Η Θέμις τό 'χει χάσει...

Σχόλιο ιστολογίου: Τυπώστε την παραπάνω "κορνίζα" και κρεμάστε την σε περίοπτη θέση στο σπίτι σας!!!

Tου Θοδωρή Αθανασιάδη

Ο άνθρωπος ήταν απλήρωτος από τον εργοδότη του επί επτά συναπτούς μήνες, από την πρωτοχρονιά μέχρι τέλους Ιουλίου του 2008. Κάπου εκεί αποφάσισε να πάψει να δουλεύει τζάμπα και να βρει μια άλλη δουλειά που θα του εξασφάλιζε τουλάχιστον το φαγητό του. Έτσι κι έκανε αλλά ταυτόχρονα είπε να μη χαρίσει τα κόπια του στον μπαταχτσή εργοδότη του και να τα διεκδικήσει δικαστικώς. Έστειλε, λοιπόν, στο πρώην αφεντικό του μια πανταχούσα, τόσα για τα μηνιάτικα, τόσα για τα δώρα εορτών, τόσα για το επίδομα αδείας... Αλλά και τόσα για αποζημίωση επειδή με απέλυσες.

Κάπου εκεί άρχισαν τα ωραία, "εγώ δεν σε απέλυσα, μόνος σου έφυγες άρα μη ζητάς αποζημίωση" , "εγώ δεν ήθελα να φύγω, εσύ με ανάγκασες αφού δεν με πλήρωνες", "θα σου τα έδινα αλλά είχα κάτι δυσκολίες" και τα τοιαύτα, φτάνει η υπόθεση στο δικαστήριο. Το ψάχνουν το θέμα οι δικαστές και κάνουν μια απλή σκέψη:

[Σκίτσο του Soter, 8/2/2013]

Όταν πάει κάποιος για δουλειά, κάνει μια σύμβαση με τον εργοδότη του: εγώ θα σου δουλεύω κι εσύ θα με πληρώνεις. Κάθε πότε; Μπορεί κάθε βδομάδα, μπορεί κάθε δεκαπέντε, μπορεί μια φορά τον μήνα αλλά κάθε μήνα θα καθαρίζουμε τα πιάτα μας. Κι όταν λέμε "κάθε μήνα" εννοούμε ότι, βάσει νόμου, μέχρι τις 5 κάθε μήνα πρέπει να έχει τακτοποιηθεί ο προηγούμενος. Αφού, λοιπόν, ο εργοδότης δεν τήρησε τις δικές του υποχρεώσεις από την σύμβαση, θεωρείται ότι αυτή η σύμβαση πέφτει σε βάρος του ή, όπως λένε οι μορφωμένοι, η σύμβαση καταγγέλλεται. Κι όπως γίνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όταν μια σύμβαση καταγγέλλεται με ευθύνη κάποιου, αυτός ο κάποιος οφείλει αποζημίωση. Άρα, πλήρωνε κύριε εργοδότα. Καλά ως εδώ;

Το πρωσικό όραμα για την Ευρώπη του μέλλοντος

Μία ήπειρος των 500 εκ. ανθρώπων ομοσπονδιακά οργανωμένη και κυριαρχούμενη από τη Γερμανία: με ένα ισχυρό παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και με πολλά αδύναμα εθνικά, με ένα δικό της ΔΝΤ και μία Παγκόσμια Τράπεζα, καθώς επίσης με αυστηρούς οργανισμούς και προδιαγραφές που θα θυμίζουν την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. 

«Η κατά τα λοιπά «δημοσιονομικά ενάρετη Γερμανία», η οποία υποτίθεται ότι μπήκε πριν από την Ελλάδα το 1999 στην Ευρωζώνη με δημόσιο χρέος στο όριο του 60% του ΑΕΠ, παραποίησε επίσης το πραγματικό δημόσιο χρέος της – αφού ποτέ δεν συμπεριέλαβε σε αυτό, όπως όφειλε μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών, το δημόσιο χρέος της τέως Ανατολικής Γερμανίας.

Ειδικότερα, μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών στις 03.10.1990, η πρώην δυτική Γερμανία ανέλαβε τη διαχείριση ενός αντίστοιχου Υπερταμείου με αυτό της Ελλάδας, κάτω από την ονομασία «Treuhandanstalt» (καταπιστευματικό ίδρυμα) – το οποίο είχε στην ιδιοκτησία του τα περιουσιακά στοιχεία της πρώην Ανατολικής Γερμανίας (DDR).

Ο σκοπός του συγκεκριμένου ταμείου που ξεκίνησε η προτελευταία κυβέρνηση της DDR λίγο πριν την επανένωση, ήταν η αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της «περιοχής» – κάτι που δρομολογήθηκε από τον τότε υπουργό οικονομικών της Δυτικής Γερμανίας κ. T. Waigel, σε συνεργασία με τον τότε υπουργό εσωτερικών και σχεδιαστή της γερμανικής επανένωσης κ. Σόιμπλε. Αντί όμως να αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία, εκποιήθηκε σε εξευτελιστικές τιμές – με στόχο αφενός μεν να εξοφληθεί το κρατικό χρέος της Ανατολικής Γερμανίας, αφετέρου να προκληθεί ανάπτυξη με τη δημιουργία υποδομών που θα χρηματοδοτούνταν με τα υπόλοιπα έσοδα του ξεπουλήματος.

Ποιος και γιατί πάει να μπλέξει την Ελλάδα σε τυχοδιωκτισμούς;

Του Δημήτρη Καζάκη

Το περιστατικό με το τουρκικό εμπορικό πλοίο εναντίον του οποίου άνοιξε πυρ σκάφος του λιμενικού σώματος της Ελλάδας ανοιχτά της Ρόδου, δεν είναι τόσο αθώο, όσο φαίνεται. Ας δούμε συγκεκριμένα τα δεδομένα του όλου επεισοδίου. Αυτά τουλάχιστον που έγιναν γνωστά.

Καταρχήν, το τουρκικό εμπορικό πλοίο φέρεται να συνδέεται με την οικογένεια Ερντογκάν. Ο πλοίαρχος έχει συγγενικούς δεσμούς με την οικογένεια, αλλά και η ετοιμότητα με την οποία η τουρκική πλευρά αντέδρασε στην «πρόκληση» της Ελλάδας, δείχνει ότι το συγκεκριμένο πλοίο, αλλά και το εμπόρευμά του χαίρουν υψηλής προστασίας.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι παρά τις διαστάσεις που έδωσε η τουρκική πλευρά στο όλο επεισόδιο, παραμένει άγνωστο το φορτίο του συγκεκριμένου εμπορικού πλοίου. Κάτι που τονίζεται και από τα διεθνή ειδησεογραφικά μέσα, τα οποία επισημαίνουν ότι ούτε ο πλοίαρχος του τουρκικού πλοίου, αλλά ούτε και οι τουρκικές αρχές κάνουν κάποια αναφορά στο φορτίο.

Μέχρι αυτή τη στιγμή το φορτίο παραμένει άγνωστο με ευθύνη των τουρκικών αρχών. Να θυμίσουμε ότι το σκάφος του ελληνικού λιμενικού επιχείρησε έλεγχο στο υπό τουρκική σημαία εμπορικό πλοίο, μετά από «πληροφορία» ότι μετέφερε παράνομο φορτίο. Τι φορτίο κανείς δεν ξέρει, μιας και δεν έγινε η νηοψία.

Το πιθανότερο είναι τρία πράγματα: ναρκωτικά, όπλα, ή λαθραίους μετανάστες. Το λιμάνι της Αλεξανδρέττας απ’ όπου φέρεται να φόρτωσε το εν λόγω τουρκικό πλοίο, βρίθει από λαθρεμπόριο και λαθρέμπορους, μιας και χρησιμοποιείται εν γνώσει της Τουρκίας ως κατάληξη ολόκληρου του λαθρεμπορίου σε ναρκωτικά, πετρέλαιο, αρχαιότητες και ανθρώπους από το Χαλιφάτο και τις θυγατρικές του.

Καταιγίδα πλειστηριασμών ακινήτων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε όλη τη χώρα! (πίνακες στοιχείων 5/7/2017)

Με 115 πλειστηριασμούς ακινήτων (εκ των οποίων οι 46 αφορούν σε διαμερίσματα και μονοκατοικίες), σε ειρηνοδικεία όλης της χώρας, συνεχίζεται την Τετάρτη 5 Ιουλίου 2017, η ανελέητη επίθεση στην ιδιωτική περιουσία των πολιτών. Με το πρόσχημα της αποπληρωμής ενός παράνομου δημόσιου χρέους, κλιμακώνεται η εγκληματική αφαίμαξη του λαού, στο πλαίσιο ενός καθεστώτος κατοχής που έχει επιβληθεί στη χώρα μας. Ειδικότερα, έχουν προγραμματιστεί 20 πλειστηριασμοί ακινήτων στην Αθήνα, 31 στα ειρηνοδικεία της περιφέρειας Αττικής και 4 πλειστηριασμοί ακινήτων στη Θεσσαλονίκη.

Η καταιγίδα πλειστηριασμών σαρώνει όλη την Ελλάδα καθώς 60 ακόμη διεξάγονται σε ειρηνοδικεία της υπόλοιπης Επικράτειας (Έβρου, Ροδόπης, Ξάνθης, Δράμας, Σερρών, Χαλκιδικής, Ημαθίας, Πέλλας, Πιερίας, Κοζάνης, Άρτας, Θεσπρωτίας, Λάρισας, Καρδίτσας, μαγνησίας, Φθιώτιδας, Βοιωτίας, Ευβοίας, Κορινθίας, Αργολίδας, Μεσσηνίας, Ηλείας, Αχαΐας, Ζακύνθου, Δωδεκανήσων, Λασιθίου, Ηρακλείου, Ρεθύμνου, Χανίων),

Αξίζει να σημειωθεί ότι από τους 115 επισπεύδοντες, οι 90 είναι τράπεζες.

Στους πίνακες που ακολουθούν (δημιουργήθηκαν από μέλη της πρωτοβουλίας «Δρόμος ανοιχτός») αναγράφεται το ειρηνοδικείο, η ιδιότητα του οφειλέτη, ο επισπεύδων, τα στοιχεία δικαστικού επιμελητή και συμβολαιογράφου καθώς και το ποσό οφειλής για το οποίο διεξάγεται ο κάθε πλειστηριασμός.

(Για να δείτε την εικόνα σε μεγέθυνση κάντε «κλικ» στο βελάκι πάνω δεξιά του πίνακα pdf )

Αν κάποια κινήματα κατά των πλειστηριασμών ή και μεμονωμένοι πολίτες χρειάζονται περισσότερα στοιχεία, ή εικόνα κάποιου συγκεκριμένου νομού με τα στοιχεία των πλειστηριασμών του, μπορούν να τα ζητήσουν στη διεύθυνση email της πρωτοβουλίας: dromosanoixtos@gmail.com 

Πηγή:http://www.dromosanoixtos.gr/2017/07/572017.html

Κοινωνία και οικονομία της σταφίδας. Αιγιάλεια 19ος αιώνας

Του Γ. Τριανταφυλλόπουλου

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, λένε. Σωστό. Η ιστορία μπορεί να μην επαναλαμβάνεται, αλλά διδάσκει. Κι από την ιστορία της σταφίδας μπορούμε να αντλήσουμε αρκετά συμπεράσματα.

Η εμφάνιση της σταφίδας στην Αιγιάλεια χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Η καλλιέργεια επεκτείνεται κατά την δεύτερη βενετοκρατία ενώ ένας νέος κύκλος ανάπτυξης εμφανίζεται μετά τα ορλωφικά.   Το εμπόριο της σταφίδας ελέγχεται μέχρι το 1830 από Άγγλους εμπόρους. Οι καταστροφές επί Ιμπραήμ ήσαν εξαιρετικά εκτεταμένες στις σταφιδαμπέλους.

Η παραγωγή σταφίδας στην Αιγιάλεια κάλυπτε ένα σημαντικό ποσοστό της συνολικής παραγωγής από το την εποχή της 2ης ενετοκρατίας ως και τα χρόνια της επανάστασης όπως βλέπουμε στον πίνακα που ακολουθεί.

Από το 1830 μια σημαντική διαφοροποίηση παρατηρείται στο λεγόμενο τριπλό σύστημα καλλιέργειας (σιτάρι–λάδι-σταφίδα) αρχίζει να υποχωρεί στην Αιγιάλεια αλλά και σε όλη την βορειοδυτική Πελοπόννησο με αύξηση της καλλιέργειας της σταφίδας. Αιτία αυτού ήταν η αυξημένη ζήτηση σταφίδας κυρίως από τη Βρετανία. Από τη δεκαετία 1830-40 συναντάμε στο Αίγιο τις πρώτες εμπορικές συντροφίες εμπόρων που εξήγαν σταφίδα στη Βρετανία.

Η υπόθεση της ελληνικής μειονότητας “πουλήθηκε”

Είναι απερίγραπτα όσα συνέβησαν την περασμένη εβδομάδα στην Αλβανία, ακόμη πιο ασύλληπτες όμως η ελληνική απάθεια και η διεθνής ανοχή...

Δεν ξέρω πόσοι Ελληνες βουλευτές ή ευρωβουλευτές παρακολούθησαν ως παρατηρητές την εκλογική παρωδία στη γειτονική Αλβανία, αλλά θα έπρεπε να το έχουν επιδιώξει πλείστοι όσοι, ως εκπρόσωποι διεθνών φορέων, όπως ο ΟΑΣΕ, ή ακόμη και ως μεμονωμένοι επισκέπτες. Λέω «δεν ξέρω», γιατί δεν είδα σχετικές μαρτυρίες, παρότι, ομολογουμένως, η ιστορία είχε πολύ «ψωμί».

Για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τι να λέμε τώρα… Είχε και καύσωνα εκείνες τις ημέρες στη γειτονική χώρα… Αλλά τα στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κόπτονται θεωρητικώς για τα εθνικά θέματα, έπρεπε να βρίσκονται μαζικά εκεί. Οχι φυσικά για να εξασφαλίσουν την ελεύθερη άσκηση του εκλογικού δικαιώματος της ελληνικής μειονότητας, η πολιτική εκπροσώπηση της οποίας έχει «πουληθεί» εδώ και χρόνια από ασυνείδητους ομογενείς και διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις μειοδοτών. Αλλά για να καταγράψoυν και να καταγγείλουν διεθνώς το απίστευτο όργιο παρατυπίας και εκφοβισμού, που στην πράξη ακυρώνει το αποτέλεσμα κάθε εκλογικής διαδικασίας σε ένα πολιτισμένο κράτος.