπάρχουν αναλογίες - υπάρχουν δυστυχώς πολλές - αλλά επειδή προς το παρόν δεν υπάρχουν «λεφτά» ούτε για πόλεμο, ούτε για ειρήνη. Οι οικονομικές σχέσεις στις ΗΠΑ και κυρίως στην ΕΕ δεν είναι τέτοιες που θα ευνοούσαν μια παγκόσμια σύρραξη, ενώ από την άλλη είναι αδύνατον δι’ αυτών να προωθηθεί η δημοκρατία τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ, πράγμα απαραίτητο για την δημιουργία ενός σταθερού ειρηνικού περιβάλλοντος στις διεθνείς πολιτικές. Και ας μην έχουμε αυταπάτες: η υπόθεση πόλεμος-ειρήνη συνεχίζει να είναι πρωταρχικώς μια υπόθεση της Δύσης. 

Η αδυναμία διαχείρισης της χρηματοπιστωτικής δυσλειτουργίας, στα όρια της κρίσης, που ξεκίνησε στο τέλος του 2000, δεν έχει βρει μια κοινά συμφωνημένη θεραπεία μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ. Είναι πρόδηλο πως υπάρχει πλέον σοβαρό ζήτημα στις σχέσεις του Δυτικού πολιτικοοικονομικού συνασπισμού.