Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος
Όταν περιμένεις κάτι να συμβεί με αδημονία στο τέλος συμβαίνει συνήθως κάτι που δεν περίμενες και κάτι που δεν ήθελες να συμβεί. Και δεν υπάρχει καμιά μεταφυσική εδώ, αλλά απλή θεωρία πιθανοτήτων.
Μέσα στις άπειρες δυνατότητες θα συμβεί μόνο μία. Η προσευχή και η προσμονή όμως δεν σε οδηγούν στο επιθυμητό αλλά στο τυχαίο. Τα αφήνουμε όλα στην τύχη ή στα χέρια του θεού και στο τέλος παίρνουμε τ’ αρχίδια μας. Τα αφήνουμε όλα στους ανωτέρους και στο τέλος καθόμαστε επάνω σ’ ένα χοντρό στύλο της ΔΕΗ.
Αυτοί που διαπραγματεύονται δήθεν τα συμφέροντά μας έχουν διαφορετικά συμφέροντα από τα δικά μας. Οι διαπραγματευτές είναι μιαν άλλη τάξη που παίρνει πάντα το μέρος του ισχυρού. Αν αυτό το καταλάβουν οι αδύναμοι και οι ανίσχυροι θα καταργήσουν τους διαπραγματευτές.
Όπως δεν υπάρχει ερωτική διαδικασία μέσω διαμεσολάβησης έτσι δεν υπάρχει και ζωή μέσω διαμεσολάβησης. Η εξ’ αποστάσεως ζωή δηλαδή η δικτύωση, η τηλεόραση και λοιπά είναι ψευδαισθήσεις και υποκατάστατα.
Νομίζω πως ζω, ταυτίζομαι με το διαπραγματευτή μου ο οποίος παίζει συνεχώς θέατρο μπροστά στα μάτια μου για να μη χάσει τη θέση τού διαπραγματευτή. Τα λεφτά, τη δόξα και την καλή ζωή.
Ο εκπρόσωπός μου είναι δουλικό με πατέντα. Απαραίτητος γιατί προσφέρει στις τάξεις το άλλοθι που χρειάζονται για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Την άρχουσα που είναι απάνθρωπη άθλια και δολοφονική και την κατώτερη που είναι ασυνάρτητη αγέλη.




