Ο "φίλος της Ελλάδας" και το σύστημα αγυρτείας και απάτης που εκπροσωπεί.

Toυ Δημήτρη Καζάκη

Δεν ξέρω αν αισθανθήκατε εθνικά υπερήφανοι με την επίσκεψη του προέδρου της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ; Εγώ πάντως ένιωσα ρίγη εθνικής συγκίνησης μ' αυτόν τον "φίλο της Ελλάδας", όπως τον βάφτισε ο κ. Τσίπρας. Κι όντως δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο φίλο η Ελλάδα του Προκόπη Παυλόπουλου, του Αλέξη Τσίπρα, του Πάνου Καμμένου και των υπολοίπων που παρέδωσαν τη χώρα και τον λαό της αμαχητί στα συμφέροντα που εκπροσωπεί ο πρόεδρος της Κομισιόν.

Ας θυμηθούμε ότι "φίλος της Ελλάδας" είχε βαφτιστεί κι ο Γκέμπελς από τον δικτάτορα Μεταξά, όταν αυτός επισκέφτηκε την Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1936. "Φίλος της Ελλάδας" βαφτίστηκε και ο ίδιος ο Χίτλερ από τον Γεώργιο Τσολάκογλου, πρώτο δοσίλογο πρωθυπουργό της ναζιστικής κατοχής. Σύμπτωση; Κάθε άλλο.

Ο κ. Γιουνκέρ είναι ένα εξαίσιο δείγμα του Άρειου Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ανάλογο με εκείνο που αντιπροσώπευαν οι πολιτικοί πρόγονοι της ναζιστικής Ευρώπης. Μέθυσος σε τέτοιο βαθμό ώστε να τρεκλίζει όταν επισκέφτηκε τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο. Κι αυτό είναι το λιγότερο.

Ανεπάγγελτος εκ πεποιθήσεως. Γόνος κομματάρχη του προπολεμικού κόμματος της δεξιάς στο Λουξεμβούργο. Στον πόλεμο ο πατήρ Γιουνκέρ πιστεύοντας στη νίκη του χιλιάχρονου Ράιχ κατατάχθηκε στα Waffen SS. Πολέμησε στο Ρωσικό μέτωπο συμμετέχοντας σε ηρωικότατες εκστρατείες καίγοντας χωριά και εκτελώντας μαζικά αμάχους. Με το αζημίωτο από το πλιάτσικο.

BREXIT, FREXIT, ITEXIT, NEXIT…

Οι Βρετανοί στήριξαν την απόφαση τους αφενός μεν στην απέχθεια τους για την πολιτική των ελίτ, κυρίως όμως στη αποστροφή τους για τη γερμανική Ε.Ε.

Μετά το χάος που επικράτησε στις αγορές την Παρασκευή, οι οποίες δεν περίμεναν ότι οι Βρετανοί Πολίτες θα αψηφήσουν τις συμβουλές των ειδικών, τις προειδοποιήσεις των διεθνών οργανισμών των ελίτ (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα κοκ.), καθώς επίσης τις απειλές των αγορών, η τρομοκρατία συνεχίζεται – με τους διεθνείς κερδοσκόπους, όπως τον G. Soros, να προβλέπουν (α) την αποσύνθεση της ΕΕ (πηγή) κατηγορώντας τη Γερμανία και (β) τη διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου.

Στο γράφημα παραπάνω συγκεκριμενοποιούνται οι προβλέψεις – με την έννοια πως η έξοδος της Βρετανίας είναι το πρώτο από τα πολλά ντόμινο που θα ακολουθήσουν. Αριστερά η Σκωτία που το 62% ψήφισε υπέρ της ΕΕ, θεωρείται πως θα επιδιώξει ένα δεύτερο δημοψήφισμα για την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της, ενώ η Β. Ιρλανδία για την ένωση της με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Δεξιά η Ουαλία, στην οποία υπερίσχυσε το ΟΧΙ στην ΕΕ, παρά το ότι εισπράττει 500 εκ. στερλίνες ετησίως από τα ταμεία της ένωσης, καθώς επίσης η Αγγλία με 53,4% υπέρ.

Μετά το Brexit ζητούν να δημιουργηθεί ευρωπαϊκός στρατός

Μετά την ψήφο υπέρ του Brexit, ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Έλμαρ Μπροκ καλεί να δημιουργηθεί κοινό στρατιωτικό αρχηγείο της ΕE κι ευρωπαϊκός στρατός, με δηλώσεις του στην εφημερίδα Welt am Sonntag.

«Χρειαζόμαστε ένα κοινό αρχηγείο και μια συμμαχία των προθύμων, βάσει της μόνιμης διαρθρωτικής συνεργασίας όπως αυτή ορίζεται στις Συνθήκες της ΕΕ. Από μια τέτοια δομή θα μπορούσε να προκύψει τελικά ένας ευρωπαϊκός στρατός», δηλώνει ο Μπροκ στην κυριακάτικη έκδοση της Βελτ.

Για τον Μπροκ, μια κοινή στρατιωτική διοίκηση θα βοηθήσει την ΕΕ να ενισχύσει τον ρόλο της όσον αφορά την πολιτική ασφαλείας και άμυνας και να αναλάβει μεγαλύτερες ευθύνες σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η παράνοια των Βρυξελλών αποδομεί την Ευρώπη

Θανατηφόροι τεχνοκρατικοί ανορθολογισμοί

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος  

Η είδηση αυτή εάν είναι ακριβής σημαίνει ότι αυτό που ονομάζεται ΕΕ είναι ένα πεδίο όπου άχρωμοι, άοσμοι, πολιτικά ανεξέλεγκτοι και συχνά αισθητικά αποκρουστικοί τεχνοκράτες επιδίδονται στο άθλημα παράλογων και ανορθολογικών πράξεων. Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί την Βρετανική διπλωματία σε αξιολογική – υποκειμενική βάση. Δεν μιλάμε γι αυτό, όμως. Μιλάμε για πολιτικό και στρατηγικό ορθολογισμό ο οποίος όπως φαίνεται εκμηδενίστηκε στην Ευρώπη, γεγονός που επιβεβαιώνει απόλυτα την θέση ότι το ένστικτο των Βρετανών ψηφοφόρων λειτούργησε ορθότατα.

Πρώτον, ποιος είναι ο οποιοσδήποτε κ. Τουσκ και η διεθνική παρέα του ή οι εναλλασόμενες παρέες του στα παρασκήνια του κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτου κοινοτικού πεδίου να αποκλείει ένα κράτος μέλος από θεσμικές συζητήσεις που το αφορούν ζωτικά;

Δεύτερον, αυτό το κράτος μέλος δεν είναι οποιοδήποτε κράτος-μέλος. Είναι μια από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και, επιτρέψτε μου να πω μετά βεβαιότητας (κεφ. 4 του «Διπλωματία και Στρατηγική των Μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία») ο κύριος Αρχιτέκτονας της μεταπολεμικής Ευρωπαϊκής και Ευρωατλαντικής συμμαχικής δομής.

Η διάλυση μιας αγοραίας Ένωσης

Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραδομένη εδώ και χρόνια στην καταστροφική και απάνθρωπη λογική και πολιτική της “ανάπτυξης”, έφτασε στην κορύφωση του αδιεξόδου της.

Κατάφερε να αντιστρέψει κάθε έννοια και να απαξιώσει κάθε ιδανικό και αξία, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί μέσα στην αδιέξοδη πολιτική της απομύζησης των ανθρώπων της και των πατρίδων τους με γνώμονα το συμφέρον των Αγορών. Μετατράπηκε έτσι σε απόλυτα συντηρητική και κυβερνήθηκε από τους πλέον διεφθαρμένους και χυδαίους πολιτικούς, αντάξιους φυσικά των πολιτικών που ακολούθησαν. Το αποτέλεσμα είναι να φαντάζει πλέον ως προοδευτική η αλλαγή πορείας του κάθε κράτους προς τα πίσω, δηλαδή ξανά προς την “ιδιώτευση”, προς την αποχώρηση, προς το μέλλον εκτός αυτής της αποτυχημένης γερμανοκρατούμενης Ένωσης και συνέπεια αυτού η ενδυνάμωση για άλλη μια φορά στην σύντομη ιστορική πορεία του καπιταλισμού των κατά τόπους εθνικιστικών πολιτικών μορφωμάτων, με ό,τι δυσοίωνο σημαίνει αυτό για το μέλλον μας ως ανθρωπότητα.

Η Αριστερά της Ευρώπης φέρει τεράστιες ευθύνες για αυτή την κατάληξη. Διότι αντί να δείξουν τον άλλο δρόμο ως όφειλαν να βλέπουν και να υπηρετούν οι ίδιοι, τον δρόμο των Αξιών και της αρμονικής συνύπαρξης σε μια Ένωση Πολιτών, η οποία θα έχει ως Αρχή τον σεβασμό στις πολιτισμικές, φυσικές, οικονομικές και λοιπές ιδιαιτερότητες κάθε λαού και τόπου, προσαρμόστηκαν καλύτερα από τους αντιπάλους τους στην παράλογη και χυδαία ισοπεδωτική λογική του χρηματοοικονομικού συστήματος και αλώθηκαν από αυτήν, υπηρέτησαν και αυτοί την “ανάπτυξη”, συνέβαλαν δηλαδή καθοριστικά στην δημιουργία της Ε.Ε. των Αγορών και των Τραπεζών, που θεωρεί τους πολίτες της αριθμούς και τις πατρίδες τους απαξιωμένα οικόπεδα προς ισοπέδωση.

O βαθιά δημοκρατικός χαρακτήρας του Brexit

Του Δημήτρη Καζάκη

Ο πανικός με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος υπέρ του Brexit συνεχίζεται. Και τι δεν ακούμε τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Η βλακεία είναι τόσο απόλυτη που ξεπερνά κάθε προηγούμενο: Αυτοί που ψήφισαν υπέρ του Brexit είναι εθνικιστές και ακροδεξιοί. 

Η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία των Βρετανών και ιδίως των λαϊκών στρωμάτων και τάξεων - με πρώτη την παραδοσιακή εργατική τάξη στα παλιά βιομηχανικά κέντρα της Βρετανίας που σήμερα σαρώνονται από τη μαζική ανέχεια και ανεργία - ψήφισαν υπέρ της διατήρησης του έθνους κράτους και εναντίον του υπερεθνικού αυτοκρατορικού μορφώματος της ΕΕ.

Αυτό ήταν το βασικό επιχείρημα της εκστρατείας υπέρ του Brexit: Ποιος θέλεις να έχει τον έλεγχο; Εσύ, ο Βρετανός πολίτης, ή η απρόσιτη γραφειοκρατία της ΕΕ που δεν λογοδοτεί σε κανέναν; Σ’ αυτό το ερώτημα απάντησε η πλειοψηφία των Βρετανών, ιδίως – όπως αναφέραμε – τα πιο καταπονημένα στρώματα του λαού, τα οποία απάντησαν με συντριπτικά ποσοστά άνω του 60% ότι ο έλεγχος πρέπει να βρίσκεται στα χέρια τους.