Υπάρχει, λοιπόν, το άρθρο 93 §4 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι «Tα δικαστήρια υπoχρεoύνται να μην εφαρμόζoυν νόμo πoυ τo περιεχόμενό τoυ είναι αντίθετo πρoς τo Σύνταγμα».
Βασιζόμενοι στη διάταξη αυτή λέμε ανέκαθεν ότι τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμους που αντιστρατεύονται το Σύνταγμα. Πρόκειται, άραγε, περί λαϊκής δοξασίας ή άκαμπτης συνταγματικής επιταγής, την οποίαν οφείλουν να τηρούν απαρεγκλίτως οι δικαστές, εφ’ όσον κρίνουν ότι ένας νόμος είναι αντισυνταγματικός; Αυτή την απορία, παρά τη σαφήνεια του γράμματος και του πνεύματος του Συντάγματος, μου προκάλεσε ο δικαστής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που εξέδωσε την απόφαση 2825/2014. Επρόκειτο για υπόθεση σχετική με την περικοπή βάσει του ν. 3833/2010 των αποδοχών τού προσωπικού ανώνυμης εταιρείας ανήκουσας 100% στο κράτος. Οι εργαζόμενοι προσέφυγαν στο δικαστήριο ζητώντας να τους επιστραφούν τα ποσά, κατά τα οποία περιεκόπησαν οι αποδοχές τους, με το σκεπτικό ότι ο νόμος αυτός είναι αντισυνταγματικός, εξ ου και μη εφαρμοστέος. Ο δικαστής απέρριψε την αγωγή με το ακόλουθο σκεπτικό




