Υπάρχει ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ σε αυτόν τον τόπο; ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΧΙ...

Ας αναρωτηθούμε όλοι μας:ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ ΟΣΟ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΜΑΦΙΟΖΟΙ!!!

Αυτοδιαχείριση και Κοινά: Πέρα από τη δικτατορία της οικονομίας

Του Κώστα Χαριτάκη

Αν αναγνωρίσουμε ως βασικά χαρακτηριστικά των κοινών την κοινή κτήση, την κοινή δημιουργία και την κοινή χρήση, τότε είναι φανερό ότι ο κόσμος των κοινών βρίσκεται πέρα από τον κόσμο της ιδιοκτησίας και της καταναγκαστικής εκμεταλλευτικής εργασίας. Η δημιουργία, προστασία και εξέλιξη των κοινών δεν μπορεί προφανώς να γίνει με τους τρόπους, τις μορφές, τις διαδικασίες που βασικός τους στόχος είναι η περίφραξη και η ιδιωτική ή κρατική απαλλοτρίωση των κοινών, όπως ακριβώς συμβαίνει με την ιδιοκτησία και την διευθυνόμενη από αυτήν εργασία. Ούτε μπορεί να υπαχθεί στην ανταγωνιστική διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου που κινεί την υπάρχουσα οικονομία, μετατρέποντας τον άνθρωπο και τη φύση σε οικονομικούς πόρους για την άντληση κέρδους. Ούτε, ακόμη, μπορεί να συμβιβαστεί με τη δικτατορία της οικονομίας (και της αντίστοιχής της τεχνοεπιστήμης) επί της κοινωνίας, τον αποικισμό από αυτήν όλων των πλευρών της ζωής, και την ακύρωση τελικά της δυνατότητας της κοινωνίας να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της (όπως φαίνεται τόσο δραματικά σήμερα με τη θηλιά του χρέους).

Οι κυρίαρχες παραγωγικές και οικονομικές διαδικασίες είναι διαδικασίες υπαγωγής της κοινωνίας σε καθεστώς ετερονομίας, αλλοτρίωσης και εξάρτησης από το κεφάλαιο και το κράτος.

Οι BRICS Και ο ευεεργετικός «τυχοδιωκτισμός»

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ο Jim O' Neil, πρώην οικονομολόγος της Goldman Sachs στον οποίο αποδίδεται ο όρος BRICS, χαρακτήρισε καθυστερημένο πρωταπριλιάτικο αστείο τη ρωσική πρόσκληση προς την Ελλάδα για συμμετοχή στη νέα αναπτυξιακή τράπεζα της ομάδας των πέντε. Με ανάλογη ελαφρότητα αντιμετωπίστηκε η πρόσκληση στην Αθήνα και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Μπορεί η κυβέρνηση να ανέθεσε ήδη στον πρώην εκπρόσωπο της χώρας στο ΔΝΤ Π. Ρουμελιώτη να μελετήσει την πρόταση, αλλά η εντύπωση που επικρατεί είναι πως ενδεχόμενη τέτοια απόφαση είναι «υπερβολικά τολμηρή» για το πλαίσιο μιας χώρας - μέλους της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

Ωστόσο, μια ψύχραιμη αξιολόγησή της μπορεί να γίνει μόνο πάνω στην ευρύτερη γεωπολιτική και γεωοικονομική σκακιέρα. Στην οποία κάθε παίκτης, μικρός ή μεγάλος, έχει μια ιδιαίτερη και ιστορικά πρωτότυπη θέση.

Στην παρούσα συγκυρία, για παράδειγμα, η Ελλάδα βρίσκεται απομονωμένη στο πλαίσιο που θεωρείται εδώ και δεκαετίες ο φυσικός της χώρος, στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη. Την ίδια στιγμή, διάφορες δυνάμεις, για τους δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς, ενδιαφέρονται να τη διατηρήσουν στη στενή ή ευρύτερη σφαίρα επιρροής και συμμαχιών τους.

Ανασύνταξη τώρα! Για τον πολιτικό φορέα της ρήξης, της απελευθέρωσης, της πραγματικής δημοκρατίας

Γράφει ο Πάνος Δαμέλος

[Σχόλιο του ιστολογίου στο τέλος του κειμένου]

Βρισκόμαστε σε μία εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κατάφερε να εγκολπώσει τη συντριπτική πλειοψηφία του αντιμνημονιακού ρεύματος, έχει ενταχθεί οριστικά και αμετάκλητα στις δυνάμεις της «ευθύνης» και οδηγεί τη χώρα σε νέο μνημόνιο. Οι δυνάμεις που ακόμα αντιστέκονται είναι λίγες και σκορπισμένες. Είναι παραπάνω από ορατός ο κίνδυνος ή να κλείσει οριστικά ο κύκλος της αντίστασης, με τον κόσμο της εργασίας να δέχεται τον συμβιβασμό και τα μνημόνια ως αναγκαίο κακό, όπως τα παρουσιάζει πλέον και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ή ο λαός να κινηθεί σε αντιδραστική κατεύθυνση και να γίνει έρμαιο της ακροδεξιάς ρητορικής και του λαϊκισμού, ελλείψει πολιτικού φορέα που θα μπορέσει να εμπνεύσει και να δώσει πραγματική ελπίδα για την ακύρωση των μνημονίων και την αντιστροφή της λιτότητας.

Ένας μικρός απολογισμός – πού βρισκόμαστε σήμερα

Οι προσπάθειες της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής αριστεράς, εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ, έχουν οδηγηθεί στον ένα ή τον άλλο βαθμό σε αδιέξοδο. Η τακτική της εσωκομματικής πάλης στον ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στα φυσικά της όρια. Με την υπογραφή νέου μνημονίου, αλλά και τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αρχηγικό κόμμα, τα όργανα του οποίου δεν ελέγχουν την κυβέρνηση (όπως είπε κι ο ίδιος ο Τσίπρας άλλωστε, άλλο το κόμμα και άλλο η κυβέρνηση), τι μένει για να παλέψει κάποιος εσωκομματικά; Είναι, ίσως, μεγάλος ο πειρασμός να συνεχίσει κάποιος την αυταπάτη της εσωκομματικής πάλης και να μεταθέτει τις ευθύνες «στην ηγεσία που δεν ακούει τη βάση». Όμως αυτό δεν παράγει πολιτική – τουλάχιστον όχι στην επιθυμητή κατεύθυνση. Αντίθετα, βάζει καλοπροαίρετους αγωνιστές να λειτουργούν ως αριστερό άλλοθι της πολιτικής της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία, εφόσον παραμένουν μέλη του.

Ούτε ρήξη, ούτε πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, ούτε καν δημοψήφισμα

Του Πάσχου Λαζαρίδη.

Μετά τους προεκλογικούς λεονταρισμούς για το σκίσιμο του μνημονίου και την πρώτη μετεκλογική ευφορία για την Ευρώπη που αλλάζει, ήρθε η πικρή στιγμή της αλήθειας. Η κυβέρνηση Τσίπρα έχοντας η ίδια δέσει χειροπόδαρα τη χώρα με την υπογραφή της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου οδεύει ολοταχώς σε νέο, «αριστερό» μνημόνιο. Αν υπήρχε και η παραμικρή διάθεση ρήξης με το καθεστώς των εταίρων και των δανειστών, δε θα λεηλατούνταν τα ταμεία και οι οργανισμοί για να αποπληρώνονται κανονικά οι δόσεις στο ΔΝΤ. Αυτή η διάθεση δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δε θα υπάρξει. Ανεξαρτήτως των καλοπροαίρετων οπαδών που συνιστούν ακόμη «υπομονή», το χρονικό της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης ήταν προδιαγεγραμμένο. Κατάργηση του μνημονίου ή έστω ελάφρυνση των επιπτώσεών του, δεν μπορεί να υπάρξει εντός Ευρωζώνης. Όποιος υποστήριζε το αντίθετο, εξαπατούσε συνειδητά.

Είναι τόσο πολύ δεμένη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο ευρωπαϊκό πλαίσιο που δε ρισκάρει καν ένα δημοψήφισμα υπό κατάλληλα επεξεργασμένα διλήμματα και με όλο τον πολιτικό κόσμο υπέρ της παραμονής στο ευρώ.

Η ταφόπλακα της ελπίδας...

Προσοχή: Το παρακάτω κείμενο ΔΕΝ προέρχεται από τα επιτελεία τής Νέας Δημοκρατίας ή του ΠαΣοΚ! Παρακαλώ, ελέγξτε τα νεύρα σας και διαβάστε με προσοχή:

[...] Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα προχώρησε σε πρωτοφανή οικονομική προσαρμογή με στόχο αφενός την βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών, αφετέρου την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Η πρόοδος που επετεύχθη αντικατοπτρίζεται εύγλωττα στα θεμελιώδη μακροοικονομικά μεγέθη και είναι αποτέλεσμα των σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων σε μακροοικονομικό επίπεδο που έλαβαν χώρα. 

Στο πλαίσιο του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής η δημοσιονομική θέση της χώρας βελτιώθηκε σημαντικά αλλά τέθηκαν και οι βάσεις ώστε η πρόοδος που επετεύχθη στα μακροοικονομικά μεγέθη να μην είναι μόνο κυκλικού χαρακτήρα αλλά να έχει και σημαντικό διαρθρωτικό υπόβαθρο 

Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης μειώθηκε από το 15,2% του ΑΕΠ το 2009 στο 3,5% του ΑΕΠ το 2014, αποτυπώνοντας την εντατική προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής και την πορεία της οικονομίας προς την πλήρωση του αντίστοιχου κριτηρίου σύγκλισης. Η στροφή προς ένα αναπτυξιακό υπόδειγμα με εξωστρεφή προσανατολισμό, φαίνεται να επιτυγχάνεται το 2013 και το 2014, όπου το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών κατέγραψε πλεονάσματα ύψους 0,6% και 0,9% του ΑΕΠ αντίστοιχα.