Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2014

Φόβοι επισιτιστικού κράχ


«Στις Η.ΠA. μία διαφορετικού είδους κρίση εκτυλίσσεται ακριβώς κάτω από τα πόδια των ανθρώπων -λόγω του ότι στερεύει ένας από τους πλέον πολύτιμους υδροφόρους ορίζοντες, ο οποίος παρείχε ασφάλεια, καθώς επίσης νερό στο Τέξας, στο σιτοβολώνα της χώρας.

«Αυτή η χώρα έγινε αυτό που έγινε, κυρίως επιδή ήταν ασφαλής από την πλευρά της ύδρευσης - η οποία απειλείται σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό σήμερα», αναφέρει χαρακτηριστικά ο διευθυντής του κέντρου υδάτινων πόρων του πανεπιστημίου του Τέξας.

Ο ζωτικής σημασίας υδροφόρος ορίζοντας (Ogallala Aquifer), ο οποίος εκτείνεται κάτω από οκτώ Πολιτείες στην καρδιά των Η.Π.Α., σε 111.8oo.ooo στρέμματα και 175·οοο τετραγωνικά μίλια, τροφοδοτεί με νερό μία τεράστια περιοχή - η οποία, εάν σταματήσει να συμμετέχει στην κάλυψη των αναγκών διατροφής του πλανήτη, θα οδηγήσει στην απόγνωση εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων.

Ορισμένα τμήματα του δε, έχουν ήδη στερέψει - ενώ η εξάντληση του νερού μετά το 1980, οφείλεται στις σύγχρονες μεθόδους καλλιέργειας, από ιδιοκτήτες τεράστιων γεωργικών εκτάσεων (αυτόματα κέντρα συσκευών άρδευσης). Η ανεύθυνη χρήση του νερού, καθώς επίσης η έλλειψη προνοητικότητας εκ μέρους του κράτους, έχουν φέρει σε απόγνωση χιλιάδες αγρότες - με αρκετούς κερδοσκόπους να βλέπουν ευκαιρίες, από την εκμετάλλευση των αναγκών νερού.

Το δημοψήφισμα της Σκοτίας

Όταν είχαμε πάει πριν από πέντε χρόνια στη Σκοτία, δεν ξέραμε και πολλά για την ιστορία της: Μέρι Στούαρτ, Ουίλιαμ Γουάλας, γκάιντες, κιλτ, κάστρα, βασιλικό μίλι, άντε και Χαϊλάντερ.


Ο ξεναγός μάς είχε προειδοποιήσει να ελέγχουμε τα ρέστα μας, επειδή οι σκοτσέζικες λίρες ισχύουν μόνο εκεί και όχι στην υπόλοιπη Βρετανία. Βέβαια, οι έμποροι στραβομουτσούνιαζαν όταν τους τις επιστρέφαμε, αλλά δεν είχαμε καμιά όρεξη να πληρώσουμε τη διένεξή τους με το Λονδίνο.

Να καούν τα ραβασάκια του ΟΑΕΕ...Δεν έχουμε και δεν πληρώνουμε...


Από Kίνημα Πολιτών για τη Σεισάχθεια 

ΝΑ ΚΑΟΥΝ ΤΑ ΡΑΒΑΣΑΚΙΑ ΤΟΥ ΟΑΕΕ 
ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ 
ΓΕΝΙΚΗ ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ 

Συμπολίτες και συμπολίτισσες, 

Καταμεσής του Αυγούστου, με τα διαμερίσματα να έχουν μετατραπεί σε φυλακές, καθώς εκατομμύρια Έλληνες προς δόξα της τουριστικής ανάπτυξης κάνουν διακοπές στα μπαλκόνια τους , οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι παίζουν με τις αντοχές μας. Μετά το αίσχος του ΕΝΦΙΑ, το νέο σούπερ χαράτσι για τα ακίνητα, χιλιάδες επαγγελματίες, έμποροι και βιοτέχνες οφειλέτες του ΟΑΕΕ, πήραν στα χέρια τους τα ραβασάκια του Κέντρου Είσπραξης Ανεξόφλητων Οφειλών που τους απειλούν και πάλι με κατασχέσεις και ποινικές διώξεις. Φαίνεται ότι ο γολγοθάς που οι ξένοι δυνάστες και οι ντόπιοι συνεργάτες τους έχουν επιβάλει στον ελληνικό λαό δεν έχει τέλος. 

Από τους 770 χιλ. ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ οι 659 χιλ. έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές συνολικού ύψους 9,1 δις ευρώ. Μαζί με τους 441 χιλ. οφειλέτες του ΙΚΑ, τους 183 χιλ. του ΟΓΑ και τους 50 χιλ. του ΤΣΜΕΔΕ, πάνω από 1,3 εκατ. άνθρωποι οφείλουν στα Ασφαλιστικά Ταμεία ένα βουνό από χρέη που ξεπερνούν τα 20 δις ευρώ. Τα χρέη αυξάνονται με μεγάλη ταχύτητα καθώς οι ασφαλισμένοι επαγγελματίες τσακισμένοι από την οικονομική ύφεση και την κυβερνητική φοροεπιδρομή, αδυνατούν να πληρώσουν τις συνδρομές τους. 

Τόσος θόρυβος για μείωση μιας... δεκάρας στον φόρο πετρελαίου!

Του Γιώργου Δελαστίκ*

Ωδινεν όρος και έτεκεν μυν! Τόσος θόρυβος έγινε για την ομιλία του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης και τελικά «άνθρακες ο θησαυρός». 
Το μόνο συγκεκριμένο πράγμα που εξήγγειλε ήταν ότι θα υπάρξει μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο κατά 30%. Τι σημαίνει αυτό, το εξηγεί με ανακοίνωσή του ο πλέον αρμόδιος φορέας, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πρατηριούχων και Εμπόρων Καυσίμων (ΠΟΠΕΚ): «Η μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης κατά 30%, όταν το 2012 αυξήθηκε 450%, μεταφράζεται σε μείωση των τιμών λιανικής κατά 7-10 λεπτά το λίτρο»! Τόσος ντόρος για μια δεκάρα μείωση στο λίτρο, το οποίο θα κοστίζει γύρω στο 1,30 ευρώ! 

Μιλάμε δηλαδή για μια έκπτωση στην τιμή αγοράς του απρόσιτου πλέον για πολλούς Ελληνες πετρελαίου θέρμανσης γύρω στο... 6% με 8%! Σωθήκαμε! Για να είμαστε σχολαστικά ακριβείς, να πούμε ότι η τιμή του λίτρου του πετρελαίου θέρμανσης τον Απρίλιο του 2014, όταν έληξε η περίοδος διάθεσής του, ήταν 1,26 ευρώ το λίτρο, ενώ τον Οκτώβριο του 2013, όταν άρχισε η προηγούμενη χειμερινή περίοδος, η τιμή του λίτρου ξεκίνησε με 1,28 ευρώ. Πέρα από αυτή την εξαγγελία της δεκάρας, απολύτως τίποτα άλλο συγκεκριμένο δεν εξήγγειλε ο πρωθυπουργός. Γενικά και αόριστα, χωρίς χρονικό προσδιορισμό, μίλησε για φοροελαφρύνσεις απροσδιόριστων ποσοστών, κάποτε στο μέλλον.

Να κάνουμε την κυβέρνηση της Αριστεράς υπόθεση της κοινωνίας


Του Τάσου Κορωνάκη*

Αυτός ο Σεπτέμβρης ανοίγει μια κρίσιμη πολιτική χρονιά. Στόχο έχουμε να σφραγιστεί από τη νίκη της Αριστεράς. Αναμφισβήτητα τα ερωτήματα είναι πρωτόγνωρα και το ασφυκτικό βάρος μιας κοινωνίας που σφαδάζει κάνει την συζήτηση ακόμα πιο δύσκολη. 

Γνωρίζουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιλέγεται από όλο και μεγαλύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας επειδή έχει πείσει για το αξιακό και ιδεολογικό του φορτίο, αλλά κατά κύριο λόγο, ως μια ύστατη ελπίδα για την αλλαγή της σημερινής ανυπόφορης κατάστασης και αυτό με ένα υψηλό επίπεδο ρίσκου που περιλαμβάνει πάντα το καινούργιο, ως άγνωστο. Ταυτόχρονα αυτό το «να τους διώξουμε» δεν φτάνει πια, αλλά αποκτά κομβική σημασία το πως θα πείσουμε για το δικό μας σχέδιο.

Αφού λοιπόν μιλάμε για μια έκτακτη κατάσταση και όχι για μια ηγεμονία που έχει κερδηθεί με τα χρόνια, χρειάζεται να δώσουμε την μάχη με ένα σχέδιο εκτάκτου ανάγκης που να μπορεί να πείθει για το σήμερα αλλά να έχει και στοιχεία που θα χαράζουν ένα διαφορετικό αύριο. Εύλογα λοιπόν δημιουργούνται μια σειρά ερωτήματα για τον χαρακτήρα αυτού του σχεδίου.

Πως μπορεί να επιτευχθεί η συνεννόηση και η συνένωση των αντιμνημονιακών δυνάμεων;

Του Δημήτρη Κυπριώτη*

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο ακούγονται φωνές για συνεννόηση των αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων και δεν αναφερόμαστε μόνο στις κοινοβουλευ-τικές, αφού το ίδιο παρατηρείται και στις εξωκοινοβουλευτικές.

Δηλαδή ένα αίτημα και ερωτηματικό ταυτό-χρονα, που έβαζε ο ελληνικός λαός από την αρχή σχεδόν της κρίσης, δηλαδή από την εποχή  των μεγάλων συγκεντρώσεων των πλατειών σε ολόκληρη τη χώρα, τώρα εδώ και αρκετό καιρό αρχίζει να γίνεται αίτημα και πεποίθηση στους  περισσότερους από τους αντιμνημονιακούς πολιτικούς χώρους, αν και παρατηρείται μία δυστοκία στην τελική έκβαση αυτής της συνεργασίας.

Βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά, έστω και αν ως χώρα μας έχουν στριμώξει γερά οι δανειστές, πάντα όμως με την ανοχή και την ευλογία των εγχώριων συνεργαζόμενων με αυτούς πολιτικών δυνάμεων.

Λένε πολλοί, ότι καλό θα ήταν να δούμε τι έφταιξε και δεν προχώρησε μέχρι σήμερα αυτή η συνεργασία για να βγουν χρήσιμα συμπεράσματα, όμως αν εμπλακούμε σε μια τέτοια συζήτηση, δεν θα κάνουμε τίποτα παραπάνω από το να αναμοχλεύουμε δυσάρεστες διαπιστώσεις, που τελικά δεν θα επιτρέψουν να καταλήξουμε  πουθενά. Το πιο σίγουρο θα είναι ότι θα οδηγηθούμε και πάλι σε αδιέξοδη κατεύθυνση, με το λαό να λέει ότι το έργο αυτό το έχει στην κυριολεξία βαρεθεί.