ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (26) : Hannibal Marvin Peterson - Soul Brother (In Dedication To Malcolm X)

Για το Φέργκιουσον του Μιζούρι

“People, people we are the same

No we’re not the same

Cause we don’t know the game”

(Public Enemy – Fight The Power, 1990)

Του Καπυμπάρα

«Δεν είναι φυλετικό, είναι θέμα ταξικό», διάβασα να γράφει ένα αναρχικό πανό κρεμασμένο στα κάγκελα του Πολυτεχνείου στο κέντρο της Αθήνας, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους εξεγερμένους μαύρους του Φέργκιουσον της πολιτείας του Μιζούρι.

Παρότι εγγράφεται σε μια από τις πιο ευγενείς παραδόσεις του εργατικού κινήματος –αυτήν του διεθνισμού- δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς ότι το σύνθημα αυτό χαρακτηρίζεται από μία μονομέρεια· λες και είναι υποχώρηση από την ταξική αντίληψη να παραδεχτείς ότι μια εξέγερση που ξεκίνησε με αφορμή ένα κρατικό ρατσιστικό έγκλημα, εκτός από ταξικά, έχει και φυλετικά χαρακτηριστικά.

Ενώ, δεν θα ήταν υπερβολή να διακρίνει κανείς και μία, έστω ασυνείδητη, δασκαλίστικη χροιά* που συχνά συναντάται στο λόγο των λευκών ριζοσπαστών, όταν κατά κάποιο τρόπο υπαγορεύουν σε όσους υφίστανται τον ρατσισμό το πώς οφείλουν να αντιλαμβάνονται και να αναλύουν την κατάστασή τους.

Με αφορμή τα παραπάνω, έχουμε να κάνουμε κάποιες, ελπίζουμε, χρήσιμες παρατηρήσεις σχετικά με το πώς συνδέονται το ταξικό με το φυλετικό ζήτημα, συμβάλλοντας στη σχετική συζήτηση.

Ιδιώτες επενδυτές με το πορτοφόλι του Δημοσίου

Του Κώστα Εφήμερου

Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει να περάσει νομοσχέδιο με το οποίο θα δοθούν ως αποζημίωση άλλα 350 εκατομμύρια στην κοινοπραξία Μπόμπολα – Ιωάννου – Παρασκευαΐδη – Κόκαλη για τον οδικό άξονα Πελοποννήσου εξαιτίας της μειωμένης κίνησης στους αυτοκινητόδρομους.

Ανάλογες προβλέψεις υπάρχουν και στις συμβάσεις που έχουν υπογράψει οι ίδιοι εργολάβοι για την κατασκευή των εργοστασίων επεξεργασίας απορριμμάτων. Το κράτος εγγυάται δηλαδή ότι αν ο εργολάβος πέσει έξω στους υπολογισμούς του θα τον αποζημιώσει για τον κόπο του.

Ωστόσο τα έργα αυτά γίνονται με τα χρήματα του κράτους μέσω των ταμείων ΕΣΠΑ και τις περιβόητες Συμπράξεις Δημοσίου Ιδιωτικού Τομέα. Ακόμα όμως και στην περίπτωση που δεν υπάρχουν υπερτιμολογήσεις το τμήμα του έργου που πρέπει να χρηματοδοτηθεί από τον ιδιώτη επενδυτή καλύπτεται συνήθως από ένα τραπεζικό δάνειο. Και οι Τράπεζες φυσικά δίνουν αυτά τα δάνεια αφού οι συμβάσεις παραχώρησης εκμετάλλευσης περιλαμβάνουν δικλίδες σαν αυτή που αποκαλύπτει η Ελευθεροτυπία.

Έτσι την ίδια ώρα που το κράτος υπογράφει με την Τρόικα ρήτρες σύμφωνα με τις οποίες οι συντάξεις θα δίνονται στους δικαιούχους μόνο αν τα ταμεία έχουν τα χρήματα, από την άλλη φροντίζει για τα συμφέροντα των εργολάβων εγγυόμενο τα κέρδη τους.

Τα κέρδη τους η φτώχεια μας…

Του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Σε 1.146 εκατ. Ευρώ ανήλθαν τα καθαρά κέρδη του Ομίλου της Εθνικής Τράπεζας στο πρώτο 6μηνο του 2014, σημειώνοντας αύξηση κατά 234% (!), σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2013. Στα 267,4 εκατ. ευρώ έφτασαν και τα καθαρά κέρδη της Alpha Bank το ίδιο διάστημα.

Τα επίσημα στοιχεία  που έδωσαν οι δυο τράπεζες χτες στη δημοσιότητα είναι …«ελπιδοφόρα». Τελικά τα καταφέραμε! Τις σώσαμε τις τράπεζες! Καταστράφηκε μια ολόκληρη κοινωνία, αλλά οι μεγαλομέτοχοι της Εθνικής και της Alpha,«γλύτωσαν»… Οι μέχρι πρότινος χρεωκοπημένοι, τραπεζικοί όμιλοι  πέρασαν σε κερδοφορία. Αφού πήραν ένα σκασμό λεφτά από τα κρατικά ταμεία, ολοκλήρωσαν την ανακεφαλαιοποίηση τους με τα δάνεια των μνημονίων, συγχωνεύτηκαν με σκανδαλώδεις διαδικασίες και φρόντισαν να φορτώσουν στις πλάτες του ελληνικού λαού τα χρεωκοπημένα τμήματα των «μαγαζιών» τους, οι τραπεζίτες ετοιμάζονται να μπουν σε μια «νέα εποχή» ευμάρειας!

Ας είναι καλά οι κυβερνήσεις των Καραμανλή, Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά που με τους νόμους τους, έδωσαν δις ευρώ για τη «διάσωση» του τραπεζικού συστήματος.

Οι ελληνικές τράπεζες την περίοδο 2008 – 2013 έλαβαν ως ενίσχυση το εξωπραγματικό ποσό των 211,5 δις Ευρώ με τη μορφή ρευστού και κρατικών εγγυήσεων!!!

Ο Διαρκής Αντίχριστος: Η πραγματική Δύναμη πίσω από την Παγκοσμιοποίηση

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής αντίχριστος. Αύτη γεννά την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργία, αύτη φθείρη σώματα και ψυχάς. Αύτη παράγη την κοινωνικήν σηπεδόνα».

[Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Οι Χαλασοχώρηδες»]

Στο θεμελιώδες ερώτημα «ποια είναι η δύναμη που κινεί την ιστορία» έχουν δοθεί πολλές απαντήσεις.

Ο Λέων Τολστόϊ, στο μεγαλειώδες τελευταίο κεφάλαιο του έργου του Πόλεμος και Ειρήνη, δεν εύρισκε επαρκείς παράγοντες όπως ο ρόλος της Θείας Πρόνοιας, ο ρόλος της τύχης, ο ρόλος των μεγάλων ανδρών, ο ρόλος των ιδεών, για να ερμηνεύσουν τα γεγονότα της εποχής του.

Ο άλλος μεγάλος Ρώσσος διανοητής, ο Φ. Ντοστογιέφσκι, δεν πίστεψε ποτέ ότι η παγκόσμια Ιστορία ακολουθεί την λογική σειρά των γεγονότων ούτε ότι είναι το χρήμα που «makes the world go round» (κάνει τον κόσμο να γυρίζει).

Ο διορατικός Γάλλος συγγραφέας Ονορέ ντε Μπαλζάκ συνήθιζε να λέει στα έργα του: «Υπάρχουν δύο ιστορίες: η επίσημη ιστορία, η ψεύτρα ΚΑΙ η μυστική ιστορία, όπου βρίσκονται οι πραγματικές αιτίες των γεγονότων…».

Όταν ο επαναστάτης συγγραφέας Τζακ Λόντον έγραφε προφητικά, πριν από έναν αιώνα, για τους «Ανθρώπους της Αβύσσου» μάλλον δεν θα είχε φανταστεί το μέγεθος και την έκταση του πλανητικού φασισμού που έρχεται σήμερα με την τόση δύναμη της τεχνολογίας στα χέρια των Επικυρίαρχων. Στο κλασσικό βιβλίο του «The Iron Heel», που εκδόθηκε το 1908 («Η Σιδερένια Φτέρνα», ελληνική έκδοση 1990, εκδ. Ζαχαρόπουλος), περιγράφονται όλοι οι μηχανισμοί και οι τεχνικές των δικτύων της πλανητικής οικονομικής και πολιτιστικής ολιγαρχίας και η ανελέητη καταστολή των μαζών από τους μισθοφόρους του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

Η δήμευση εργατικού εισοδήματος και λαϊκής περιουσίας και η αναγκαία απάντηση

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ας ξεκινήσουμε με τρείς επιμέρους εικόνες:

Η πρώτη αφορά τα  συγκεντρωτικά στοιχεία (Δεκέμβρης 2013) από τις δηλώσεις εργοδοτών στο ΙΚΑ που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα. Από αυτά  προκύπτει μια νέα μεγάλη μείωση μισθών για τους εργαζόμενους (10% μέσα στο 2013 σε σύγκριση με το 2012).

Λογικό είναι να ξεκινήσουμε από αυτό το θέμα, καθώς το πρώτο πράγμα που μετράει κανείς είναι ‘’τι μπαίνει στην τσέπη’’. Να λοιπόν τι συντελείται διαχρονικά με την εφαρμογή των ‘’μνημονιακών  πολιτικών’’: Μια τεράστια μεταφορά εισοδήματος, μια μεγάλη αφαίμαξη της εργατικής τάξης,  που σύμφωνα με μετριοπαθείς υπολογισμούς για το σύνολο της μνημονιακής περιόδου, συνίσταται σε μια μείωση περίπου 40% του συνολικού εργατικού εισοδήματος, με μια   ταυτόχρονη ανατροπή στη σχέση εργατικών μισθών και επιχειρηματικών κερδών. Πρόκειται για μια  ποιοτική μεταβολή, η συζήτηση για την οποία  είναι υποτιμημένη, με ευθύνη και της αριστεράς,  καθώς κυριαρχεί το στοιχείο της συνολικής μείωσης της πίτας με τη μεγάλη πτώση του ΑΕΠ.

Η αφαίρεση του εργατικού εισοδήματος είναι πολυποίκιλη: Μειώσεις εργατικών μισθών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, μείωση εργαζομένων σε κάθε οικογένεια με την εφιαλτική διόγκωση της ανεργίας και φυσικά ελαχιστοποίηση του έμμεσου  ‘’κοινωνικού μισθού’’, με τη διάλυση των υποδομών και καλύψεων σε υγεία, περίθαλψη, παιδεία και άλλους κοινωνικούς τομείς.