«Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα»

Τουλάχιστον δεν πλήττουμε. Οι ειδήσεις και τα γεγονότα εμφανίζονται με καταιγιστικό ρυθμό. Υποφέρουμε μεν, δεν πλήττουμε δε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ζούμε σε συνθήκες κατολισθήσεων, μεγάλων σεισμών, αλλαγών και αβεβαιότητας, χωρίς να φαίνεται εύκολα μια χαραμάδα ελπίδας.

Οι αλλαγές στις ΗΠΑ θα επηρεάσουν όλο τον κόσμο. Δεν είναι ακριβώς καουμπόικη ταινία, αλλά η γερμανική Ευρώπη σημαδεύεται από το εξάσφαιρο του νέου σερίφη. Καμμένος και Παππάς προσπαθούν να «πιάσουν επαφή» με τον Τραμπ και ο υπουργός Άμυνας δηλώνει αμέσως θαυμαστής του. Τι κι αν όλος ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας έγλειφε μέχρι πρότινος τον Ομπάμα και τη Χίλαρι; Λεπτομέρειες για τα αιλουροειδή που είτε προσποιούνται ότι κυβερνούν, είτε πλασάρονται σαν νέοι επίδοξοι κυβερνήτες.

Η «πλάκα» του Eurogroup απέναντι στην αποικία «Η Ελλάς» συνεχίζεται με νέα τελεσίγραφα. Στο εσωτερικό, η συνηθισμένη φαρσοκωμωδία. Από τη μία, οι κραυγές Τσίπρα για «ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα» και από την άλλη τα παρακάλια του Τσακαλώτου στους δανειστές για λίγη συμπόνια με αντάλλαγμα κόφτες και πολλά ακόμα δισ. μέτρα.

Σε κατάσταση αφασίας, ο κυβερνητικός και προπαγανδιστικός μηχανισμός σκέφτηκε να «γιορτάσει» τα δύο χρόνια ψέματος, μνημονίων και σκληρών μέτρων ενάντια στο λαό. Δεν αναλογίζονται ότι η οργή φουντώνει και η μούντζα που ήδη πέφτει θα ενταθεί και θα πάρει άλλες διαστάσεις. Προς το παρόν φαίνεται να επιλέγουν τις μεταξύ τους ενέσεις θάρρους.

Η Ρωσία επιστρέφει δυναμικά στην Ανατολική Μεσόγειο και «κυκλώνει» την Ε.Ε.

Του Βασίλη Κοψαχείλη 

Η Ρωσία ανακάμπτει ως μεγάλη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Μετά τη Συρία σειρά έχει η Λιβύη στην οποία, μέσω του ανερχόμενου στα πολιτικά πράγματα της Λιβύης, στρατηγού Khalifa Haftar, το Κρεμλίνο αποκαθιστά τους στενούς παλαιούς δεσμούς επιρροής του στη χώρα.

Πλέον, ο στρατηγικός ρόλος της Ρωσίας στη Συρία και τη Λιβύη δημιουργεί ένα τόξο ανάσχεσης των συμφερόντων της ΕΕ στην ευαίσθητη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Αν συνυπολογίσει κανείς το Ρωσικό ρουά ματ στην Κριμαία και πιό πρόσφατα, προσεταιριζόμενη την Τουρκία, τότε το τόξο ανάσχεσης διευρύνεται έναντι των συμφερόντων της ΕΕ στα ανατολικά. Η νέα αρχιτεκτονική σφαιρών επιρροής στα ανατολικά της ΕΕ, έχει ως στόχο την επιβολή των Ρωσικών ενεργειακών συμφερόντων στην ΕΕ και από το νότο, στοιχείο που άπτεται των ζωτικών συμφερόντων της Μόσχας και το οποίο μέχρι πρόσφατα σύσσωμες οι ηγεσίες σε Ευρώπη και ΗΠΑ προσπαθούσαν να αποτρέψουν.

►Συρία και Λιβύη, τα διαμάντια του Ρωσικού «στέμματος» στη Μεσόγειο;

Η δυναμική εμπλοκή της Ρωσίας στη Συριακή κρίση το 2015 ήρθε να επισημοποιήσει ένα παλιό όνειρο της Μόσχας για ανάκαμψη στις παλαιές σφαίρες επιρροής της επί σοβιετικής εποχής. Θα λέγαμε πως απλά η Μόσχα έψαχνε την αφορμή ώστε να συνεχίσει το έργο που είχε ξεκινήσει ήδη από το 2014 με την «ανεξαρτητοποίηση» της Κριμαίας από την υπόλοιπη Ουκρανική επικράτεια.

Κλιμακώνεται η ένταση στα Βαλκάνια

Toυ Γιώργου Τζαφέρη

►Στοίχιση ντόπιων πίσω από Δύση ή Ρωσία εν αναμονή Τραμπ

Η ένταση και η αστάθεια στα Δυτικά Βαλκάνια όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά διαρκώς κλιμακώνεται επικίνδυνα. Η Κροατία απαιτεί και τρίτη αναγνωρισμένη οντότητα εντός του βοσνιακού κράτους. Η Σερβία δεν αναγνωρίζει την απόσχιση του Κοσόβου και δηλώνει έτοιμη για πόλεμο, ενώ ταυτόχρονα νιώθει την αλβανική πίεση στην κοιλάδα του Πρέσεβο. Η Βοσνία, ήδη παραλυμένη ως οντότητα, κινδυνεύει με οριστική διάλυση αν η αυτόνομη Σερβική Δημοκρατία της προχωρήσει σε δημοψήφισμα για ένωση με τη μητέρα Σερβία. Η Αλβανία υποδαυλίζει κάθε εστία εθνικισμού, δουλεύοντας μεθοδικά πάνω στο όραμα της Μεγάλης Αλβανίας. Η ΠΓΔΜ σπαράσσεται από μια διετή πολιτική κρίση, που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην ομοσπονδιοποίηση του κράτους. Το Μαυροβούνιο βρίσκεται υπό την απειλή πραξικοπήματος σε περίπτωση που ολοκληρωθεί η ένταξη στο ΝΑΤΟ. Τέλος, το κρατίδιο του Κοσόβου, που κυριαρχείται από μαφίες και εμπόρους κάθε είδους παράνομης δραστηριότητας, παίζει το ρόλο του εμπρηστή που μπορεί να ανάψει το φυτίλι…

Ταυτόχρονα με όλα αυτά, ασταθείς κυβερνήσεις, κατεστραμμένες οικονομίες και διαφθορά σε όλους τους θεσμούς, φτώχεια και εξαθλίωση παρούσες ακόμη και σε πλειοψηφικά ποσοστά κάποιες φορές. Ο έντονος ανταγωνισμός μεταξύ Ρωσίας και Δύσης (με τις ΗΠΑ να επανέρχονται δυναμικά, παραγκωνίζοντας την ΕΕ) έχει φτάσει στο σημείο εξαγοράς όλων σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων, που πρόθυμα στοιχίζονται σε έναν από τους δύο πόλους για να επιβιώσουν στην εξουσία, με αποτέλεσμα το διχασμό και σε κοινωνικό επίπεδο.

Jim Hall - Django

Αντικρίζοντας την σταφιδική κρίση του 1893-1905

Tου Θανάση Γεωργιλά

Η αγροτική εξέγερση των σταφιδοπαραγωγών της βορειοδυτικής Πελοποννήσου αποτελεί πρόκληση κρίσης και αντίκρισης. Η ασφάλεια που παρέχει η απόσταση του χρόνου δίνει την δυνατότητα πολύεδρων επόψεων ανάλογα πάντα με τις προθέσεις και τις προσδοκίες μας. Άλλοτε εναποθέτουμε τα γεγονότα στον αστερισμό του μύθου, ωραιοποιώντας και ηρωοποιώντας, άλλοτε τα “επιστημονικοποιούμε” αποστειρώνοντας τα από την ιδιαίτερη τους γενεσιουργία και άλλοτε τα εξισώνουμε με διαφορές και ομοιότητες από το σήμερα. Η αντπαράθεση των γεγονότων μιας περασμένης εποχής απέναντι στα σημερινά αδιέξοδα, τις εθιμοτυπικές διαμαρτυρίες του αγροτικού κόσμου, και στην γενικευμένη “στεγανότητα” των κοινωνικών ομάδων είναι ένας τρόπος να κατανοήσουμε πληρέστερα και τις δύο εποχές.

Ο “πυρετός της σταφίδας”

Στο τελευταίο μισό του 19ου αιώνα η παραγωγή και η εξαγωγή σταφίδας σημείωσε στην βορειοδυτική Πελοπόννησο εκπληκτική άνοδο ιδιαίτερα μετά την αγροτική μεταρρύθμιση και τη διανομή της εθνικής γης (1871) δημιουργώντας ένα ευρύτατο πλέγμα από μικρούς ιδιοκτήτες και εμπόρους γύρω από την αμπελουργία, την παραγωγή και τη διακίνηση της σταφίδας μέχρι και τα ευρωπαϊκά λιμάνια. Άμεση  συνέπεια  της  αγροτικής μεταρρύθμισης και της υψηλής τιμής της σταφίδας στις ευρωπαϊκές χώρες ήταν η αλματώδη ανάπτυξη  του εμπορίου της  και η στροφή σχεδόν ολόκληρου του αγροτικού πληθυσμού στην καλλιέργεια της κορινθιακής σταφίδας που απέδιδε, παρά το μεγάλο κόστος παραγωγής της, μεγάλα κέρδη [1] (75.000 τόνους παραγωγής σταφίδας το 1870 ). Η  σταφίδα θα  αποτελέσει το  κύριο  εξαγωγικό  προϊόν  της  χώρας  και  θα  δημιουργήσει  για τρεις επιπλέον δεκαετίες εισοδήματα, θέσεις απασχόλησης και μεγάλα κέρδη στη Βόρεια και τη Δυτική Πελοπόννησο.

Ημερίδα: «Ελλάδα και Αλβανία: Βλέπουμε στο μέλλον ή επιστρέφουμε στο παρελθόν;»

Από αριστερά, ο δημοσιογράφος-συντονιστής Φάνης Παπαθανασίου, ο δημοσιογράφος- συγγραφέας Σταύρος Λυγερός, ο πρέσβης ε.τ. Αλέξανδρος Μαλλιάς και ο καθηγητής Παντείου, Αγγελος Συρίγος. Φωτογραφία: Εθνικός Κήρυξ

Του Αρη Παπαδόπουλου.

ΑΘΗΝΑ. (Γραφείο Εθνικού Κήρυκα). Με την έξαρση των επεισοδίων που δημιουργεί η Αλβανία σε βάρος Ελλήνων μειονοτικών επί διακυβέρνησης πρωθυπουργού Εντι Ράμα, η Ενωση Χειμαρριωτών «Η Χειμάρρα», και το παράρτημα Χειμάρρας της Δημοκρατικής Ενωσης «Ομόνοια» διοργάνωσαν ημερίδα με θέμα «Ελλάδα και Αλβανία: Βλέπουμε στο μέλλον ή επιστρέφουμε στο παρελθόν;».

Οι ομιλητές ήταν άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τις ελληνοαλβανικές σχέσεις καθώς είχαν προσκληθεί και μίλησαν ο πρέσβης ε.τ., Αλέξανδρος Μαλλιάς, ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Αγγελος Συρίγος και οι συγγραφέας-δημοσιογράφος Σταύρος Λυγερός.

Οι τρεις ομιλητές εξέφρασαν ενδιαφέρουσες απόψεις, με κοινό στοιχείο ότι οι ελληνοαλβανικές σχέσεις πρέπει να διαμορφωθούν από την αρχή, ενώ μετά συμμετείχαν σε μία πολύ ζωντανή συζήτηση με το ακροατήριο.

Περιληπτικά να πούμε ότι ο καθηγητής Αγγελος Συρίγος ανέφερε ότι υπάρχει η ελληνική μειονότητα, η καρδιά όμως της οποίας βρίσκεται στην Ελλάδα, ενώ πολλοί λίγοι πηγαίνουν στην Αλβανία να ψηφίσουν. Υπάρχουν επίσης και οι Τσάμηδες, το κόμμα των οποίων δεν είναι απλά εθνικιστικό, αλλά ανθελληνικό και «ξέρουμε ότι το χρηματοδοτούν οι Τούρκοι».