Όταν μία χώρα κατηγορείται από τα δικά της ΜΜΕ πως είναι η βασίλισσα της διαφθοράς, του χρηματισμού και της υπεξαίρεσης δημοσίων κονδυλίων από ιδιώτες, δεν πρέπει κανένας να εκπλήσσεται από το σκάνδαλο των αγώνων του 2006
«Όλα τα προβλήματα, όλες οι κρίσεις έχουν τουλάχιστον μία λύση, εάν όχι πάρα πολλές – ενώ δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση η έννοια του ανυπέρβλητου ή ενός σεναρίου που δεν είναι δυνατόν να έχει ένα αίσιο τέλος. Ορισμένοι μπορεί να μην είναι αρκετά έξυπνοι ή να μην έχουν το θάρρος να αναζητήσουν τις σωστές λύσεις – υπάρχουν όμως πάντοτε, περιμένοντας να ανακαλυφθούν.
Ο μοναδικός αγώνας που δεν μπορεί ποτέ να κερδηθεί, είναι ο αγώνας που ο εχθρός ορίζει τους κανόνες και εμείς τους αποδεχόμαστε σαν ανόητοι – όπως συμβαίνει τουλάχιστον τα τελευταία έξι χρόνια στην Ελλάδα, όπου τα μνημόνια καθορίζουν τους όρους του αθέμιτου «παιχνιδιού» εις βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας.
Περαιτέρω, η ζωή δεν είναι μία παρτίδα σκάκι με άβουλα πιόνια τους Πολίτες, ενώ ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αποφασίσει να μην αποτελεί ένα πιόνι, μία σκακιστική φιγούρα στα χέρια των άλλων – εάν και όταν έχει φυσικά το θάρρος να το κάνει. Όσον αφορά δε τα μαζικά κινήματα απελευθέρωσης ή/και αντίστασης στη δουλεία, στη ληστεία ή σε οτιδήποτε άλλο, δεν φτάνει να είναι μόνο πρόθυμα να αποχωρήσουν από τη σκακιέρα, υιοθετώντας τους δικούς τους κανόνες.
