Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017

Προς μια οργουελιανή "πλαστική" κοινωνία;


Υποθέτω ότι όλοι έχετε ήδη κάνει τους πρώτους λογαριασμούς σας για το πώς θα καταφέρετε να χρησιμοποιήσετε σωστά τις πιστωτικές ή τις χρεωστικές σας κάρτες, προκειμένου να μη πληρώσετε πρόστιμο κατά την εκκαθάριση της μεθεπόμενης φορολογικής σας δήλωσης. Κι αφού ακόμη δεν έχουν κοινοποιηθεί λεπτομέρειες για την εφαρμογή τού μέτρου, κάνει ο καθένας μας ό,τι νομίζει σωστό. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι πάντοτε εύκολο. Για παράδειγμα: έκανα σωστά που έβαλα βενζίνη παραμονή πρωτοχρονιάς ή μήπως έπρεπε να περιμένω ν' αλλάξει ο χρόνος, έστω κι αν την πλήρωνα κάπως ακριβότερη; Επίσης: να συνεχίσω να παίρνω τσιγάρα και εισιτήρια από τον περιπτερά της γωνίας ή να ψάξω για περίπτερο που να διαθέτει POS; Αυτά είναι διλήμματα.

Ας σοβαρευτούμε, όμως. Πριν λίγες μέρες μιλήσαμε σε τούτο το ιστολόγιο για τα όσα συμβαίνουν στην Ινδία με την κατάργηση των μεγάλων χαρτονομισμάτων ("Ινδία: Ζωή χωρίς μετρητά"). Εκείνο που δεν είπαμε τότε, είναι ότι στον χορό ετοιμάζεται να μπει και η Αυστραλία, όπου εντείνονται από πολλές πλευρές οι πιέσεις να καταργηθούν τα χαρτονομίσματα των 100 και των 50 δολλαρίων, ώστε σιγά-σιγά να δρομολογηθούν οι διαδικασίες για την δημιουργία τής πρώτης χώρας του πλανήτη όπου δεν θα κυκλοφορεί χρήμα στην φυσική του μορφή.

Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2017

Απολογισμός μιας χρονιάς...

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Να, λοιπόν, που άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της, επιβεβαιώνοντας αυτό που κάποτε ήταν κάτι σαν ανέκδοτο αλλά που πλέον έχει γίνει αδήριτη πραγματικότητα: κάθε πέρσι και καλύτερα. Όμως, τώρα που έρχεται η ώρα του απολογισμού, το ιστολόγιο έχει κάθε λόγο να αιθάνεται ικανοποίηση, μιας και κατάφερε να προσθέσει ακόμη 285 κείμενα, που κρύβουν πίσω τους πολλές εκατοντάδες ωρών δουλειάς.

Σίγουρα, η κορωνίδα δεν μπορεί να είναι άλλη από την -ιστορική, πολιτική και οικονομική- σειρά των 36 κειμένων για την Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία υλοποιήθηκε χάρη σε πολλούς μήνες ατέλειωτων ωρών μελέτης, αναζήτησης και προετοιμασίας. Είμαι σίγουρος ότι αυτή η σειρά πρόσφερε στον αναγνώστη μια άλλη γωνία θέασης των γεγονότων που διαδραματίστηκαν σε τούτον τον τόπο τα τελευταία 80-90 χρόνια. Στα απόνερά της δε, στάθηκε αφορμή να αποκαλυφθεί με -απροσδόκητο, είναι η αλήθεια- τρόπο η ουτιδανότητα του "επαναστάτη" Δημήτρη Καζάκη ("Ο θλιβερός κύριος Καζάκης", "Και θλιβερός και συκοφάντης (Καζάκης, Vol. II)").


19/9/1962: Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Κανελλόπουλος εγκαινιάζει το εργοστάσιο της Ελληνικής Χημικής Βιομηχανίας Ντάου στο Λαύριο. Δεξιά του ο υφυπουργός συντονισμού Ιωάννης Μπούτος.

Η πιο σπάνια φωτογραφία της χρονιάς ("Τράπεζα της Ελλάδος - 26. Η περίοδος Μπούτου..."

Μικρότερη σε έκταση αλλά σαφώς δυσκολώτερη σε υλοποίηση ήταν η ιδιαίτερη σειρά των οκτώ κειμένων για την Πηγάδα του Μελιγαλά, η οποία προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, από συγχαρητήρια μέχρι ύβρεις. Το ιστολόγιο δεν καμώνεται πως ανακάλυψε την αλήθεια γι' αυτή την ιστορία αλλά τίμησε την προμετωπίδα του ("συλλογάται καλά όποιος συλλογάται λέφτερα") και δεν λογόκρινε κανένα σχόλιο, αποδεικνύοντας σε εχθρούς και φίλους ότι η πραγματική αναζήτηση της αλήθειας δεν μπορεί να έχει οποιοδήποτε πρόσημο.

Πρώτα έτη και δίσεκτα...

Του Γιάννη Μακριδάκη

Το 2017 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή διαιρείται μόνο με τον εαυτό του και τη μονάδα. Κάποιοι λοιπόν θεωρούν ότι το νέο έτος θα είναι καλό, αφού οι πρώτοι αριθμοί είναι ιδιαίτεροι και πολύ αγαπητοί στους αριθμολάγνους. Το προηγούμενο όμως πρώτο έτος ήταν το 2011, που δεν νομίζω ότι το λες και καλό, και το αμέσως προηγούμενο, το 2003, από τα χείριστα έτη της χυδαίας καταναλωτικής ανάπτυξης.

Η διαφορά όμως που έχει το νέο μας αυτό έτος από τα προηγούμενα όμοιά του είναι η εξής: Το 2003 και το 2011 ήταν μεν πρώτα έτη, αλλά ακολουθούνταν από τα δίσεκτα 2004 και 2012, το 2017 όμως έπεται ενός δίσεκτου, του 2016. Αυτή είναι ίσως μία θεμελιώδης διαφορά για τους προληπτικούς, που μάλλον τα αλλάζει όλα.

Ας κάνουμε λοιπόν μια γρήγορη αναδρομή στα προηγούμενα πρώτα έτη, ας αρχίσουμε να κρατάμε και ημερολόγιο από την πρώτη κιόλας μέρα του τρέχοντος, διότι καλό θα είναι να είμαστε προετοιμασμένοι, όσοι απομείνουμε ζωντανοί μέχρι το επόμενο πρώτο έτος, το 2027, αφού θα πέσουμε στην περίπτωση, αυτό να ακολουθείται από δίσεκτο, το 2028, το οποίο θα ακολουθείται πάλι από πρώτο, το 2029.

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2016

Ανεντιμότητα… εν ενεργεία...


Ενώ αναμφίβολα, κατά τον Άλκη Ρήγο, έχουμε να κάνουμε με έναν φερέγγυο συνομιλητή που ούτε κατέχει το μισό νησί ούτε απειλεί κανέναν! Και του οποίου η μόνη έγνοια είναι πώς θα συμφωνήσει σε μια δίκαιη λύση.

Άραγε, δικαιούται ηθικά ένας υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν και της ενδοτικής πολιτικής των μνημονίων, να μέμφεται αυτούς που αρνούνται να αποδεχτούν στημένες «λύσεις»; Και να τους αποκαλεί «πατριδοκάπηλους επαγγελματίες του Κυπριακού»; Όταν ο ίδιος, το μόνο που θέτει, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, είναι να υπάρξει συμφωνία με την Τουρκία; Όπως έπραξαν, χωρίς όρους, όλοι οι υπογράψαντες μνημόνια και παρέδωσαν την Ελλάδα στους ξένους τοποτηρητές;

Toυ  Γιώργου Χερουβή

[…"Συγκλήθηκε στην Πάφο, με πρόσκληση του τοπικού δεσπότη και με την παρουσία του αρχιεπισκόπου των ορθόδοξων χριστιανών του νησιού, μια επονομαζόμενη «Επιτροπή των Δέκα για την Κύπρο». Η Επιτροπή αποτελείται από δύο συνταξιούχους πρεσβευτές και έναν επί τιμή, έναν απόστρατο αντιστράτηγο, δύο συνταξιούχους καθηγητές Πανεπιστημίου, δύο εν ενεργεία, έναν καθηγητή της Σχολής Ευελπίδων και έναν εκδότη. Όλοι, με εξαίρεση ίσως ενός, γνωστοί εδώ και χρόνια για την αρνητική τους θέση σε οποιαδήποτε προσπάθεια λύσης του κυπριακού προβλήματος…"]

Άλκης Ρήγος, Εφημερίδα των Συντακτών [Σημ. ιστολογίου: Το επίμαχο άρθρο δημοσιεύουμε παρακάτω]

Η αμερικανική αντεπίθεση...


Τα σχέδια της νέας κυβέρνησης έχουν τρομοκρατήσει τόσο την Κίνα, όσο και τη Γερμανία – ειδικά την πρωσική ηγεσία της χώρας, η οποία προβλέπει πως μετά από τόσες επιτυχημένες μάχες, θα χάσει τον πόλεμο, όπως συνήθως συμβαίνει.

Άρθρο

Η καινούργια εμπορική πολιτική της υπερδύναμης δεν στρέφεται μόνο εναντίον της Κίνας ή της NAFTA, δηλαδή στις συμφωνίες με το Μεξικό και τον Καναδά – αλλά έχει ως επί πλέον στόχο της τη Γερμανία, εμποδίζοντας την να εξελιχθεί στον ηγεμόνα της Ευρώπης. Η πιθανότητα δε μίας νέας συμφωνίας τύπου Γιάλτας, όπου θα διαμοιραζόταν η Ευρώπη σε αμερικανικές και ρωσικές ζώνες επιρροής, δημιουργεί τρόμο στην πρωσική ηγεσία – στη χώρα που ανέκαθεν κερδίζει όλες τις μάχες, αλλά χάνει τον πόλεμο.

Πόσο μάλλον όταν η Γερμανία αντιλαμβάνεται ότι, η υπερδύναμη έχει στόχο να ακολουθήσει τη δική της επεκτατική στρατηγική – το μερκαντιλισμό, μέσω του οποίου επιβάλλει την ειρηνική της διείσδυση στους εταίρους της, μετατρέποντας τη μία χώρα μετά την άλλη σε δικό της σκλάβο χρέους.

Ειδικότερα, η νέα κυβέρνηση των Η.Π.Α. σχεδιάζει να στηρίξει την αμερικανική βιομηχανία με την υιοθέτηση εισαγωγικών δασμών σε ευρεία κλίμακα – ενώ πριν από κάθε τι άλλο έχει τοποθετήσει στο στόχο της το ΦΠΑ, θεωρώντας πως πρόκειται για μία μορφή αθέμιτης επιδότησης των εξαγωγών των άλλων κρατών στην αγορά της.