Πουλήστε και τη μάνα σας!...

Και η ΕΥΔΑΠ στο γαλλικό πακέτο..

Του Βασίλη Γεώργα

Στο γαλλικό πακέτο διεκδικήσεων φαίνεται ότι μπαίνει μετά την τράπεζα Αττικής και η ΕΥΔΑΠ. Πληροφορίες του Liberal αναφέρουν ότι η κυβέρνηση έχει ήδη γίνει αποδέκτης επίμονου ενδιαφέροντος των Γάλλων στο παρασκήνιο και καλοβλέπει το ενδεχόμενο να είναι γαλλική εταιρεία εκείνη που θα «μπει» στα νερά της Αθήνας και θα αναλάβει μελλοντικά πιθανόν ακόμη και το μάνατζμεντ μαζί με το προς πώληση 11% που πρόκειται να ιδιωτικοποιηθεί μέσω του ΤΑΙΠΕΔ.

Τα νεότερα από το μέτωπο περαιτέρω αποκρατικοποίησης της ΕΥΔΑΠ δεν αναμένονται μέχρι την επίσκεψη Macron στην Αθήνα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα αμέσως μετά από αυτή, όπως εκτιμάται ότι θα συμβεί και με το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται αυτή την περίοδο μεταξύ εταιρειών γαλλικών συμφερόντων με ελληνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στις υποδομές, την ενέργεια κ.α

Το ενδιαφέρον των Γάλλων για την εταιρεία ύδρευσης και αποχέτευσης της Αθήνας είναι ωστόσο διαχρονικό αλλά πλέον εκδηλώνεται με εμφατικό τρόπο καθώς το επιτρέπει τόσο το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της χώρας, όσο ο σχεδιασμός ενίσχυσης των οικονομικών σχέσεων Ελλάδας-Γαλλίας που επιδιώκουν οι κυβερνήσεις και από τις δύο πλευρές.

Horace SILVER "The Tokyo blues" (1962)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ

Μια από τις ελπιδοφόρες δεσμεύσεις της παρούσας Κυβέρνησης ήταν η υπόσχεση νομοθέτησης πλαισίου προστασίας της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς και περαιτέρω η υπόσχεση νομοθέτησης πλαισίου προστασίας της περιουσίας ευπαθών κοινωνικά ομάδων.

Επειδή τούτο δεν συνέβη, από τον Σεπτέμβριο του 2016 παρατηρείται μια εντατικοποίηση αντιδράσεων διαφόρων κοινωνικών ομάδων εναντίον των πλειστηριασμών, με εξιλαστήρια θύματα τους συμβολαιογράφους.

Εδώ να διευκρινιστεί ότι ο συμβολαιογράφος, ως άμισθος δημόσιος λειτουργός, ενεργεί στον πλειστηριασμό ως υπάλληλος της Πολιτείας, ενδεδυμένος με δημόσια εξουσία ώστε να επιβλέψει την απόλυτη τήρηση του Νόμου κατά τη διενέργεια του πλειστηριασμού.

Η διενέργεια δεν αποτελεί επιλογή του συμβολαιογράφου, αντιθέτως, η μη διενέργεια από δική του βούληση, στοιχειοθετεί παράβαση καθήκοντος με τις ανάλογες ποινικές και πειθαρχικές συνέπειες.

Παρ’όλα αυτά, σε μια προσπάθεια αναπλήρωσης της απούσας Κυβέρνησης, η Συντονιστική Επιτροπή Συμβολαιογραφικών Συλλόγων Ελλάδος, αποφάσισε αρχικά την αποχή από τους πλειστηριασμούς γενικά και σταδιακά από πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.

Όταν η σιωπή γίνεται εργαλείο χειραγώγησης και ελέγχου: Αλήθεια, με ποιανών τα χρήματα λειτουργούν οι ΜΚΟ;

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΝΔΡΟΥΛΑ ΓΚΙΟΥΡΩΦ*

Τραπεζίτες, πολυεκατομμυριούχοι, υπερεθνικοί -καθότι το χρήμα δεν έχει πατρίδα- μια βρόμικη ελίτ που επιδιώκει μέχρι σήμερα με πείσμα να καταργήσει τη λαϊκή κυριαρχία των κρατών, να ισοπεδώσει την εθνική τους ταυτότητα με δήθεν πολυπολιτισμικές κοινωνίες, χειρότερες και από τον Πύργο της Βαβέλ, προκειμένου να μην καταλαβαίνει κανένας κανέναν...

O πρόσφατα αποθανών (σε ηλικία 101 χρόνων) πατριάρχης της θρυλικής οικογένειας των Ροκφέλερ και ένας από τα φερόμενα μέλη της αιμοσταγούς «παγκόσμιας κυβέρνησης», Ντέιβιντ Ροκφέλερ, αποκάλυπτε το 1991 τα σχέδιά του για τη Νέα Παγκόσμια Τάξη και την Υπερκυβέρνηση των ελίτ και των τραπεζιτών όπως την οραματιζόταν. Σ’ ένα βίντεο που αφέθηκε να διαρρεύσει, φέρεται να δηλώνει: «Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post, τους New York Times, το περιοδικό Time και άλλους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, των οποίων οι διευθυντές έχουν παρακολουθήσει τις συναντήσεις μας και σεβάστηκαν τις υποσχέσεις τους για διακριτικότητα για σχεδόν σαράντα χρόνια…» (!)

Και παρακάτω εξηγεί τους λόγους: 

«Θα ήταν αδύνατο για μας να αναπτύξουμε το σχέδιό μας για τον κόσμο, αν είχαμε υποστεί τα φώτα της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Όμως, ο κόσμος είναι πιο ώριμος τώρα και έτοιμος να βαδίσει προς μια παγκόσμια κυβέρνηση. Η υπερεθνική κυριαρχία μιας πνευματικής ελίτ και των τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από την εθνική παραδοσιακή διακυβέρνηση που ασκείται εδώ και αιώνες». 

Τραπεζίτες, πολυεκατομμυριούχοι, υπερεθνικοί -καθότι το χρήμα δεν έχει πατρίδα- μια βρόμικη ελίτ που επιδιώκει μέχρι σήμερα με πείσμα να καταργήσει τη λαϊκή κυριαρχία των κρατών, να ισοπεδώσει την εθνική τους ταυτότητα με δήθεν πολυπολιτισμικές κοινωνίες, χειρότερες και από τον Πύργο της Βαβέλ, προκειμένου να μην καταλαβαίνει κανένας κανέναν.

Το Ευρωπαϊκό Συνδικάτο του Εγκλήματος

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

Το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη, των 540 σελίδων και προς το παρόν μόνο στα αγγλικά, αποτελεί συγκλονιστική ανάλυση των λεπτομερειών της εν ψυχρώ δολοφονίας της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Αναμφισβήτητα, πολλά από τα αδιανόητα μαρτύρια, που επιβλήθηκαν στη μικρή ευρωπαϊκή χώρα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων, καθώς και η κεντρική ερμηνεία της επιλογής της, ως Ιφιγένειας, ήταν αρκούντως γνωστά, και μάλιστα από την αρχή του ελληνικού δράματος, σε όσους φυσικά ήθελαν να τα γνωρίζουν [1]. Ωστόσο, η πολύτιμη συμβολή του ανά χείρας δοκιμίου εδράζεται στα αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία, που συνοδεύουν το σύνολο των εφιαλτικών αποκαλύψεων, και που αυτόματα διακωμωδούν τις συνήθεις κατηγορίες των συνοδοιπόρων της τρόικας, περί δήθεν αφελών και αστήρικτων απόψεων. Με την υψηλών προδιαγραφών γραφή του Γιάνη Βαρουφάκη, που συνδυάζει στέρεες γνώσεις οικονομίας, βαθιά καλλιέργεια και πολύπλευρη μόρφωση, έχω την πεποίθηση ότι χάρη στο βιβλίο αυτό, που διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα, θα γίνει επιτέλους γνωστή, στην Ευρώπη και στην υφήλιο, η φρικτή αλήθεια, γύρω από την καθολική καταστροφή της Ελλάδας [2].

Παράλογο, αλλά ίσως όχι και ανεξήγητο, το είδος του σάλου που προκλήθηκε από το περιεχόμενο του βιβλίου, όπως αυτό απεικονίζεται στα ΜΜΕ. Αντί, δηλαδή, να υπάρξει οργή, που θα ήταν απολύτως δικαιολογημένη, από το πλήθος των πολύπλευρων αποδείξεων, που εμπεριέχονται στο βιβλίο Βαρουφάκη:

Αλήθεια, έχει παραδοθεί ο λαός μας;

Του Δημήτρη Καζάκη

Αλήθεια, έχει παραδοθεί ο λαός μας;

Το ερώτημα μπορούν να το επαναλαμβάνουν μόνο όσοι δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάνε. Κανένας λαός δεν παραδίδεται ποτέ. Συντρίβεται, διαλύεται, αποσυντίθεται, διχάζεται, οπισθοδρομεί πηγαίνοντας ίσως και αιώνες πίσω στην ιστορία του, αλλά δεν παραδίδεται. Ότι πλήγματα και να καταφέρουν σ’ έναν λαό οι εχθροί του – εγχώριοι και οικουμενικοί – το μόνο που καταφέρνουν είναι να δυναμώνουν τη θέλησή του για επιβίωση και να αναγεννούν την αντίσταση και τον αγώνα του με διαφορετικούς κάθε φορά ιστορικούς όρους. Αυτό λέει η ιστορία.

Και μόνο οι λαοί που αναδεικνύουν την κατάλληλη ηγεσία, διαθέτουν την κατάλληλη οργάνωση που εξασφαλίζει την ενότητα στις τάξεις και τις γραμμές τους με ξεκάθαρο σκοπό τη διεκδίκηση της δικής τους ελευθερίας και αυτοδιάθεσης, κατακτούν τη θέση τους στο ιστορικό προσκήνιο. Όλοι οι άλλοι είναι καταδικασμένοι σ’ ένα σισύφειο κυνηγητό της δικής τους αυθυπαρξίας, που είναι καταδικασμένη να παραμένει ένα όνειρο απατηλό και άπιαστο όσο ταυτίζεται με θρησκευτικές, ή φυλετικές καθαρότητες.

Δεν ασχολούμαστε μ’ εκείνους που την προσωπική τους δειλία, ανικανότητα και ανημπόρια την έχουν μετατρέψει σε κανόνα ζωής για ολόκληρο το λαό. Συνήθως αυτοί που μοιρολογούν καταλήγοντας με το γνωστό κλισέ, «τι τα θέλετε, ο λαός έχει παραδοθεί», δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να κρίνουν όλους τους άλλους με γνώμονα τον εαυτό τους. Αν διέθεταν έστω στο ελάχιστο προσωπική αξιοπρέπεια θα γνώριζαν πολύ καλά αυτό που συνιστά το δίδαγμα των διδαγμάτων από την αρχαιότητα έως σήμερα κι ο Καζαντζάκης επαναλαμβάνει στην Ασκητική του με την δύναμη και την απολυτότητα που του αρμόζει: