Ελλάδα=Ανθρωποπαγίδα...

Πάρα πολλά έχουν γραφτεί, ειπωθεί, προβληθεί για το θέμα του προσφυγικού – μεταναστευτικού που διαδραματίζεται τα τελευταία χρόνια στην ευρύτερη περιοχή των χωρών πέριξ της Μεσογείου.

Στο βίντεο - ντοκιμαντέρ «ΑΝΘΡΩΠΟΠΑΓΙΔΑ» γίνεται μια προσπάθεια να αποτυπωθούν τα σημαντικότερα σημεία που αναδεικνύουν τους πραγματικούς κινδύνους, την μεθόδευση με την οποία γίνεται η διαχείριση της κατάστασης, αλλά και τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα πριν αυτά πάρουν ανεξέλεγκτη μορφή…

Η επιμέλεια του βίντεο είναι πρωτοβουλία μελών και φίλων του Ε.ΠΑ.Μ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

E.Πα.Μ.:Μεταναστευτικό - προσφυγικό: Ένα απολύτως επίκαιρο ψήφισμα

Παράνομη Διακίνηση η μεταφορά δια θαλάσσης προσώπων, παράνομων μεταναστών και προσφύγων (Trafficking or transport of illegal immigrants by sea)

Τελικά ποιός είναι ο ρατσιστής και από ποιόν κινδυνεύουμε;

Δεν είναι 4ο μνημόνιο... είναι κάτι πολύ χειρότερο

Του Θέμη Τζήμα

Η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται να υπογράψει κάτι πολύ χειρότερο από ένα 4ο μνημόνιο: ετοιμάζεται να καταθέσει στη Βουλή το σχέδιο για ένα διαρκή στο χρόνο, μηχανισμό επιβολής οικονομικών μέτρων, αυτοματοποιημένα, δηλαδή ασχέτως πολιτικών επιλογών που τυχόν θα προκύπτουν από εκλογικές αναμετρήσεις, βάσει μάλιστα δημοσιονομικών και όχι οικονομικών κριτηρίων.

Πρόκειται για ένα μηχανισμό στη σύλληψή του και στην εν δυνάμει εφαρμογή του, υπέρ-συνταγματικής ισχύος, αφού θα πρέπει να επιβάλλει την ισχύ του έναντι των όποιων αλλαγών στη σύνθεση της Βουλής και στην κυβέρνηση. Ή αλλιώς για ένα μηχανισμό ευθέως αντισυνταγματικής λειτουργίας, δεδομένου ότι κάμπτει τη λαϊκή κυριαρχία στις βασικότερες θεσμικές λειτουργίες δια των οποίων η τελευταία υλοποιείται.

Σε αντίθεση με το συνταγματικό δημοσιονομικό φρένο για παράδειγμα της Γερμανίας, που μπορεί μεν να είναι απαράδεκτο πολιτικά αλλά τουλάχιστον έχει υιοθετηθεί δια μιας συνταγματικώς ορθής οδού, εν προκειμένω με ένα νόμο τυπικής ισχύος έρχεται να επιβληθεί ένας μηχανισμός που υπερκεράσει τις θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις. Για να το θέσουμε αλλιώς: η Βουλή δε θα κληθεί να ψηφίσει απλά ένα ακόμα - έστω εν δυνάμει- πακέτο μέτρων φτωχοποίησης. Θα κληθεί να νομοθετήσει, κατά παράβαση του συντάγματος, ένα μηχανισμό παγίωσης του μνημονιακού καθεστώτος εναντίον όποιας τυχόν διαφορετικής, μελλοντικής επιλογής του ελληνικού λαού. 

Τα ερωτηματικά της δραχμής – απάντηση του κ. Βιλιάρδου στον Νίκο Ιγγλέση

Προηγείται η επίσημη δήλωση της χρεοκοπίας της Ελλάδας, εν πρώτοις εντός της Ευρωζώνης, για να προστατευθεί από τους δανειστές της – επίσης ένα σχέδιο ανάγκης, για την ακούσια ίσως υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος

.Κατ’ αρχήν δεν είμαστε δογματικά υπέρ του ευρώ, έχουμε αναφέρει πολλές φορές ότι πρόκειται για ένα θνησιγενές νόμισμα, καθώς επίσης ότι δεν θα επιβιώσει η Ευρωζώνη, εάν δεν ενωθεί δημοσιονομικά και πολιτικά. Επίσης πως δεν έπρεπε να είχαμε μπει στην Ευρωζώνη, αφού το επιχειρήσαμε ήμασταν υποχρεωμένοι να λάβουμε τα μέτρα μας και δεν το κάναμε, ενώ σήμερα είμαστε εγκλωβισμένοι – ειδικά μετά την υπογραφή του PSI, μετά από την οποία έχουν κλείσει όλες οι έξοδοι κινδύνου.

Περαιτέρω, δεν γνωρίζουμε δυστυχώς ποιό είναι το «μη χείρον βέλτιστο» σήμερα (το παρελθόν δεν επιστρέφει) –το εάν θα μας κοστίσει δηλαδή περισσότερο η παραμονή μας στην Ευρωζώνη ή η μονομερής έξοδος μας από την ΕΕ, ως απαραίτητη προϋπόθεση εξόδου από το κοινό νόμισμα (ανάλυση μας ήδη από το 2009). Αυτή είναι άλλωστε η αιτία, λόγω της οποίας ξεκινήσαμε το διάλογο της δραχμής – ελπίζοντας να βρεθούν οι πλέον ορθολογικές, ρεαλιστικές απαντήσεις σε ένα θέμα που ασφαλώς απασχολεί πολλούς Έλληνες.

Στα πλαίσια αυτά, ο κ. Ιγγλέσης ήταν ο δεύτερος που είχε την προθυμία να απαντήσει στις απορίες που αναφέραμε με το άρθρο μας «Τα ερωτηματικά της δραχμής» – ενώ ο πρώτος διαμαρτυρήθηκε, επειδή δεν επιτρέψαμε τις κομματικές αναφορές, όπως άλλωστε είχαμε παρακαλέσει στον επίλογο του κειμένου μας, με αποτέλεσμα να μην αναρτήσουμε τελικά την ενδιαφέρουσα άποψη του. [ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ]

Φυσικά θα επιθυμούσαμε μία αναλυτική απάντηση κάτω από την εκάστοτε απορία μας και όχι τη σημείωση/αναφορά, σύμφωνα με την οποία δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο ένα περιορισμένο άρθρο – αφού δεν θέσαμε κανένα όριο, όσον αφορά την έκταση του. Σεβόμαστε βέβαια την άποψη του συγγραφέα, όσον αφορά τον τρόπο της απάντησης, την οποία όμως δεν θα υιοθετήσουμε – έτσι ώστε να είμαστε περισσότερο σαφείς. Ως εκ τούτου, επιλέξαμε να τοποθετηθούμε με πλάγια γράμματα, κάτω από τα βασικά στοιχεία του άρθρου, τα οποία προσθέτουμε ξανά – είναι δε τα εξής:

Η ισοτιμία

Επιβεβαιώνει το ρόλο του "Πόντιου Πιλάτου" το ΝΑΤΟ...

Με μια πρωτοφανή ομολογία ότι η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο δεν προδικάζει με κανέναν τρόπο τις εθνικές θέσεις της Ελλάδας ή της Τουρκίας, ο Γ.Γ. της Συμμαχίας Γ. Στόλτενμπεργκ λίγες ώρες πριν φθάσει στην Αθήνα, επιβεβαίωνε τον ρόλο «Ποντίου Πιλάτου» που υιοθετεί η Συμμαχία στο Αιγαίο, δικαιώνοντας εκ των πραγμάτων την πλευρά του επιτιθέμενου, δηλαδή της Τουρκίας.

Ο κ. Στόλτενμπεργκ σε συνέντευξή του στην Χουριέτ δηλώνει ότι είναι γνωστές οι «ευαισθησίες σε αυτή την θάλασσα, τόσο της Τουρκίας όσο και της Ελλάδας», αλλά όπως επισημαίνει «έχουμε καταστήσει απολύτως σαφές ότι η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με κανένα τρόπο δεν θα προδικάζει οποιεσδήποτε εθνικές θέσεις επί των προβλημάτων του Αιγαίου. Είμαστε σε θέση να βρισκόμαστε εκεί, χωρίς να προδικάζουμε οποιοδήποτε από τα ευαίσθητα ζητήματα την ύπαρξη των οποίων όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας» είπε χαρακτηριστικά.

Με κυνικό αλλά αναμενόμενο τρόπο ο Γ.Γ. της Συμμαχίας παραδέχεται ότι η ανάπτυξη της Νατοϊκής Δύναμης στο Αιγαίο που επιβλήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση από την Α. Μέρκελ και κατόπιν έγινε προσπάθεια να προβληθεί ως σχεδόν… ελληνική επιτυχία, στηρίζεται στην λογική της "Νατοποίησης" του Αιγαίου, ώστε να αποδυναμώνονται οι διαφορές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προς όφελος της αποτελεσματικότητας της Συμμαχίας.

Η λύση των δωρεάν χρημάτων

Επειδή η υπερχρέωση συνεχίζεται με τρομακτικό ρυθμό, αναζητείται ένα καινούργιο φάρμακο, όπως η “ρίψη χαρτονομισμάτων από το ελικόπτερο” – κάτι απόλυτα αναγκαίο, εάν ο πλανήτης θέλει να αποφύγει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

«Η δομική συγκέντρωση της αμερικανικής βιομηχανίας έχει συνεχιστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ταυτόχρονα, η οικονομική ισχύς των Η.Π.Α. έχει επίσης γίνει πιο συγκεντρωμένη στο ατομικό επίπεδο, με έναν μικρό αριθμό οικογενειών να κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου – παρέχοντας ένα υψηλό ποσοστό των χρημάτων τους σε πολιτικές εκλογικές εκστρατείες.

Το συνδυασμένο αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών είναι το ότι, οι Η.Π.Α. ελέγχονται σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό από μία αμοραλιστική ολιγαρχία, η οποία διέφθειρε βαθμιαία την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα – συμπεριλαμβανομένων των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας.

Αυτή η πολιτική διαφθορά αύξησε με τη σειρά της την ισχύ των πλουσίων, ειδικά του χρηματοοικονομικού τομέα – με αποτέλεσμα να έχει μετατραπεί στον κύριο συντελεστή της οικονομικής και κοινωνικής παρακμής της υπερδύναμης (όπως ακριβώς στην Ελλάδα, αφού αυτό αποτελεί τη βασική αιτία της χρεοκοπίας, καθώς επίσης της κατάρρευσης της ανταγωνιστικότητας της).

Οι πλούσιοι δεν είναι μόνο ασφαλείς μέχρι στιγμής από τις επιπτώσεις αυτής της παρακμής, αλλά έχουν επί πλέον ωφεληθεί – επειδή διαθέτουν τις δεξιότητες, την περιουσία, την κινητικότητα, καθώς επίσης την πολιτική δύναμη. Ταυτόχρονα, εν μέρει ως αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών, τα φτωχότερα δύο τρίτα του αμερικανικού πληθυσμού, είναι πλέον λιγότερο μορφωμένα, λιγότερο ενημερωμένα, λιγότερο εύπορα, πιο θυμωμένα και ακόμη πιο κυνικά για την πολιτική τους ηγεσία – χωρίς όμως να αντιδρούν, αποδεχόμενα την αδυναμία τους.

Ο κυνισμός τους βέβαια είναι απολύτως δικαιολογημένος, επειδή ενστικτωδώς οι περισσότεροι Αμερικανοί γνωρίζουν πως οι ηγέτες τους λένε ψέματα και ότι το σύστημα είναι σάπιο. Οι Η.Π.Α. είναι μία υπέροχη χώρα για 30-40 εκ. άτομα, αλλά για τα φτωχότερα 100 εκ. δεν είναι καθόλου ευχάριστο μέρος – ειδικά μετά το ξεκίνημα της παρακμής το 1970, όπου η πρώτη αντίδραση της πλειοψηφίας ήταν να εργάζεται πιο πολλές ώρες και να δανείζεται περισσότερο.

Στο μεγαλύτερο μέρος της αμερικανικής ιστορίας, ο λαός ανταποκρινόταν καλά στις προκλήσεις – ακόμη και αν είχε επικίνδυνη ή διεφθαρμένη ηγεσία. Εν τούτοις, αυτή είναι η πρώτη φορά που οι Η.Π.Α. αντιμετωπίζουν έναν συνδυασμό δομικής πολιτικής διαφθοράς, αυξανόμενης ανισότητας και μακροπρόθεσμης οικονομικής παρακμής – ενώ μέχρι σήμερα η αμερικανική πολιτική παράγει αποφάσεις που στο μεγαλύτερο μέρος τους επιδεινώνουν τις συνθήκες, δεν τις βελτιώνουν, ενώ ταυτόχρονα είναι οικονομικά και πολιτικά μη βιώσιμες.

Η χώρα εισέρχεται λοιπόν σε μία πολύ επικίνδυνη ζώνη, με την πολιτική να στρέφεται όλο και περισσότερο στη δημαγωγία και στη διαφθορά – ενώ η υπερβολική συγκέντρωση ισχύος τείνει να δημιουργήσει ένα στεγανό χώρο, στον οποίο εκείνοι που βρίσκονται στην κορυφή είναι υποχρεωμένοι να συναλλάσσονται μόνο μεταξύ τους. Από την άλλη πλευρά η συντριπτική πλειοψηφία νοιώθει όλο και περισσότερο φόβο, ανασφάλεια, απογοήτευση, θυμό και κυνισμό – οπότε επηρεάζεται από εξτρεμιστικές πολιτικές και θρησκείες, καθώς επίσης από ψεύτικες υποσχέσεις εύκολου πλουτισμού, οι οποίες μπορεί να προέρχονται από ιερείς, πολιτικούς ή τραπεζίτες.

Αρκετοί βέβαια έχουν παραιτηθεί εντελώς, χωρίς να κάνουν τον κόπο να ψηφίζουν ή να παρακολουθούν την πολιτική – οπότε η κατάσταση επιδεινώνεται διαρκώς, έως εκείνη τη στιγμή που το σύστημα θα εκραγεί εκκωφαντικά, ξαφνικά και απότομα. Με δεδομένο όμως το ότι, η χώρα αυτή ηγείται σε ολόκληρο τον πλανήτη, πολιτιστικά, οικονομικά και στρατιωτικά, τα επακόλουθα δεν θα είναι καθόλου ευχάριστα – ειδικά για τη μεγάλη δυτική αποικία της, για την Ευρώπη» (C. Ferguson, με παρεμβάσεις).

.Ανάλυση

Η ομοιότητα των συνθηκών στις Η.Π.Α. με τις αντίστοιχες στην Ελλάδα είναι φανερή – οπότε δεν χρειάζονται περεταίρω επεξηγήσεις. Η δήθεν επίλυση τώρα του προβλήματος της συγκέντρωσης πλούτου σε λίγους, με αφετηρία την επικράτηση του ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού τη δεκαετία του 1980, επιδιώχθηκε στην αρχή με την απελευθέρωση/διευκόλυνση του δανεισμού των λιγότερο εύπορων ομάδων του πληθυσμού – όχι μόνο στις Η.Π.Α., αλλά σε ολόκληρη τη Δύση.

Μνημόνιο ή προτεκτοράτο;

Του Δημήτρη Καζάκη  [Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014]

Βγαίνουμε ή μένουμε στο μνημόνιο; Το δίλλημα αυτό αποδεικνύεται όλο και πιο παραπλανητικό, όπως αποδεικνύει και το προσχέδιο του προϋπολογισμού που κατέθεσε στη Βουλή ο Γκίκας Χαρδούβελης εκ μέρους της κυβερνώσας συμμορίας. Πάντως για τους πιστωτές της Ελλάδας, αλλά και τις αγορές, η απάντηση είναι δεδομένη. "Οι πιστωτές της Ελλάδας επιμένουν ότι η χώρα πρέπει να διατηρήσει την πρόσβαση σε κεφάλαια διάσωσης το επόμενο έτος, ακόμη και καθώς η κυβέρνηση επιδιώκει ένα σχεδόν ισορροπημένο προϋπολογισμό για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, δήλωσαν δύο αξιωματούχοι με γνώση του θέματος," αναμετέδωσε το Bloomberg (6/10).

Η εμπιστοσύνη των αγορών...

Και συνέχισε: "H βελτίωση των δημόσιων οικονομικών στην Ελλάδα, δεν έχουν πείσει τους εταίρους της ζώνης του ευρώ να αποδεχθούν το σχέδιο του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά για την καθαρή έξοδο από τη διάσωση στα τέλη του 2014, δήλωσε αξιωματούχος, ο οποίος ζήτησε να μείνει ανώνυμος επειδή οι ​​συνομιλίες είναι ιδιωτικές."

Την ίδια ώρα το ράλι των ελληνικών ομολόγων συνεχίζεται με το 10-ετές ομόλογο να πιάνει επιτοκιακή απόδοση στη δευτερογενή 6,63% στις 9 Οκτωβρίου. Από 5,89% που είχε όταν ο Σαμαράς επισκέφθηκε την Μέρκελ και δήλωσε ότι η Ελλάδα ενδεχομένως να φύγει από το ΔΝΤ. Από τότε οι πιέσεις των αγορών αυξήθηκαν έντονα, μιας και τους είναι αδιανόητο να υπάρξει Ελλάδα χωρίς επιτροπεία, χωρίς αποικιοκρατική κηδεμονία.