Σαββατιάτικα (167) - των μνημείων

*** Μνημείο του αγνώστου μνημονίου. *** Σώυμπλε: "Κάποια μέρα θα μου στήσουν μνημείο στην Ελλάδα." *** Το καλύτερο, Παναγία μου! *** Ψόφα εσύ και μη σε μέλλει, λεβέντη μου. *** Απέναντι στον Τρούμαν θα σε βάλουμε. *** Άλλωστε σε τούτονε τον γιδότοπο δεν έχουμε αφήσει μουνόπανο χωρίς να το τιμήσουμε. *** Βόλφγκανγκ, να το βάλεις ως προαπαιτούμενο στην επόμενη αξιολόγηση. *** Με τα ίδια τους τα χέρια θα το φτιάξουν ο Αλέξης με τον Κούλη σε μια νύχτα. *** Κωλόχαρτος και Σταύραξ ας βολευτούν με καμμιά πλατεία ή καμμιά λεωφόρο. *** Δέκα; δεκαπέντε; είκοσι; τριάντα; *** Καταλήξαμε επί τέλους στο πόσα εκατομμύρια αθώων έφαγε τελικά αυτός ο Στάλιν ή ακόμα μετράμε;*** Πάντως, το πρωτάθλημα το κερδίζει άνετα ο Μάο με 65. *** Βέβαια, 65 μύρια στο ένα-και δισ. είναι κολώνια για τα τέτοια μας αλλά δεν πάει έτσι. *** Ευτυχώς που γίνονται κάτι εκδηλώσεις Εσθονίας τύπου και μαθαίνουμε από τους Ες-Ες για τα εγκλήματα των κομμουνιστών. *** Μνημείο του αγνώστου φασίστα. *** Πορτοσάλτες: "Η υπέρμετρη φορολογία και η περικοπή συντάξεων κρύβουν σταλινισμό ως αντίληψη." *** Μη με μπερδεύεις κι εσύ, βρε Άρη! *** Πες το καθαρά: τους έσφαζε ο Σήφης τους καπιτάλες ή τους φορολογούσε; *** Κι αυτό που η περικοπή συντάξεων είναι σταλινικιά, με βάζει σε σκέψεις... *** Με τις κουτάλες σε έβγαλε η μαμμή και πήρες σασσί; *** Κατοστάρικος: "Ας μάθουν οι νέοι μας τι έγινε επί 

Σοσιαλιστής κι εσύ; Πα πα πα...

Στάλιν." *** Γεια σου αντιπροεδράρα! *** Αλλά, ρε συ Μήτσο, αυτό με το το τι έγινε επί Στάλιν είναι εύκολο! *** Μια φρασούλα αρκεί: "Ο Στάλιν γάμησε τον Χίτλερ!" *** Ρούφα το αβγό σου, μπούλη και τράβα με τους άλλους. *** Εκείνη η σημαία στην κορφή του Ράιχσταγκ δεν χωνεύεται με τίποτε, ε; *** Το μόνο έγκλημα του Μουστάκια ήταν ότι έφαγε λιγώτερα λαρύγγια απ' όσα έπρεπε. *** Έμ, έτσι είναι, Νικήτα μου, τι να λέμε τώρα, γαμώ το εικοστό σου συνέδριο, μασκαρά καραφλόπουστρα. *** Μνημείο του αγνώστου δωσιλόγου. *** Ξεσπάθωσε ο Μπένυ που δεν πήγε ο Κοντονής στην Εσθονία; *** Και γιατί εκπλήσσεσθε; *** Τον είχατε για κομμουνιστή τον μπαφούσκα; *** Βαγγέλη, συνέχισε απτόητος και μη τα χαλάσεις όλα τώρα στο τέλος.*** Τόσων χρόνων προσπάθειες να αναδειχτείς στο κορυφαίο πολιτικό αρχίδι της χώρας δεν πρέπει να πάνε στράφι. *** Μη χάσεις την θέση που σου φυλάει η ιστορία, όταν ψοφολοήσεις αύριο-μεθαύριο, πρώτα ο θεός. *** Μνημείο του αγνώστου μαλάκα. *** Γιαννάκου (ex Κουτσίκου):

Βρώμικα στατιστικά παιχνίδια

Όποιο Έθνος νομίζει πως ο καπιταλισμός λειτουργεί δίκαια, με ηθικούς παίχτες και κανόνες, κάνει λάθος – εάν δε έχει τη συνήθεια να κατηγορεί τον εαυτό του, αναλαμβάνοντας ευθύνες που δεν του αναλογούν ή/και χρέη που δεν μπορεί να πληρώσει, πιστεύοντας πως ο οφειλέτης δεν έχει τουλάχιστον την ίδια ευθύνη με το δανειστή, τότε είναι καταδικασμένο.

Ανάλυση

Έχω την εντύπωση, την ελπίδα ίσως πως το πρόβλημα των Ελλήνων, λόγω του οποίου παραμένουν αδρανείς ανεχόμενοι την κατοχή της χώρας τους, το διεθνή εξευτελισμό και την υφαρπαγή των περιουσιακών τους στοιχείων, δεν είναι η δειλία ή/και η δουλοπρέπεια τους – αλλά οι ελλιπείς γνώσεις τους όσον αφορά τα οικονομικά και αυτά που πραγματικά συμβαίνουν σε άλλες χώρες, σε συνδυασμό με τη σκόπιμη χειραγώγηση τους από ορισμένα ΜΜΕ, τα οποία τους έχουν μετατρέψει σε θεατές της εξαθλίωσης τους, μεταξύ άλλων μέσω της θυματοποίησης τους.

Εν προκειμένω βοηθάει σε μεγάλο βαθμό το διαδίκτυο και ειδικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία έχουν εξελιχθεί στο «όπιο των λαών» – αφού μέσω αυτών εκτονώνονται οι Πολίτες, μένουν στα σπίτια τους και δεν αντιδρούν ενεργητικά όταν αδικούνται, απλά και μόνο πλημμυρίζοντας τους δρόμους όπως συνέβαινε πάντοτε στο παρελθόν με απόλυτη επιτυχία.Έτσι προσπάθησα πριν ακόμη ξεκινήσει η κρίση να συμβάλλω στην επίλυση αυτού του προβλήματος, μη έχοντας άλλη δυνατότητα – αφού η πολιτική, έτσι όπως ασκείται τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν ανήκει στις δικές μου δεξιότητες, έχοντας επί πλέον διαπιστώσει πως στηρίζεται στην παραπλάνηση των μαζών.

Pat Metheny With Charlie Haden - Our Spanish Love Song

Μεγάλο πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι με τις ελληνικές τράπεζες

Του Βασίλη Γεώργα

Το ΔΝΤ έχει φυτέψει εδώ και περίπου ένα χρόνο τον σπόρο της αμφιβολίας για την κεφαλαιακή ευρωστία των ελληνικών τραπεζών και πλέον τον καλλιεργεί εντατικά ενόψει της επερχόμενης τρίτης και κρισιμότερης αξιολόγησης που ξεκινά το φθινόπωρο. Όλα δείχνουν πως με επίκεντρο τις τράπεζες στήνεται στο παρασκήνιο μεθοδικά ένα ακόμη σκληρό πολιτικό και οικονομικό παιχνίδι που δεν αφορά μόνο τις τράπεζες αυτές καθ' αυτές ή τους μετόχους τους, αλλά ολόκληρη τη χώρα.

Ένας βάσιμος λόγος προβληματισμού για τις ατραπούς στις οποίες θα οδηγήσει η επίσκεψη Lagarde τον Σεπτέμβριο στην Αθήνα, συνδέεται ακριβώς με τις απαιτήσεις του Ταμείου να διεξαχθεί έλεγχος ποιότητας ενεργητικού στις τράπεζες ενόψει των stress tests του 2018, με γνώμονα την πάγια εκτίμησή του ότι χρειάζονται τουλάχιστον 10 δισ. ευρώ «απόθεμα» από τα δάνεια του ESM για να ενισχύουν τα κεφάλαιά τους στο άμεσο μέλλον. Νούμερα ακούγονται πολλά και έχουν τη σημασία τους. Είναι διαφορετικό να μιλάμε λ.χ. για μια ανακεφαλαιοποίηση 3-4 δισ. ευρώ που μπορεί να καλυφθεί εύκολα και με πολλούς τρόπους, και διαφορετικό για ανάγκες 15-17 δισ. ευρώ που εκ των πραγμάτων θα ανοίξουν την κερκόπορτα για ανεπιθύμητες λύσεις που φτάνουν ως το κούρεμα ομολογιούχων και καταθετών και την πλήρη κρατικοποίηση των τραπεζών.

Ο Φασισμός, ο Ναζισμός και το Σταλινικό Υπόδειγμα είναι Παιδιά του Νεοφιλελευθερισμού...

Toυ Σπύρου Στάλια
[Οικονομολόγου Ph.D]

Η Δημοκρατία είναι σχετικά ένα νέο Πολίτευμα ασχέτως αν έχει κάνει την εμφάνιση του πριν 2500 στην Αρχαία Αθήνα. Έκτοτε παραμένει το πρότυπο για όλους τους αναμορφωτές της πολιτικής ζωής των Εθνών.

Μέσα σε τρεις σελίδες (Θουκυδίδης, Βιβλίο 2, 37- 41) ο Περικλής μας δίνει την πεμπτουσία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αν πάμε πίσω από τις λέξεις ο Περικλής στον λόγο του συνοψίζει, μια ‘επιστημονική’ πολιτική θεωρία, που είναι κοινή σε όλους τους Έλληνες στοχαστές. Η βάση της είναι κυνική. 

Επειδή η θεωρία των Ελλήνων δεν μπορούσε να επιλύσει το πρόβλημα της αντίφασης μεταξύ κοινωνικής δικαιοσύνης και της έμφυτης εγωιστικής φύσης του ανθρώπου, ξεπέρασε το πρόβλημα, μέσα από την παρατήρηση, υποδεικνύοντας μια μεγάλη σταθερή μεσαία τάξη. Η κοινωνική οργάνωση ήταν τέτοια που χαλιναγωγούσε το ‘θηρίο’ χωρίς να πνίγει την πρωτοβουλία. 

Έτσι συνυπήρχαν, απαιτώντας την υπευθυνότητα με αντάλλαγμα δικαιώματα. Μπροστά πήγαινε το υποχρεούμαι πίσω και μακράν έρχονταν το δικαιούμαι. Όλοι οι Έλληνες της Ελληνικής Πόλης αυτό το γνώριζαν παιδιόθεν. 

Η ελληνική πολιτική σκέψη είχε συλλάβει ότι η κοινωνία σώζει τον άνθρωπο από το ‘θηρίο’ που έχει μέσα του. Την πνευματική και υλική πρόοδο την αντιστρατεύεται η άγρια ζηλόφθονη φύση του ανθρώπου, και κατά συνέπεια τα χαλινάρια του νόμου τον προστατεύουν και εγγυώνται την ευημερία του και την ευδαιμονία του.

Με δεδομένη αυτή την θλιβερή άποψη των Ελλήνων για την φύση του ανθρώπου, την δική τους φύση πρωταρχικά, η πρακτική λύση που θα έφερνε σταθερότητα και κοινωνική δικαιοσύνη ήταν το πώς να στριμώξεις όσους πιο πολλούς πλούσιους και φτωχούς στο μέσο και να τους απασχολείς σε δουλειές, στους αγρούς στο εμπόριο στη βιοτεχνία, στη θάλασσα. Αυτό δεν γινόταν με την έννοια να δελεάσουν την μεσαία τάξη ότι μέσω της σκληρής εργασίας θα αναρριχηθεί στον πλούτο, για να κάνει μετά ότι θέλει, όπως στην εποχή μας. Όχι, ήσαν στην μεσαία τάξη για να ζουν απλά και καλά, πολιτισμένα, να χαλιναγωγούν τα άκρα, να σώζουν την πόλη, να υπερασπίζονται την Δημοκρατία. Τους πλουσίους τους φορολογούσαν και τους παρατηρούσαν, τους φτωχούς τους πρόσεχαν. Γνώριζαν ότι πλούσιοι και φτωχοί μοιράζονται ίδια ηθική ως προς την κατάληψη της εξουσίας.

Η αναβάθμιση της φτώχειας

Του Απόστολου Διαμαντή

κυβέρνηση πανηγυρίζει την αναβάθμιση των οίκων αξιολόγησης, η οποία όμως αναβάθμιση υπενθυμίζει οικτρά την κυβερνητική αποτυχία, εφόσον υπολείπεται ακόμη και των αντίστοιχων του 2014. Με λίγα λόγια, δεν έφταναν τα capital control, τα απανωτά μνημόνια της κυβέρνησης Συριζα- ΑΝΕΛ, η αύξηση των φόρων, το τσεκούρωμα των συντάξεων και το βούλιαγμα της αγοράς, έρχεται τώρα να μας θυμίσει η κυβέρνηση, εν τη αφελεία της, την πλήρη αποτυχία της στον οικονομικό τομέα.

Τί ακριβώς αναβάθμισαν οι οίκοι; Την φτώχια μας προφανώς. Διότι, οι παράμετροι που καθορίζουν αυτές τις αξιολογήσεις σχετίζονται κυρίως με την πιστωληπτική ικανότητα της χώρας, με τη δυνατότητά της δηλαδή να δανείζεται και να μην χρεωκοπεί. Εφόσον η κυβέρνηση έκλεισε την αξιολόγηση, προφανώς οι διεθνείς οίκοι θα την αναβάθμίσουν. Και λοιπόν; Τί έχει να κάνει αυτό με το επίπεδο των εισοδημάτων, τους φόρους και κυρίως με την προοπτική τους;

Τίποτα. Αντιθέτως. Όσο οι διεθνείς οίκοι πείθονται πως η κυβέρνηση θα κόψει μετά βεβαιότητος στις αρχές του 19 τις συντάξεις και θα μειώσει το αφορολόγητο, τόσο θα την αναβαθμίζουν. Και τόσο περισσότερο θα φτωχαίνει η μεσαία τάξη και τόσο περισσότερο θα κόβονται παροχές και κοινωνικά δικαίωματα.