Η αρρώστια της εξουσίας

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ*

Όποιος έχει δημόσιο αξίωμα ή δημόσιο λόγο πρέπει να είναι προετοιμασμένος να δεχθεί την κριτική ή τον αντίλογο. Αλλιώτικα δεν κάνει γι' αυτήν τη δουλειά. 

Στη θεωρία βέβαια. Στην ουσία είναι ένας δικτάτορας που, ανάλογα με την εξουσία του, επιβάλλει όχι μονάχα την άποψή του, αλλά και την ποινή στον βλάσφημο που αμφισβήτησε την αυθεντία της εξουσίας του. Είτε πολιτικής είτε θρησκευτικής είτε και τα δύο μαζί. 

Πότε όμως η εξουσία δέχθηκε κριτική ή αντίλογο και απάντησε με επιχειρήματα, στοιχεία, ντοκουμέντα, έτσι που να δημιουργηθεί ένας διάλογος, να προκύψει μια νέα σκέψη και να δούμε την υπάρχουσα πραγματικότητα όπως είναι, με τα σωστά της και τα λάθη της και, από κει και πέρα ο καθένας να πάρει τις ευθύνες του; Σχεδόν ποτέ. Η εξουσία, εξ ορισμού, είναι ένα μεταφυσικό φαινόμενο, άσχετα αν δρα στην πραγματικότητα. Θέλει γύρω της πραίτορες, να υποστηρίζεται από πιστούς που δεν έχουν δική τους σκέψη. Αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της εξουσίας. Μόνο αυτή την παράγει.

Η εξουσία ως κοινωνικό φαινόμενο είναι η ίδια παντού, πέρα από την όποια ιδεολογική, πολιτική, θρησκευτική ή άλλη αναφορά. Ακόμα και στους αντιεξουσιαστικούς κύκλους, υπάρχουν εξουσιαστικές συμπεριφορές. Εξ ου και οι πολλές διασπάσεις, στο όνομα πάντα της αντιεξουσίας, άσχετα αν δημιουργείται μια νέα, έστω και μίνι εξουσία. Γιατί η εξουσία δεν είναι μόνο ιδιότητα των αυτοκρατόρων, των δικτατόρων, των πρωθυπουργών ή των προέδρων της όποιας δημοκρατίας. Είναι μια καθημερινή συμπεριφορά σχεδόν σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Από την οικογένεια μέχρι το μικρομάγαζο που έχει δύο υπαλλήλους ή την καφετέρια που έχει τρεις Ουκρανέζες και το αφεντικό είναι πεπεισμένο πως είναι μέσα στη δικαιοδοσία του να τις γαμήσει και τις τρεις, χωρίς ποτέ να περάσει από το μυαλό του πως είναι βιαστής.

Σπίτια και ακίνητα στο σφυρί ΜΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ...για να γλυτώσουν απο το κίνημα...

ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΠΑΞΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 

Τρόικα, τράπεζες και κυβέρνηση έχουν πανικοβληθεί από το γεγονός ότι το κίνημα κατά των πλειστηριασμών στα Ειρηνοδικεία της χώρας, το οποίο συνεχώς εξαπλώνεται και διευρύνεταιέχει μπλοκάρει απολύτως του πλειστηριασμούς σπιτιών και λαϊκής περιουσίας. 

Είναι η πρώτη φορά που ένα κίνημα, όπως αυτό των πλειστηριασμών, στο οποίο πρωτοστατούν πολιτικές δυνάμεις όπως η ΛΑ.Ε, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΕΠΑΜ, κινήματα όπως το ''ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ'', οργανώσεις, συλλογικότητες και πολίτες, επιδεικνύει νικηφόρα αποτελεσματικότητα και βρίσκει μεγάλη απήχηση στην κοινωνία, όπου νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι υπερχρεωμένα και έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη (''κόκκινα δάνεια''). 

Τρόικα, τράπεζες και κυβέρνηση έχουν ως πρώτη προτεραιότητα να προβούν σε δεκάδες χιλιάδες, τουλάχιστον, πλειστηριασμούς σε πρώτη φάση μέσα στο 2016 και στη συνέχεια το 2017 και γι' αυτό κινούνται πυρετωδώς να παρακάμψουν το κίνημα, προχωρώντας στη διαμόρφωση ηλεκτρονικής πλατφόρμας, ανάλογης με αυτήν του ΤΑΙΠΕΔ για τη δημοπράτηση ακινήτων ή του Τειρεσία, για τη διεξαγωγή των πλειστηριασμών. 

Φρανσουά Φιγιόν: Ο άγγελος του θανάτου της ΕΕ

Του Απόστολου Διαμαντή

Η αιφνίδια και ορμητική πορεία του Φρανσουά Φιγιόν, προς την νίκη στις προκριματικές εκλογές της  γαλλικής δεξιάς, σημαίνει το οριστικό τέλος της φιλοευρωπαϊκής και φιλογερμανικής πολιτικής ελίτ της Γαλλίας.

Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται μόλις ένα μικρό βήμα πριν από τις θέσεις της Μαρίν Λεπέν, η οποία προτείνει άμεσα δημοψήφισμα εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ. Ο Φιγιόν το λέει κάπως διαφορετικά, με άλλα λόγια, αλλά πολύ κοντά στην ίδια ουσία: θα κάνω δημοψήφισμα για να δώσω «τέλος στον διοικητικό φεντεραλισμό», έγραψε με τρόπο αποφασιστικό στον Monde στις 27 Ιουνίου.

Τι σημαίνει αυτό;  Το εξηγεί πολύ καθαρά και επιθετικά ο ίδιος, με τρόπο που δεν σηκώνει καμία παρερμηνεία. «Οι φίλοι μας οι άγγλοι…», λέει ο Φιγιόν, «…έστειλαν ένα σαφές μήνυμα. Είναι το μήνυμα όσων δεν θέλουν μια Ευρώπη – σουρωτήρι. Που αυξάνει τους ελέγχους και τις ρυθμίσεις.  Άκουσα τους βρετανούς, που είναι περήφανοι για την εθνική τους καταγωγή, να φοβούνται πως θα χάσουν τον έλεγχο της μοίρας τους. Προτείνω να ακολουθήσουμε τους βρετανούς, λέξη προς λέξη»!

Σε τεντωμένο σχοινί οι σχέσεις Αθήνας και Άγκυρας

Λεπτές ισορροπίες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις επιχειρεί να κρατήσει η Αθήνα, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν όλο και πιο απρόβλεπτο Ερντογάν και μια Τουρκία η οποία ελάχιστα πλέον δείχνει να χαλιναγωγείται από το «καρότο» της προσέγγισης και της σχέσης  της με την  Ευρώπη.

Ο κ. Τσίπρας βρίσκεται μπροστά σε δύσκολες επιλογές που απαιτούν κινητοποίηση και υπευθύνους και λεπτούς χειρισμούς, καθώς  διακυβεύονται πλέον κρίσιμα εθνικά συμφέροντα που θα σφραγίσουν το μέλλον και την επιβίωση του Ελληνισμού και δεν περιορίζονται απλώς στην διαχείριση των Μνημονίων που επιχειρεί να διεκπεραιώσει με επιτυχία ο κ. Τσίπρας αποδεχόμενος τις απαιτήσεις των δανειστών.

Η στροφή που σηματοδότησε στην πορεία της Τουρκίας η απόπειρα του πραξικοπήματος , δεν μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες τις ελληνοτουρκικές σχέσεις οι οποίες δοκιμάζονται και θα δοκιμαστούν ακόμη περισσότερο το αμέσως προσεχές διάστημα, στο Κυπριακό, στο προσφυγικό, αλλά και στην ηγεμονική και αναθεωρητική ατζέντα του Ταγίπ Ερντογάν, την στιγμή που η Τουρκία μπαίνει σε όλο και πιο φυγόκεντρη τροχιά από την Ε.Ε.

Λύση Αυστραλίας αν αποτύχει η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας λέει σύμβουλος της Μέρκελ

«Εάν αποτύχει η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας για τους πρόσφυγες, ως μοναδική εναλλακτική, υπάρχει αυτή στιγμή η λύση Αυστραλίας: οι πρόσφυγες οι οποίοι έρχονται στην Ευρώπη θα πρέπει να κρατούνται σε ένα νησί, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν αίτημα ασύλου. Εάν η Ευρώπη το κάνει αυτό θα σήμαινε και το τέλος της Συνθήκης για τους πρόσφυγες, θα ήταν μια καταστροφή. Στην Ελλάδα θα δινόταν ο ρόλος που παίζει το νησί του Ειρηνικού, Ναούρου (σ.σ. παλιότερα γνωστό και ως ..."Νησί της Χαράς") για την Αυστραλία. Τα σύνορα στα Βαλκάνια θα στρατικοποιούνταν και μια ούτως ή άλλως εύθραυστη περιοχή θα αποσταθεροποιούνταν. Η αποτυχία της συμφωνίας (Ε.Ε.-Τουρκίας) θα έδινε μεγάλη ώθηση σε εξτρεμιστικά κόμματα σε ολόκληρη την Ερώπη. Αυτά τα κόμματα θα κέρδιζαν το 2017 τις εκλογές στη Γαλλία, την Αυστρία και την Ολλανδία», 

είπε ο Γκέραλντ Kνάους, ο Αυστριακός αρχιτέκτονας της πολιτικής Μέρκελ για το προσφυγικό και ιδρυτής της δεξαμενής σκέψης "Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Σταθερότητας (ESI)", σε συνέντευξή του στο Spiegel.

Υπογραμμίζει επίσης, ότι «τα κράτη μέλη της Ε.Ε. ελπίζουν πως η συμφωνία με την Τουρκία θα διατηρηθεί, αλλά δεν κάνουν αρκετά. Αυτό είναι ανεύθυνο και επικίνδυνο διότι διακινδυνεύονται πολλά. Ακόμα δεν υφίστανται αποστολές της Ευρωπαϊκής Ενωσης με επαρκές εξειδικευμένο προσωπικό, οι οποίες να μπορούν να διεκπεραιώνουν τη διαδικασία του ασύλου όταν το ζητούν η Ελλάδα και η Ιταλία. Ο στρατηγικός στόχος πρέπει να είναι να μπορεί να αποφασίζεται η παροχή ή μη ασύλου εντός τεσσάρων εβδομάδων. Είναι θέμα αριθμού και εξειδίκευσης υπαλλήλων, μεταφραστών και νομικής βοήθειας».

Καλοκαιρινή κυβέρνηση

Του Γιάννη Μακριδάκη

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο νησί της Χίου. Σε μια κοινωνία αστική, ιδιότυπα κλειστή ως νησιωτική, αλλά και στην πλειονότητά της κοσμογυρισμένη και με παγκόσμιες επιρροές ως ναυτική. Το νησί είχε το μεγαλύτερο ποσοστό από όλες τις πόλεις της Ελλάδας θανάτων από πείνα τον χειμώνα του 41 και το επίσης μεγαλύτερο ποσοστό προσφύγων πολέμου στη Μέση Ανατολή κατά την περίοδο 1941-46. Ο λόγος είναι ότι η κοινωνία της πόλης Χίου αποτελούνταν κατά μεγάλο ποσοστό της από οικογένειες αριστοκρατικής  γενιάς και μιας ταχέως αναπτυσσόμενης, από τον μεσοπόλεμο ακόμη, αστικής τάξης, οι οποίοι είχαν μεγάλη σχέση με το χρήμα από το εμπόριο και την ναυτιλία, αλλά καμία σχέση με την πρωτογενή παραγωγή και τους φυσικούς πόρους, ώστε να μπορούν να τραφούν σε περιόδους οικονομικής ανέχειας. Ακόμη κυκλοφορούν στο νησί ιστορίες για κατσίκες στα χωριά δεμένες με γραβάτες καπεταναίων και για όρνιθες που γεννοβολάνε μέσα σε πιάνα τοποθετημένα στα κοτέτσια, λόγω του ότι οι πλούσιοι αστοί της πόλης αντήλλασσαν τα υπάρχοντά τους με τους χωρικούς για να πάρουν τρόφιμα.

Η Χίος όμως έχει επηρεαστεί καθοριστικά ως κοινωνία και από την ιστορική αλλά μη επίσημα αναγνωρισμένη γενοκτονία του 1822, όταν οι ορδές των Οθωμανών κατέσφαξαν και πούλησαν σε σκλαβοπάζαρα περί τις 60.000 ανθρώπους, ως πράξη εκδίκησης και παραδειγματισμού για το ότι ο ντόπιοι επιχείρησαν να επαναστατήσουν.